Ο Μπερτολούτσι μιλά για την ταινία «Εγώ και Εσύ»

Δέκα χρόνια έλειψε από τα κινηματογραφικά στούντιο. Από τους «Ονειροπόλους» το 2003 έχουμε να δούμε ταινία του στη μεγάλη οθόνη. Ο 73χρονος σκηνοθέτης από την Πάρμα, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ποιητής αλλά και γνωστός για τη συνεργασία του με τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, βραβεύτηκε με τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ Καννών 2011, συνολικά για την προσφορά του στον κινηματογράφο.

Το 1988 βραβεύτηκε με Όσκαρ για την ταινία του Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, η οποία κέρδισε 9 συνολικά βραβεία Όσκαρ, όσα και οι κατηγορίες στις οποίες υπήρξε υποψήφια. Από τις ταινίες του ξεχωρίζουν ακόμη «Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι», το «Τσάι στη Σαχάρα», « Ο Κομφορμίστας», «Δέκα Λεπτά Αργότερα – Το Τσέλο».

Η νέα του ταινία «Εγώ κι Εσύ» προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Καννών 2012, δεν γυρίστηκε τελικά σε 3D, όπως αρχικά ήθελε ο σκηνοθέτης, που το 2013 ήταν και Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στην 70η διοργάνωση του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι δεν διστάζει να δηλώσει απογοητευμένος από το σύγχρονο Χόλιγουντ λέγοντας χαρακτηριστικά ότι το αμερικάνικο σινεμά που του αρέσει σήμερα, δεν παράγεται στα στούντιο του Χόλιγουντ αλλά σε τηλεοπτικές σειρές, όπως το Mad Men, το Breaking Bad, το The Americans».

Η ταινία Εγώ κι Εσύ, είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του γνωστού Ιταλού συγγραφέα Νικολό Αμανίτι και προβάλλεται στις αίθουσες από τις 7 Νοεμβρίου 2013. Δείτε πού.

Για τη νέα του ταινία και το πώς δουλεύει πια, δεδομένης της κλονισμένης του υγείας, λέει:

Όταν η αναγκαστική μου ακινησία παγιώθηκε, λόγω υγείας, ως καθημερινότητα, συνειδητοποίησα ότι δεν θα μπορώ πια να σκηνοθετώ. Η ιδέα του να σταματήσω να γυρίζω ταινίες σήμαινε για μένα το κλείσιμο ενός τεράστιου κεφαλαίου στη ζωή μου και την έναρξη ενός νέου, εντελώς διαφορετικού, το οποίο φυσικά δεν γνώριζα πώς θα εξελισσόταν.

Ήταν φοβερά οδυνηρό το να καταπιώ τον εγωισμό μου και να αποδεχτώ ότι θα πρέπει από εδώ και στο εξής να μετακινούμαι πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Σιγά σιγά όμως έμαθα την «τέχνη» της αποδοχής μια νέας κατάστασης και από εκείνη τη στιγμή γνώριζα βαθιά μέσα μου ότι υπάρχει τρόπος να κάνεις σινεμά, με εντελώς διαφορετικά μέσα, από εκείνα που έχουμε συνηθίσει. Κάπως πιο καθιστός από την «κανονική» όρθια σκηνοθεσία!

‘Έχοντας ολοκληρώσει την ταινία «Εγώ κι Εσύ» υπό αυτές τις νέες συνθήκες, νιώθω πλέον με απόλυτη βεβαιότητα ότι είμαι έτοιμος να κάνω κι άλλη ταινία, το συντομότερο δυνατό.

Δυο χρόνια πριν, ο Νικολό Αμανίτι μου παρέδωσε το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Εγώ κι Εσύ» (Io e Te). Ζεστό από το τυπογραφείο, καθώς ήταν, και συναρπαστικό από τις πρώτες κιόλας σελίδες, με παρέσυρε στον κόσμο του και ένιωσα αυτόματα μια σπίθα, μια ανάγκη για ένα νέο πρότζεκτ.

Η τελευταία φορά που είχα γυρίσει μια ταινία στα ιταλικά ήταν πριν από 30 χρόνια, οπότε ένιωθα την υποχρέωση να επανέλθω σε μια ταινία που θα είναι γυρισμένη στην Ιταλία, με Ιταλούς ηθοποιούς που θα μιλάνε ιταλικά. Κάλεσα έτσι, τους Ουμπέρτο Κονταρέλο και Φρανσέσκα Μαρσιάνο και προχωρήσαμε σε μερικές αναπροσαρμογές ώστε να μετατρέψουμε το υπέροχο αυτό βιβλίο σε ένα ιδανικό κινηματογραφικό σενάριο. Ωστόσο κάποιες από τις μεγαλύτερες διαφοροποιήσεις της ταινίας από το βιβλίο δεν υπάρχουν ούτε στο σενάριο, αφού προέκυψαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας. Αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία του σινεμά…

Το «Εγώ κι Εσύ» έχει να κάνει με τις επιθυμίες, τις απογοητεύσεις, τους αγώνες και τα όνειρα δυο νέων ανθρώπων.

Τώρα είμαι πάνω από 70 χρονών και εξακολουθούν να με εξιτάρουν οι νεανικοί χαρακτήρες που αναβλύζουν ζωντάνια και διάθεση για εξερεύνηση. Νιώθω ότι είδα τον Τζάκοπο Όλμο, κυριολεκτικά, να ωριμάζει κατά τη διάρκεια των δέκα εβδομάδων που γυρίζαμε την ταινία. Τι να πω, ίσως να είμαι μια κλασική περίπτωση αυτού που αποκαλούμε «αιώνιος έφηβος»!

Είχα μεγάλη περιέργεια να πειραματιστώ με νέες τεχνικές και διαφορετικές τεχνολογίες, οι οποίες προέκυψαν κατά τη δεκαετή μου απουσία από το «σπορ». Είχα σκεφτεί ακόμη να γυρίσω το «Εγώ κι Εσύ» σε 3D. Κάναμε μάλιστα και πάρα πολλές δοκιμές στα στούντιο της Σινετσιτά. Όμως η συνολική διαδικασία παρα είναι αργή για τα γούστα μου. Στο δικό μου σινεμά, η κάθε σκηνή δίνει αφορμή ώστε να γεννηθεί η επόμενη και στη συνέχεια η μεθεπόμενη και πάει λέγοντας… Δεν υπάρχει χρόνος για εργαστηριακές παρεμβάσεις και τεχνικές που απαιτούν την κίνηση δύο καμερών, με συνεχείς αλλαγές φακών και λοιπές καθυστερήσεις. Ίσως σε κάποια χρόνια αλλάξει βέβαια αυτό, ποιος ξέρει… Έπειτα σκέφτηκα να γυρίσω την ταινία ψηφιακά. Αλλά αυτό το είδος ανεξέλεγκτης ευκρίνειας ήταν ανυπόφορο για μένα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει, ποτέ ως τότε, πόση ιμπρεσιονιστική νοσταλγία κρύβεται μέσα στα 35mm του φιλμ.

Και αυτός ήταν πολύ σημαντικός λόγος για να συνεχίσω να κάνω ταινίες με τον παλιό, καλό, παραδοσιακό τρόπο…

Επιστρέψτε στη αρχική σελίδα του σινεμά και δείτε τις νέες προβολές, κινηματογραφικά νέα και αίθουσες προβολής!

Κάντε Like στη σελίδα της Ψυχαγωγίας στο Facebook