Πόσες φορές μπορεί ο ύστερος εαυτός, ο ώριμος, να προδοθεί, από τον προηγούμενο; Αμέτρητες φορές τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ακόμη και δυο ολόκληρες φορές μέσα σε μόλις ένα 24ωρο.

Και τα δυο μεγέθη αποτελούν ρεκόρ. Το ρεκόρ της ημέρας επιτεύχθηκε με τη συνδρομή τόσο της νυν εκπροσώπου του κόμματος όσο και του πρώην εκπροσώπου της κυβέρνησης. Ο αρχηγός ζητάει εκείνο το ντιμπέιτ που, σαν το τάνγκο, είναι μόνο για δυο και η κομματική εκπρόσωπος Αχτσιόγλου μεταφέρει το αίτημα με ένα ερώτημα: «Τι ακριβώς φοβάται η αξιωματική αντιπολίτευση από μια τέτοια αντιπαράθεση;

Τι το αρνητικό υπάρχει στη διεξαγωγή μιας προγραμματικής αντιπαράθεσης μεταξύ δυο υποψήφιων πρωθυπουργών;» διερωτάται. Αλλά να που την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο αρχηγός. Οχι ο ύστερος. Αλλά εκείνος ο παλαιότερος που δήλωνε ότι «η πραγματοποίηση μιας ξεχωριστής τηλεμαχίας μονάχα για δυο κόμματα είναι εντελώς λάθος επιλογή, γιατί είναι υποτιμητική και προσβλητική για την ποιότητα της δημοκρατίας στη χώρα μας».

 

Αργεντινή

Κι έπειτα ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζανακόπουλος κατηγορεί τη ΝΔ ότι θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε Αργεντινή. Αλλά να που ο αρχηγός, πάλι ο παλαιότερος εαυτός του, είχε ευχηθεί κάποτε να «γίνουμε Αργεντινή». Οχι η Αργεντινή που, σύμφωνα με τον Τζανακόπουλο, αναγκάστηκε να προσφύγει και πάλι στο ΔΝΤ επειδή η νεοφιλελεύθερη κυβέρνησή της μείωσε απότομα τους φόρους στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας με αποτέλεσμα να εκτροχιαστεί η οικονομία. Αλλά η άλλη. Η χρεοκοπημένη Αργεντινή του πλήθους που μέσα στην απελπισία του λεηλατεί τα σούπερ μάρκετ και του προέδρου που διαφεύγει έντρομος από το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο για να γλιτώσει από την οργή εκείνου του απελπισμένου και μαινόμενου πλήθους.

Αν διδάσκει κάτι το ρεκόρ των δυο αυτοδιαψεύσεων μέσα σε μόλις ένα 24ωρο, αυτό είναι πως στην πολιτική δεν αρκεί να προσέχει κανείς τι εύχεται ούτε τι λέει. Πρέπει να προσέχει και τι θυμίζει αυτό που λέει. Ποιες μνήμες ξυπνάει από εκείνες που ούτε ο αρχηγός, ούτε ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος, ούτε η νυν εκπρόσωπος του κόμματος θα ήθελαν να ξυπνήσουν. Δεν είναι εύκολο. Σχεδόν σε κάθε Τσίπρα του 2019 αντιστοιχεί ένας αντίθετος Τσίπρας του 2014. Το ντιμπέιτ για δυο; Αντιδημοκρατικό. Ο κίνδυνος της Αργεντινής; Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή. Οι τροπολογίες της τελευταίας στιγμής; Ντροπολογίες. Οι μετακλητοί; Ονειδος. Τα επιδόματα; Ψίχουλα. Οι επενδύσεις; Μην τολμήσει κανείς και έρθει να επενδύσει θα χάσει τα λεφτά του. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Ο παλαιότερος Τσίπρας αντιπολιτεύεται συνεχώς τον ύστερο Τσίπρα. Ο αντίπαλος του σημερινού Τσίπρα είναι το ολόγραμμά του. Αλλά κι αυτό, από μια άποψη, είναι κι αυτό ένα ντιμπέιτ για δυο.

 

Φωτογένεια

Ποιος από τους δύο Τσίπρες θα κέρδιζε σε αυτό το ντιμπέιτ; Ποιος Τσίπρας θα έκλεβε τις εντυπώσεις; Το ερώτημα είναι παραπειστικό. Η αυτοδιάψευση δεν μπορεί από τη φύση της να έχει νικητή. Εκθέτει. Και εκθέτει περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσαν να προφυλάξουν οι τηλεοπτικοί προβολείς κάποιον που έδωσε στα νούμερα της τηλεθέασης περιωπή λαϊκής ετυμηγορίας και τώρα δείχνει να επενδύει το τελευταίο του χαρτί στη φωτογένειά του. Πόση φωτογένεια όμως μπορεί να έχει ένα ολόγραμμα;