2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό

Συνολικά θα προβληθούν 23 ταινίες από την Παλαιστίνη και για την Παλαιστίνη.
Στην επίσημη έναρξη του φεστιβάλ, προβάλλεται η ταινία «Γάζα Ερχόμαστε» των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη, οι οποίοι θα παρευρεθούν και θα χαιρετήσουν την εκδήλωση.
Όλο το φεστιβάλ φέτος είναι αφιερωμένο στην πρωτοβουλία «Ενα Καράβι για τη Γάζα».

Είναι μια μοναδική ευκαιρία οι Έλληνες σινεφίλ να απολαύσουν εξαιρετικές ταινίες και ντοκιμαντέρ αλλά και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον ηρωικά αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό.

Συνόψεις ταινιών

1. «Γάζα Ερχόμαστε», Ελλάδα-2009-49’
Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος, Γιάννης Καρυπίδης
Σενάριο: Νικόλας Ζηργάνος. Έρευνα: Νασίμ Αλάτρας
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Αυγερόπουλος, Γιώργος Αλεξόπουλος
Μοντάζ: Γιάννης Μπιλίρης, Άννα Πρόκου
Ήχος: Κώστας Καταληματίας
Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης

Το ντοκιμαντέρ που απέσπασε το βραβείο κοινού στο φετινό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, καταγράφει το ιστορικό και ριψοκίνδυνο ταξίδι 44 ακτιβιστών απ’ όλο τον κόσμο που τον Αύγουστο του 2008, με δύο μικρά ελληνικά ψαροκάικα, έσπασαν για πρώτη φορά, μετά από 41 χρόνια, τον ισραηλινό ναυτικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και απέδειξαν ότι «συχνά η ιστορία γράφεται από αυτούς που οι σοφοί και οι συνετοί της μοιρολατρίας ονομάζουν εξωπραγματικούς».

2. «Το Αλάτι της Θάλασσας», (Milh Hadha al Bahr/Le sel de la mer/Salt of this sea), Παλαιστίνη, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, Ελβετία – 2008 – 109’
Σκηνοθεσία: Annemarie Jacir
Σενάριο: Annemarie Jacir
Φωτογραφία: Benoit Chamaillard
Μοντάζ: Michele Hubinon
Ήχος: Peter Flammau, Sami Said, Radwan Shalabi
Παίζουν: Suheir Hammad, Saleh Bakri, Riyad Ideis

Υποψηφιότητα της Παλαιστίνης για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2009
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών

Η Σοράγια, 28 χρονών, ζει με την οικογένειά της στο Μπρούκλιν. Είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες της εργατικής τάξης. Ανακαλύπτει ότι οι οικονομίες του παππού της έχουν παγώσει στον τραπεζικό του λογαριασμό, στην Τζάφα, απ’ όπου εξορίστηκε το 1948. Η Σοράγια βάζει σκοπό να επιστρέψει και το όνειρο αυτό, την απομακρύνει όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα. Γνωρίζει τον Εμάντ, ο οποίος έχει βάλει σκοπό να φύγει από εκεί για πάντα. Ο αγώνας για ελευθερία είναι υποχρέωση ακόμα κι όταν σε ωθεί στην παρανομία.

3. «Κάτω από τις Βόμβες», (Under the Bombs), Λίβανος – 2007 – 98’
Σκηνοθεσία: Philippe Aractingi
Σενάριο: Philippe Aractingi, Michel Leviant
Φωτογραφία: Nidal Abdel Khalek
Μουσική: René Aubry, Lazare Boghossian
Παραγωγή: Rhamsa Productions
Με τους: Nada Abou Farhat, Georges Khabbas, Rawya El Chab, Bshara Atallah

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου του 2006 κι ο σκηνοθέτης Philippe Aractingi μας μεταφέρει στην καρδιά του Λιβάνου, που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η πρωταγωνίστρια Ζeina φτάνει στο λιμάνι της Βηρυτού, απ’ όπου όλοι επιδιώκουν να αποπλεύσουν με κάποιο ξένο πλοίο για κάποια άλλη χώρα. Εκείνη κατευθύνεται αντίθετα προς την πόλη ψάχνοντας να βρει τον γιο της. Διασχίζει την ενδοχώρα, για να φτάσει στον νότιο Λίβανο, μέσα από ερειπωμένα σπίτια, αδιάβατους σχεδόν δρόμους και γέφυρες κομμένες στα δύο. Οι πρώτες σκηνές γυρίστηκαν δέκα μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Έπειτα, ο σκηνοθέτης έφυγε για τη Γαλλία κι επέστρεψε στον Λίβανο, μετά το τέλος των εχθροπραξιών, για να ολοκληρώσει την ταινία μέσα σε 11 μέρες. Με ένα μινιμαλιστικό σενάριο που διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τέσσερις μόνο ηθοποιούς και την κάμερα στον ώμο, ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του, φιλμάρουν το επικίνδυνο ταξίδι.

