Η φράση «I’m no Barbie doll» που τραγουδά η Σκοτσέζα Shirley Manson (Goodbye Mr McKenzie, Angelfish) συνοψίζει όλη τη φιλοσοφία του νέου δίσκου. Έχοντας τουλάχιστον εν μέρει απεκδυθεί την αισθησιακή περσόνα της rock «γατούλας» και έχοντας ξεπεράσει το πρόβλημα στις φωνητικές της χορδές, η Shirley κρατά τη γλύκα στη φωνή, αλλά αγριεύει αρκετά. Τα ερμηνευτικά […]
Η φράση «I’m no Barbie doll» που τραγουδά η Σκοτσέζα Shirley Manson (Goodbye Mr McKenzie, Angelfish) συνοψίζει όλη τη φιλοσοφία του νέου δίσκου. Έχοντας τουλάχιστον εν μέρει απεκδυθεί την αισθησιακή περσόνα της rock «γατούλας» και έχοντας ξεπεράσει το πρόβλημα στις φωνητικές της χορδές, η Shirley κρατά τη γλύκα στη φωνή, αλλά αγριεύει αρκετά. Τα ερμηνευτικά πρότυπα των Deborah Harry, Chrissie Hynde και Patti Smith αποδεικνύονται ιδανικά για να πλαισιώσουν τις -σαν από τα παλιά- κοφτερές κιθάρες του Butch Vig (παραγωγού στους Nirvana, Sonic Youth, Smashing Pumpkins, L7). Το «Bleed Like Me» θα μπορούσε κάλλιστα να αντικαταστήσει το «Version 2.0» (1997), αφού έχει υπέροχα συνδυασμένες μελωδίες που θυμίζουν girl group με ατόφιες grungy κιθάρες. Το τέταρτο άλμπουμ μέσα σε δώδεκα χρόνια μοιάζει με διαφορά το καλύτερό τους, έχοντας έντεκα υπέροχα τραγούδια, με εξέχοντα τα «Why Do You Love Me», «Bad Boyfriend» και «Run Baby Run», αλλά και την cameo συμμετοχή του Dave Grohl.