Καθώς τα χρόνια περνάνε η μουσική αλλάζει, οι μουσικοί αλλάζουν και, το κυριότερο, οι ίδιοι εμείς αλλάζουμε· γενικότερα ως άνθρωποι και ειδικότερα ως ακροατές. Δεν είναι κακό αυτό. Η αλλαγή γενικά είναι καλή. Μπορεί να μην έχει μέσα της την εξασφάλιση που προσφέρει η συντήρηση, αλλά γεννάει μύριες υποσχέσεις για μια ζωή ποικιλίας και νέων […]
Καθώς τα χρόνια περνάνε η μουσική αλλάζει, οι μουσικοί αλλάζουν και, το κυριότερο, οι ίδιοι εμείς αλλάζουμε· γενικότερα ως άνθρωποι και ειδικότερα ως ακροατές. Δεν είναι κακό αυτό. Η αλλαγή γενικά είναι καλή. Μπορεί να μην έχει μέσα της την εξασφάλιση που προσφέρει η συντήρηση, αλλά γεννάει μύριες υποσχέσεις για μια ζωή ποικιλίας και νέων εμπειριών, που προφανώς λειτουργούν ως αλατοπίπερο μιας γευστικής και διαρκώς ενδιαφέρουσας ύπαρξης. Χρειάζονται όμως και φάροι, ορόσημα κατά μήκος της διαδρομής που να θυμίζουν από πού ερχόμαστε, που να εμπνέουν το πού πάμε, που να γιορτάζουν το πού σήμερα βρισκόμαστε. Ως τέτοιοι ανεκτίμητοι σύντροφοι λειτουργούν μια χούφτα από δημιουργούς –πιθανώς διαφορετικοί για τον καθένα ακροατή- που τα έφερε έτσι η ζωή και χόρεψαν μαζί μας αυτό το μεθυστικό βαλς της αλλαγής και της εξέλιξης πότε τυχαίνοντας να ακολουθήσουν τις δικές μας στροφές και πότε δείχνοντάς μας εκείνοι τα επόμενα βήματα, ορίζοντας στην πορεία ένα κοινό παρονομαστή αυτόματης και ενστικτώδους επικοινωνίας σε «γλώσσα μηχανής» (τώρα που το σκέφτομαι τέτοιοι δημιουργοί είναι ανεκτίμητοι όσο οι παιδικοί φίλοι). Ένας από τους πιο συνεπείς τέτοιους συντρόφους υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια ο Van Morrison: Οπαδός της παράδοσης αλλά και νεωτεριστής, σταθερός αλλά ποτέ επακριβώς προβλέψιμος, μύστης και επιστήθιος φίλος· αγκάλιασε με τη μουσική του καραβοτσακισμένα blues, υποβλητική soul, κέλτικους ρυθμούς, βελούδινη pop και jazz δοκιμές, σφιχταγκαλιάζοντας στίχους που έχουν από μόνοι τους λογοτεχνική αξία. Με τον τρόπο αυτό πέτυχε να παραμένει για πάνω από σαράντα χρόνια ένας από τους μουσικούς με τη μεγαλύτερη επίδραση όχι μόνο στη μουσική της πατρίδας του, της Ιρλανδίας, αλλά και στη διεθνή jazz και rock σκηνή. Το Νοέμβριο του 2008 ο Morrison εμφανίστηκε στο φημισμένο Hollywood Bowl και έπαιξε για πρώτη φορά ζωντανά, στο σύνολό του, το “Astral Weeks” του 1968, ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ της καριέρας του. Το πρόγραμμα της βραδιάς, έτσι όπως φιλοξενείται στο λάιβ CD, είναι οργανωμένο σε δυο κύκλους (“In The Beginning” και “Afterwards”), με τη σειρά των τραγουδιών διαφοροποιημένη σε σχέση με εκείνη του LP. Ως ενκόρ επιλέγονται τα “Listen To The Lion” και “Common One”, που είναι μεταγενέστερα του “Astral Weeks”. Η ερμηνεία είναι ανεκτίμητη. Δεν επιχειρεί διόλου να κοπιάρει το νεανικό νεωτερισμό του πρωτότυπου αλλά εκμεταλλεύεται την ευκαιρία της ώριμης προσέγγισης για να αναδείξει, να σχολιάσει και να εκμεταλλευτεί δημιουργικά και εκφραστικά όλα τα κέρδη της ενδιάμεσης καλλιτεχνικής διαδρομής. Η βραχνή φωνή του Morrison επιβάλλεται αμέσως με το ερμηνευτικό εύρος, την εκφραστικότητα και την ορμή της. Καθώς τραγούδια όπως τα “The Way Young Lovers Do”, “Beside You” και “Slim Slow Slider” αιχμαλωτίζουν την προσοχή με τρόπο απόλυτο και επιτακτικό, βρισκόμαστε ήδη στην επικράτεια της μαγείας. Απόλαυσα πραγματικά το “Astral Weeks Live At The Hollywood Bowl”. Υπήρξε για μένα ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο, μια ειλικρινής επιβεβαίωση ότι όλα πάνε καλά και μια πειστική υπόσχεση ότι όλα θα πάνε ακόμα καλύτερα, ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού από ένα φίλο που μοιράζεται για μια ακόμα φορά μαζί μας το δώρο της μουσικής, όπως κάνει σαράντα-τόσα χρόνια τώρα αλλάζοντας διαρκώς κατευθύνσεις και μουσικές γειτονιές, διασκεδάζοντας, μελαγχολώντας, ψάχνοντας. Το επαναλαμβάνω λοιπόν έτσι όπως το λέω μέρες τώρα σε όλους μου τους φίλους –δια ζώσης, με τηλέφωνα, με μέιλ: μη χάσετε αυτό το δίσκο.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.