4. «Η σφαγή«, (Massaker), Γαλλία, Γερμανία, Λίβανος-2005- 98’
Σκηνοθεσία: Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen
Σενάριο: Monika Borgmann, Hermann Theissen
Φωτογραφία: Nina Menkes
Ήχος: Florian Kaltenegger
Παραγωγή: Joachim Ortmanns

Η Σφαγή είναι μια αποκαλυπτική μελέτη πάνω στην πρωτοφανή θηριωδία που συγκλόνισε Σάμπρα και Σατίλα. Σύμφωνα με την ισραηλινή κυβέρνηση, στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα γύρω από τη Βηρυτό, υπήρχαν τρομοκράτες. Έτσι, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1982 και ημέρα Πέμπτη, ξεκίνησε ο πρωινός βομβαρδισμός. Παραστρατιωτικοί Φαλαγγίτες βίασαν, σκότωσαν και τραυμάτισαν μεγάλο αριθμό άοπλων πολιτών (παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων) στους χώρους των «κυκλωμένων και σφραγισμένων στρατοπέδων».
Ακολούθησαν, μαζικές συλλήψεις και εξαφανίσεις. Έξι πρωταγωνιστές μιλούν με κρυμμένα τα πρόσωπα για την εμπλοκή τους στη σφαγή. Ομολογίες που λειτούργησαν και ψυχοθεραπευτικά στα μισοσκότεινα και άδεια δωμάτια των γυρισμάτων. Έξι αμετανόητοι ένοχοι που περιγράφουν, παραδέχονται, δικαιολογούνται μα που δε θα ζητήσουν ποτέ συγγνώμη..

5. «Λίβανος», (Lebanon / Levanon), Ισραήλ-Γερμανία – 2009 – 93’
Σκηνοθεσία: Samuel Maoz
Σενάριο: Samuel Maoz
με τους Reymond Amsalem, Oshri Cohen,Yoav Donat, Michael Moshonov,
Zohar Shtrauss.

Χρυσό Λιοντάρι στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Τέσσερις Ισραηλινοί στρατιώτες ξεκινούν για μία αποστολή ρουτίνας σε ένα τανκ, την πρώτη μέρα του πολέμου στον Λίβανο, τον Ιούνιο του 1982. Έχουν διαταγές να συνοδέψουν μία μονάδα αλεξιπτωτιστών σε ένα ήδη βομβαρδισμένο από αέρος, άρα θεωρητικά ακίνδυνο, χωριό. Ωστόσο, η ρουτίνα γρήγορα ανατρέπεται στον δρόμο, όταν ένας αλεξιπτωτιστής σκοτώνεται εξαιτίας της αμηχανίας του πυροβολητή του τανκ να απαντήσει στα πυρά ενός εχθρικού αυτοκινήτου.

6. «Ο Χρόνος που Απομένει», (The time that remains ,Le temps qu’ il reste), Μεγ.Βρεττανία, Ιταλία, Βέλγιο, Γαλλία – 2009 – 109’
Σκηνοθεσία: Elia Suleiman
Σενάριο: Elia Suleiman
με τους: Ali Suliman, Elia Suleiman, Saleh Bakri, Amer Hlehel, Nati Ravitz

Η ταινία ξεκινά με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, το 1948, με τον Σουλεϊμάν να ακολουθεί την πορεία των γονιών του, σε μια υπό ισραηλινή κατοχή Ναζαρέτ, όπου αρχίζει η καταπίεση των Παλαιστινίων κατοίκων της πόλης, ο κατ’ οίκον περιορισμός, το πλιάτσικο καθώς και τα βασανιστήρια (συχνά μέχρι θανάτου).Για να συνεχίσει με τις σημαδιακές περιόδους 1970 και 1982 και να φτάσει ως τις μέρες μας.
Ο Σουλεϊμάν στήνει σκηνές όπου ξεχωρίζουν η έμπνευση, συχνά και το χιούμορ: ένας Άραβας αγωνιστής από το Ιράκ που τρέχει πάνω κάτω χωρίς να είναι σίγουρος για την πορεία του, οι σκηνές του πλιάτσικου, ένα τανκ που σταματά κάθε βράδυ για να ελέγξει δυο Παλαιστίνιους που ψαρεύουν μακριά από τη Ναζαρέτ…

