Εφιάλτης 10 χιλιομέτρων: Το χρονικό της πρόσκρουσης που αφάνισε τους δεινόσαυρους λεπτό προς λεπτό [βίντεο]
Λεπτό προς λεπτό, επιστήμονες αναπαριστούν τον εφιάλτη της πρόσκρουσης του αστεροειδούς Chicxulub, αποκαλύπτοντας τις συνθήκες κόλασης που εξαφάνισαν τους δεινόσαυρους πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια.
Πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, ένας διαστημικός βράχος διαμέτρου 10 χιλιομέτρων, γνωστός ως Chicxulub, προσέκρουσε στη χερσόνησο Γιουκατάν του σημερινού Μεξικού. Ήταν το χτύπημα που άλλαξε οριστικά τον ρου της ιστορίας, οδηγώντας στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων και πάνω από το 50% των φυτικών και ζωικών ειδών του πλανήτη.
Μέσα από δεκαετίες ερευνών, οι καθηγητές Michael Benton (Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ) και Monica Grady (Ανοιχτό Πανεπιστήμιο) ανασυνθέτουν τη σκηνή της καταστροφής με τρομακτική λεπτομέρεια, δημιουργώντας ένα αναλυτικό χρονικό της «Ημέρας Μηδέν», σημειώνει η Daily Mail.
Βίντεο:
Οι πρώτες στιγμές του ολέθρου
Ακριβώς μία ημέρα πριν από την καταστροφή, η περιοχή γύρω από το μελλοντικό σημείο πρόσκρουσης απολάμβανε θερμοκρασίες γύρω στους 26°C. Ο αστεροειδής –ο οποίος, σύμφωνα με γεωχημικές αναλύσεις, προερχόταν από τα πέρατα του ηλιακού συστήματος, πέρα από τον Δία– είχε αρχίσει πλέον να γίνεται ορατός ακόμη και στο φως της ημέρας σαν ένα φωτεινό αστέρι.
Τη στιγμή της σύγκρουσης, μια εκτυφλωτική λάμψη και ένας εκκωφαντικός κρότος σάρωσαν την περιοχή. Οτιδήποτε βρισκόταν κοντά στο σημείο μηδέν εξαερώθηκε ακαριαία, ενώ ακόμη και σε ακτίνα 2.000 χιλιομέτρων, η θερμική ακτινοβολία και οι υπερηχητικοί άνεμοι έφεραν τον ακαριαίο θάνατο. Μόλις πέντε λεπτά αργότερα, η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας στην περιοχή εκτοξεύτηκε στους 226°C. Άνεμοι με ένταση τυφώνα κατηγορίας 5 ισοπέδωναν τα πάντα σε ακτίνα 1.500 χιλιομέτρων, την ώρα που υπερθερμασμένος ατμός και μέγα-τσουνάμι ύψους 100 μέτρων χτυπούσαν τις ακτές του Κόλπου του Μεξικού.
Ο πλανήτης βυθίζεται στο σκοτάδι
Μέσα σε μία ώρα, ένα τεράστιο πέπλο σκόνης άρχισε να τυλίγει την υδρόγειο, σκοτεινιάζοντας τον ουρανό σε περιοχές τόσο απομακρυσμένες όσο η Δανία και η Νέα Ζηλανδία. Την επόμενη ημέρα, κολοσσιαία κύματα 50 μέτρων συνέχισαν να σαρώνουν τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο φλεγόμενος ουρανός πυροδότησε δασικές πυρκαγιές σε παγκόσμια κλίμακα. Καθώς η ηλιακή ακτινοβολία μπλοκαρίστηκε από τα σωματίδια, η διαδικασία της φωτοσύνθεσης νέκρωσε και ο πλανήτης μπήκε απότομα σε φάση ψύχους.
Μία εβδομάδα μετά, η Γη είχε βυθιστεί σχεδόν στο απόλυτο σκοτάδι. Με τη μέση θερμοκρασία να έχει πέσει κατακόρυφα κατά τουλάχιστον 5°C και καταιγίδες διαβρωτικής, όξινης βροχής να σφυροκοπούν ξηρά και θάλασσα, οι περισσότεροι δεινόσαυροι και τα μεγάλα θαλάσσια ερπετά υπέκυψαν. Η ατμόσφαιρα μύριζε θειάφι και καπνό από τη βλάστηση που σάπιζε.
Από τον «πυρηνικό χειμώνα» στην αναγέννηση
Έναν χρόνο μετά το χτύπημα, ο ήλιος παρέμενε αόρατος, με τον υδράργυρο να βρίσκεται 15°C χαμηλότερα σε σχέση με την εποχή πριν από την πρόσκρουση. Τα κουφάρια των κυρίαρχων ερπετών βρίσκονταν διάσπαρτα παντού, ενώ μόνο μικρά θηλαστικά, σε μέγεθος αρουραίου, κατάφερναν να επιβιώσουν φωλιάζοντας σε ρωγμές. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια σφοδρού χειμώνα, με παγωμένες λίμνες και ποτάμια, για να αρχίσει η ζωή να ανακάμπτει δειλά σε περιοχές μακριά από το σημείο πρόσκρουσης. Χελώνες, μικρά ερπετά και ανθεκτικά θηλαστικά πήραν σιγά-σιγά τη σκυτάλη της εξέλιξης.
Όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, χωρίς αυτήν τη διαστημική σύγκρουση τα θηλαστικά –και κατ’ επέκταση τα πρωτεύοντα και ο άνθρωπος– ίσως να μην είχαν εξελιχθεί ποτέ στο σημερινό τους επίπεδο. Ταυτόχρονα, ωστόσο, υπενθυμίζουν τον σύγχρονο κίνδυνο: οι αλλαγές που προκαλούν οι άνθρωποι σήμερα στην ατμόσφαιρα δεν απέχουν πολύ από τις ακραίες συνθήκες που οδήγησαν τους κυρίαρχους του παρελθόντος στον απόλυτο αφανισμό.
Η μουσική παράσταση «ASTORIA» μάς μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, εκεί όπου μια μικρή Ελλάδα γεννιέται μέσα σε ένα καφενείο στην καρδιά της Αστόριας και το τραγούδι γίνεται φωνή, παρηγοριά και αντίσταση.