Άνθρωποι και Παραδοσιακά Επαγγέλματα στο Αιγαίο ΙΙΙ
Το έργο «Άνθρωποι και Παραδοσιακά Επαγγέλματα στο Αιγαίο ΙΙΙ» αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων τόμων της σειράς («Αιγαίο Ι» και «Αιγαίο ΙΙ»), με αντικείμενο αυτή τη φορά την Κρήτη και τη Σκύρο. Το έργο «Άνθρωποι και Παραδοσιακά Επαγγέλματα στο Αιγαίο ΙΙΙ» αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων τόμων της σειράς («Αιγαίο Ι» και «Αιγαίο ΙΙ»), με […]
Το έργο «Άνθρωποι και Παραδοσιακά Επαγγέλματα στο Αιγαίο ΙΙΙ» αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων τόμων της σειράς («Αιγαίο Ι» και «Αιγαίο ΙΙ»), με αντικείμενο αυτή τη φορά την Κρήτη και τη Σκύρο.
Το έργο «Άνθρωποι και Παραδοσιακά Επαγγέλματα στο Αιγαίο ΙΙΙ» αποτελεί συνέχεια των δύο προηγούμενων τόμων της σειράς («Αιγαίο Ι» και «Αιγαίο ΙΙ»), με αντικείμενο αυτή τη φορά την Κρήτη και τη Σκύρο. Μέσα από την καταγραφή των παραδοσιακών επαγγελμάτων –που ολοένα φθίνουν στις μέρες μας– η συγγραφέας διερευνά, με εργαλεία από την Κοινωνική Ανθρωπολογία και τη Λαογραφία, τους μετασχηματισμούς στις τοπικές κοινωνίες, κυρίως κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Πρωταρχικός στόχος της παραμένει η ανάδειξη του ανθρώπου ως δημιουργού, αλλά και ως αναπόσπαστου μέλους των συγκεκριμένων νησιωτικών ομάδων, ώστε να διασφαλίζεται η επιβίωση και η κοινωνική συνοχή.
Η Κρήτη, «μεγαλόνησος», τόπος ώσμωσης πολιτισμών, επιβάλλει την πρωταγωνιστική παρουσία της στον ευρύτερο χώρο, δημιουργώντας ένα σταθερό δίκτυο επικοινωνίας, οικονομικών σχέσεων και πολιτισμικών ανταλλαγών, όχι μόνο με τα άλλα νησιά του Αιγαίου αλλά και με μακρινούς τόπους. Η Σκύρος πάλι είναι ένα μικρό, απομονωμένο νησί στο κέντρο του Αιγαίου, με παραδοσιακές επαγγελματικές δραστηριότητες και δεξιότητες που επέτρεψαν την επιβίωση σε ένα περιβάλλον αντίξοο, αλλά ταυτόχρονα με πλούσια άνθηση του παραδοσιακού πολιτισμού.
Η συγγραφέας παρακολουθεί τις μεγάλες αλλαγές στα παραδοσιακά επαγγέλματα, κυρίως τη δεκαετία 1950-1960, και ταυτόχρονα τις ανατροπές που υπέστησαν οι τοπικές κοινωνίες των εν λόγω νησιών: στις εργασιακές σχέσεις, στο διατροφικό και ενδυματολογικό κώδικα, στις κοινωνικές σχέσεις, στους συγγενικούς και οικογενειακούς δεσμούς. Παράλληλα, συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τη μελέτη των γραπτών πηγών (μονογραφίες, περιοδικές εκδόσεις, περιηγητικά κείμενα, δικαιοπρακτικά έγγραφα) και των αντικειμένων, που αποτελούν πολύτιμο πρωτογενές υλικό, με προσωπικές αφηγήσεις, που μεταμορφώνουν την ατομική μνήμη σε συλλογική.
Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, με όραμα τη διάσωση και διάδοση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς σε όλες τις εκφάνσεις της, υποστηρίζει κάθε προσπάθεια προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπως η έκδοση αυτή, που ενισχύει και κοινοποιεί την παράδοση συγκεκριμένων περιοχών της χώρας μας.