7. «Βαλς με τον Μπασίρ «, (Waltz with Basir/ Valse avec Basir), Ισραήλ – 2008 – 90’
Χρυσή σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας – yποψήφιο για Oscar ξενόγλωσσης ταινίας.
Σκηνοθέτης: Ari Folman
Σενάριο: Ari Folman
Ηθοποιοί: Ari Folman, Ron Ben-Yishai, Rony Dayag, Dror Harazi, Yehezkel Lazarov

Ένας άντρας ξενυχτά σε ένα μπαρ. Τον λένε Άρι και είναι σκηνοθέτης. Συνομιλεί με έναν φίλο του που του εξομολογείται πως, κάθε βράδυ στον ύπνο του, τον κυνηγούν 26 σκυλιά. Κάθε βράδυ ο ίδιος αριθμός. Συμπεραίνουν πως αυτό θα έχει να κάνει και με τη θητεία των δύο ανδρών στον Ισραηλινό στρατό στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

8. «Παράδεισος Τώρα», (Paradise now), Παλαιστίνη/Γαλλία/Γερμανία/Ολλανδία/Ισραήλ – 2005 – 90’
Σκηνοθεσία: Hany Abu-Assad
Σενάριο: Hany Abu-Assad, Bero Beyer
Φωτογραφία: Antoine Heberle
Μοντάζ: Sander Vos

Amnesty International Award 2005, Best European Film Bleu angel Award 2005
Nominee Best Foreign Film Oscars 2006
Η περιπέτεια δυο παιδικών φίλων που κρατούν μυστική την αποστολή τους στο Τελ-Αβίβ. Οι Παλαιστίνιοι Said και Khaled είναι μέλη εξτρεμιστικής οργάνωσης που σχεδιάζει τρομοκρατικό χτύπημα στο Τελ-Αβίβ. Θα γίνουν καμικάζι για να φτάσουν στα σίγουρα στον παράδεισο. Μόλις περνάνε τα σύνορα, από λάθος θα χωριστούν.

9. «Θεϊκή Παρέμβαση», (Divine Interruption), Γαλλία/Μαρόκο/Γερμανία/Παλαιστίνη – 2002 – 90’
Σκηνοθεσία/ Σενάριο: Elia Suleiman
Φωτογραφία: Marie-Andre Batigue
Μοντάζ: Veronique Lange
Ήχος: Herve Guyader, William Schmit
Παίζουν: Elia Suliman, George Ibrahim, Amer Daher, Jamel Daher

Fipresci and jury prize Cannes Film Festival 2002
Το σημείο ελέγχου της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, σημείο αναφοράς στις ζωές των κατοίκων της Nazareth και του Al-Ram. Ένα ζευγάρι Παλαιστινίων που ζει στα όρια και με όρια τον έρωτά του. Χάδια στο χέρι και τρυφερές κουβέντες στο αυτοκίνητο. Άγρυπνοι φρουροί, οι συνοριοφύλακες. Μια αγάπη που θέλει να φτάσει στα ουράνια σαν το κόκκινο μπαλόνι που ταξιδεύει πάνω απ’ όλους, ελεύθερο. Πικρή σάτιρα πάνω στα παράδοξα της πολιτικής και της αγάπης. Και από τις δυο πλευρές των συνόρων.

10. «Το Τείχος», (The wall), Γαλλία – 2004 – 100’
Σκηνοθεσία: Simone Bitton
Σενάριο: Simone Bitton
Φωτογραφία: Jacques Bouquin
Ήχος: Jean-Claude Brisson
Παραγωγή: Thierry Lenouvel

Το υπαρκτό Τείχος μοιάζει με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Μια γη διχοτομημένη, δυο λαοί αντιμαχόμενοι, ένα καθεστώς παράνοιας και φόβου. Η Αραβοεβραία Σιμόν Μπιτόν δίνει το λόγο σε Παλαιστίνιους εργάτες, σε Ισραηλινούς εργάτες που χτίζουν το τείχος, σε Ισραηλινούς υπουργούς και σε απλούς Παλαιστίνιους. Η ελευθερία του ενός είναι η καταπίεση του άλλου. Το τείχος δεν είναι η λύση, είναι το αδιέξοδο.

