Farinelli: Il Castrato – Κριτική

Ο Κάρλο Μπρόσκι (1705-1782), περισσότερο γνωστός με το προσωνύμιο “Φαρινέλι”, ήταν ο πιο διάσημος καστράτο του 18ου αιώνα τόσο για τη φωνή του, για την οποία λέγεται ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες και η έκτασή της έφτανε τις τρισήμιση οκτάβες, όσο και για την ανδρόγυνη ομορφιά του. Γεννήθηκε κοντά στη Νάπολη, μαθήτευσε πλάι στον Πορπόρα, διάσημο καθηγητή των καστράτι, πρωτοτραγούδησε στη Βενετία το 1728, στο θέατρο Ιωάννου Χρυσοστόμου, και αργότερα ξεκίνησε τουρνέ στην Ευρώπη για να γίνει γνωστός ως “ο τραγουδιστής των βασιλέων”. Ταξίδεψε σε όλες τις μεγάλες αυλές της Ευρώπης, ενώ όντας στο Λονδίνο βρέθηκε στη δίνη της διαμάχης ανάμεσα στο Convent Garden (που διοικούσε ο Χέντελ) και το Noble Theatre, με αποτέλεσμα να δεχτεί την πρόσκληση του βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππου του 5ου και να εγκατασταθεί στην αυλή του όπου και έμεινε έως ότου εγκατέλειψε το τραγούδι στα 32 του χρόνια. Το 1759 μετακόμισε στην Μπολόνια και έζησε εκεί μέχρι το θάνατό του. Ο τάφος του καταστράφηκε από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα. Αυτήν ακριβώς την πορεία αποτυπώνει στην ταινία του ο Ζεράρ Κορμπιό, μέσα από θραύσματα επεισοδίων από την προσωπική και δημόσια ζωή του Φαρινέλι. Πρόκειται για μια άκρως γοητευτική μπαρόκ κατασκευή, με παραμυθένια ντεκόρ και κοστούμια αλλά και προδιαγραφές Hi-Tech, καθώς η φωνή του καστράτο που ακούμε στις άριες (“Ίδασπης”, “Αρταξέρξης”, “Ρινάλντο”) είναι αποτέλεσμα ηλεκτρονικής επεξεργασίας και μείξης της φωνής ενός κόντρα τενόρου (Derek Lee Ragin) και μιας υψιφώνου (Ewa Mallas-Godlewska). Η έκδοση DVD περιοχής 2 αποκαθιστά τη “χαμένη τιμή” του πρωτοτύπου (είχε κυκλοφορήσει σε κασέτα μονοφωνική και με εικόνα πολύ μέτριας ανάλυσης), διαθέτοντας εικόνα πλήρους ανάλυσης, που αναδεικνύει τα πλάνα στην κάθε τους λεπτομέρεια, και ψηφιακό ήχο 5.1 για τη γαλλική μπάντα. Ελληνικοί υπότιτλοι δεν υπάρχουν, μπορείτε όμως να επιλέξετε ανάμεσα σε τρεις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά) ή απλώς να αφήσετε τη μουσική να πλημμυρίζει το χώρο, απολαμβάνοντας παράλληλα ένα μοναδικό ηχητικό επίτευγμα: την ανασύσταση μιας φωνής που σώπασε εδώ και δύο αιώνες. Το “Φαρινέλι” ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (απονεμήθηκε τελικά στο “Ψεύτης Ήλιος” του Μιχάλκοφ), βραβεύτηκε όμως με την αντίστοιχη Χρυσή Σφαίρα καθώς και με δύο Σεζάρ (κοστούμια, ήχος).