11. «Palestine Blues«, ΗΠΑ – 2008 – 72΄
Σκηνοθεσία: Nida Sinnokrot
Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ecocinema, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Docusur, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Amal, Διεθνές Βραβείο για Διακριθές Ντοκιμαντέρ και Ρεπορτάζ, Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βραβείο στο Μεσογειακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονπελιέρ.

Το ντοκιμαντέρ διηγείται την ιστορία ενός χωριού που ζει στην απόλυτη σύγχυση, απόγνωση και απελπισία παρόλα αυτά με χιούμορ και ποιητικότητα. Τα γυρίσματα είχαν διάρκεια πάνω από 6 μήνες και επικεντρώθηκαν στο Jayyous, ένα χωριό με ανθρώπους που είχαν ως κύρια ασχολία τη γη και την καλλιέργειά της. Προκειμένου οι Ισραηλινοί να σηκώσουν ένα τείχος «ασφαλείας» στην κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν δίστασαν όχι μόνο να καταστρέψουν τη γη αλλά έφτασαν να γκρεμίζουν ακόμη και τα σπίτια τους.

12. «Το Χρονικό μιας Εξαφάνισης«, (Chronicle of a disappearance), Παλαιστίνη/Ισραήλ/ΗΠΑ/Γερμανία/Γαλλία – 1996 – 88’
Σκηνοθεσία/ Σενάριο: Elia Suleiman
Φωτογραφία: Marc-Andre Batigue
Μοντάζ: Anna Ruiz
Ήχος: Jean-Paul Mugel
Παραγωγή: Assaf Amir, Elia Suleiman
Παίζουν: Elia Suleiman, Mazira Suleiman, Fuad Suleiman

New Director’s Seattle International Film Festival 1997
Luigi de Laurentis Venice film Festival 1996

Η απλή και αφηγηματική ματιά της επιστροφής στα πάτρια Παλαιστινιακά εδάφη. Μετά από δεκαπεντάχρονη παραμονή στη Νέα Υόρκη για κινηματογραφικές σπουδές, ο πρωταγωνιστής γυρίζει πίσω. Η ταινία χωρίζεται σε δύο ενότητες. Στην πρώτη φαίνεται η παράδοξη ύπαρξη Αράβων στη Ναζαρέτ ενώ η δεύτερη υιοθετεί μια ματιά πολιτική όπου και ο ίδιος ο Suleiman παίζει πιο ενεργό ρόλο. Άραβες σε κρίση πολιτισμικής ταυτότητας και μια γυναίκα που ζητά μεγαλύτερη ελευθερία από την προβλεπόμενη ισραηλιτικές προλήψεις θέτουν τους περιορισμούς…

13. «Το Σιδερένιο Τείχος», (The iron wall), Παλαιστίνη/ΗΠΑ – 2006 – 52’
Σκηνοθεσία: Mohammed Alatar
Παραγωγή: Palestinian Agricultural Relief Comitees, Palestinians for piece and democratie

Δυτική Όχθη, Λωρίδα της Γάζας. Το χρονικό της κατοχής από το 1967 μέχρι σήμερα. Συνεντεύξεις Παλαιστίνιων ακτιβιστών και αγροτών, Ισραηλινών αποίκων και στρατιωτικών, αναλυτών όπως οι Jeff Halper, Akira Eldar, Hind Khoury. Τείχη σύμβολα ανθρώπινου εξευτελισμού. Όταν η ατμόσφαιρα είναι ανελεύθερη, το μήνυμα της κάμερας δεν μπορεί να είναι ελπιδοφόρο. Είναι όμως ξεκάθαρο. Δε διαφαίνεται ειρηνική επίλυση ούτε και ίδρυση υγιούς και άρα βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτος. Γιατί το σιδερένιο τείχος εκτός από την αξιοπρέπεια γκρεμίζει και τις αυταπάτες.

14. «Παραμύθια Εμπόλεμης Ζωνης», (Tale of three jewels), Μ. Βρετανία/Παλαιστίνη/Βέλγιο–1995–107’
Σκηνοθεσία: Michel Khleifi
Σενάριο: Michel Khleifi
Φωτογραφία: Raymond Fromont
Μοντάζ: Ludo Troch
Παραγωγή: Omar Al-Qattan
Παίζουν: Mohammed Nahnal, Hana’Nc’mch, Bushra Karaman

Ο φανταστικός κόσμος του 12χονου Γιουσέφ και η ανάγκη του να δώσει στη λωρίδα της Γάζας κάτι από την ευαισθησία που της στέρησαν ο εξευτελισμός, ο τρόμος, η βία και τα πάθη. Τα παραμύθια της εμπόλεμης ζώνης δείχνουν ότι ζωή και όνειρα είναι ένα. Το μόνο που τα διαφοροποιεί είναι η οπτική. Και το πολιτικό μήνυμα, κρυμμένο στα υπέροχα πλάνα.

15. «Στο Σπίτι», (Private), Ιταλία – 2004 – 90’
Σκηνοθεσία: Saverio Costanzo
Σενάριο: Saverio Costanzo
Camilla Costanzo
Φωτογραφία: Luigi Martinucci
Μοντάζ: Francesca Calvelli
Ήχος: Antonio Dolce, Gabriele Moretti
Παίζουν: Mohammed Bakri, Hend Ayoub, Lior Miller

Μια επταμελής Παλαιστινιακή οικογένεια που ζει ανάμεσα σε ένα παλαιστινιακό χωριό και ένα ισραηλινό καταφύγιο. Το σημείο είναι κομβικό και ο ισραηλινός στρατός το διεκδικεί. Η μητέρα και ο μικρός γιος θέλουν να φύγουν. Ο πατέρας με τα δυο μεγαλύτερα αγόρια να παλέψουν. Οι στρατιώτες θα καταλάβουν το δεύτερο όροφο ενώ η οικογένεια θα μείνει κλεισμένη στο σαλόνι. Οι επιπτώσεις της κατοχής στην οικογένεια και το γάμο μέσα από τα μάτια της μεγαλύτερης κόρης Μίριαμ. Και το χάος να γειτονεύει με το θάνατο.

16. «Τσίρκο Παλαιστίνη «, (Zirkus Palestina), Ισραήλ – 1999 – 83’
Σκηνοθέτης: Eyal Halfon
Σενάριο: Eyal Halfon
Φωτογραφία: Valentin Belonogov
Ήχος: Yohai Moshe
Μοντάζ: Tova Asher
Παραγωγή: Anat Bikel, Marek Rozenbaum, Uni Sabag, Chayim Sharir

Τι γίνεται όταν ένα ρωσικό τσίρκο μπει ανάμεσα σε Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς; Στην καρδιά της Ιντιφάντα βρυχώνται λιοντάρια που κερδίζουν και τις καρδιές των κριτικών. Ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία αφού εκείνη την εποχή κάλυπτε ως δημοσιογράφος τα γεγονότα της Δυτικής Όχθης. Όλοι είναι περίεργοι να εξερευνήσουν αυτό το νέο είδος διασκέδασης όμως σιγά-σιγά τα πράγματα αγριεύουν. Οι πρωταγωνιστές του τσίρκου, πρωταγωνιστές της εμπόλεμης ζώνης. Τα λιοντάρια, εχθροί και προστάτες του τείχους.

17. «Γάμος στη Γαλιλαία», (Wedding in Galilee), Ισραήλ/Γαλλία/Βέλγιο – 1987 – 113’
Σκηνοθεσία: Michel Khleifi
Σενάριο: Michel Khleifi
Φωτογραφία: Walter van den Ende
Μοντάζ: Marie Castro-Vasque
Ήχος: Dirk Bombey, Ricardo Castro, Jean-Pierre Lelong, Jean – Pierre Loublier
Παραγωγή: Michel Khleifi, Bernard Lorrain, Jacqueline Louis

Ισραηλινοί στρατιωτικοί με το ζόρι καλεσμένοι σε γάμο Παλαιστίνιου.
Χωρίς την άδειά τους και υπό τον παραπάνω όρο, γάμος δε θα γινόταν. Σύμφωνα με το τυπικό, οι γυναίκες ετοιμάζουν τη νύφη, οι άντρες το γαμπρό και οι καλεσμένοι μαζεύονται και περιμένουν. Η αραβική νεολαία δε θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα τους ανεπιθύμητους. Όσο πέφτει η νύχτα, η ένταση ανάμεσα στους κατοίκους του χωριού και το στρατό ανεβαίνει. Και η γαμήλια νύχτα γίνεται απειλή, ακεραιότητας και τιμής. Η ταινία, ιδιόμορφο πορτρέτο της παλαιστινιακής κοινωνίας και αιχμηρό σχόλιο για τη ζωή υπό κατοχή.

18. «Η Γεύση της Επανάστασης«, (Τaste the Revolution), Παλαιστίνη – 2008 – 27’
Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και μεγάλης επιχειρηματικής πρόκλησης. Η πρώτη ζυθοποιεία της Παλαιστίνης είναι γεγονός. Εν μέσω κατεχόμενων εδαφών, πολιτικής αστάθειας, σημείων, ελέγχου οικονομικού μαρασμού, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ρίψης ρουκετών. Προώθηση της υψηλής ποιότητας προϊόντων στην Παλαιστίνη.

19. «9 Star Hotel«, (Malon 9 Kochavim), Ισραήλ – 2007 – 78’
Σκηνοθεσία: Ido Haar

Η καθημερινή διαδρομή Παλαιστινίων εργατών για δουλειά στο Ισραήλ. Παράνομα στιγμιότυπα που χτίζουν τα δικά τους, πιο εύκολα σύνορα. Εργάτες οικοδομής ρισκάρουν τη ζωή τους για ένα κομμάτι ψωμί διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα στην εργασία. Μαζί με τον κίνδυνο γεννάται και η αλληλεγγύη. Παλαιστίνιοι που μοιράζονται τροφή, υπάρχοντα και ιστορίες.

20. «Σημείο Σύγκρουσης», (Encounter point), ΗΠΑ – 2006 – 85’
Σκηνοθεσία: Julia Bacha, Ronit Avni Σενάριο: Julia Bacha
Φωτογραφία: Ronit Avni, Julia Bacha, Mickey Elkeles, Labib Jazmavi
Μοντάζ: Julia Bacha Ήχος: Scott Freiman
Παραγωγή: Ronit Avni, Joline Makhlouf, Nahanni Rous
Best First Documentary Barcelona Docupolis 2007
Audience Award San Francisco Film Festival 2007

Προσωπικές ιστορίες και δράματα Ισραηλινών και Παλαιστινίων που διακινδυνεύουν την ασφάλεια, την κοινωνική τους θέση και τα σπίτια τους προς την κατεύθυνση ειρηνικής επίλυσης του Μεσανατολικού. Το φιλμ της ελπίδας, της αληθινής δύναμης και της αλληλεγγύης φτιαγμένο από Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς και Αμερικάνους.

21. «Αιχμάλωτες Γυναίκες», ΑΙΚΕΣ (Women in struggle), Παλαιστίνη – 2004 – 56’
Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury
Μοντάζ: Buthina Canaan Khoury
Παραγωγή: Buthina Canaan Khoury, Lichtpunt Belgium

Τέσσερις γυναίκες από την Παλαιστίνη που εκτός από το συζυγικό, αδελφικό και μητρικό τους ρόλο ανέλαβαν το δύσκολο καθήκον του αγώνα. Για μια ανεξάρτητη Παλαιστίνη. Πρώην κρατούμενες των Ισραηλινών φυλακών, μιλούν για τα βάσανα του εγκλεισμού και την επιρροή τους στη μετέπειτα τους ζωή. Μια μαρτυρία με λόγια
απλά, δικά τους, της ψυχής. Γυναίκες που πάλεψαν να κρατήσουν την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους στις κοινωνικές και πολιτικές εκφάνσεις της ζωής στην Παλαιστίνη. Γυναίκες «καταδικασμένες» να κουβαλούν μέσα τους τη φυλακή ακόμα και μετά την αποφυλάκισή τους. Γιατί αποφυλάκιση και απελευθέρωση δεν είναι το ίδιο…

22. «Η Σπηλιά της Μαρίας», (Maria’s Grotto), Παλαιστίνη – 2007 – 52’
Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury
Παραγωγή: Buthina Canaan Khoury, Boston Palestine Film Festiva
Silver Muhr Award Dubai’s Film Festival 2007
Jury Mention Thessaloniki Film Festival 2008
Golden Hawk Rotterdam Film Festival 2008

Μια ταινία σπαρακτικής αλήθειας για το ζήτημα τιμής στην Παλαιστίνη μέσα από τις ιστορίες τεσσάρων γυναικών. Η πρώτη κατηγορείται άδικα ότι ατίμασε την οικογένειά της και δολοφονείται. Η άλλη πεθαίνει αφού πίνει δηλητήριο με εντολή της μητέρας της. Η τρίτη γυναίκα υπομένει τις κατ’ επανάληψη μαχαιριές του αδελφού της. Και η τελευταία, μια χιπ-χοπ τραγουδίστρια τολμά να μιλήσει ανοιχτά για τα εγκλήματα τιμής και έρχεται αντιμέτωπη με τις απειλές και το θάνατο. Οι γυναίκες που έχουν σεξουαλικές επαφές πριν από το γάμο και οι μοιχαλίδες, ατιμάζουν ολόκληρη την οικογένεια. Μόνο ο θάνατος τους θα φέρει τον πολυπόθητο εξαγνισμό και θα σώσει και τα υπόλοιπα «αθώα» μέλη.

23. «Καφρ Κασσεμ», Συρία, Λίβανος – 1975 – 120’
Σκηνοθεσία: Borhane Alaouie
Μοντάζ: Eliane Du Bois
Ήχος: Henri Morelle
Παραγωγή: Tajeddin Taji
Με τους: Abdallah Abbassi, Ahmad Ayur, Salim Sabri, Shafia Manfaluti,
Charlotte Rushdi, Zaina Hanna, Intissar Shammar

Το Καφρ Κασσέμ είναι η κινηματογραφική αφήγηση της πραγματικής σφαγής των κατοίκων του ομώνυμου χωριού από τις δυνάμεις κατοχής στις 29 Οκτωβρίου του 1956. Η συμβολική έναρξη τοποθετείται χρονικά στις 13 Ιουλίου του ίδιου χρόνο με την περίφημη ομιλία του Νάσερ που αναγγέλλει την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ. Οι εικόνες ζωής της κατεχόμενης Παλαιστίνης μας λένε πολλά για τις συνθήκες επιβίωσης των Παλαιστίνιων και τη συγκρουσιακή τους καθημερινότητα με τους Ισραηλινούς.

Ημερήσιο Πρόγραμμα – Κινηματογράφος Ίλιον

Πέμπτη 29/04
18:30 «Καφρ Κασσεμ» (Borhane Alaouie)
20:15 Επίσημη Έναρξη του Φεστιβάλ με την προβολή της ταινίας
«Γάζα Ερχόμαστε», των Γιώργου Αυγερόπουλου και Γιάννη Καρυπίδη, οι οποίοι θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν.
20:45 «Γάζα Ερχόμαστε»
22:00 «Το Σιδερένιο Τείχος» (Mohammed Alatar)
23:00 Τσίρκο Παλαιστίνη (Eyal Halfon)

Παρασκευή 30/04
18:30 Βαλς με τον Μπασίρ (Ari Folman)
20:15 Σημείο Σύγκρουσης (Julia Bacha, Ronit Avni)
22:00 Το Τείχος (Simone Bitton)
23:30 Η Σπηλιά της Μαρίας (Buthina Canaan Khoury)

Σάββατο 01/05
18:30 Ο Χρόνος που απομένει (Elia Suleiman)
20:30 Το αλάτι αυτής της θάλασσας (Annemarie Jacir)
22:30 Η Γεύση της Επανάστασης (Buthina Canaan Khoury)
23:00 9 Star Hotel (Ido Haar)

Κυριακή 02/05
18:30 Λίβανος (Samuel Maoz)
20:15 Παραμύθια Εμπόλεμης Ζώνης (Michel Khleifi)
22:15 Αιχμάλωτες Γυναίκες (Buthina Canaan Khoury)
23:00 Στο σπίτι (Saverio Costanzo)

Δευτέρα 03/05
18:30 Κάτω από τις βόμβες (Philippe Aractingi)
20:15 Θεϊκή Παρέμβαση (Elia Suleiman)
22:00 Το Χρονικό μιας Εξαφάνισης (Elia Suleiman)
23:15 Palestine Blues (Nida Sinnokrot)

Τρίτη 04/05
18:30 Η Σφαγή (Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen)
20:30 Παράδεισος Τώρα (Hany Abu-Assad)
22:30 Γάμος στη Γαλιλαία (Michel Khleifi)