«Ο στρατός είναι οικογένεια και ξέρεις ότι ποτέ δεν είσαι μόνος. Εμπιστεύεσαι και τη ζωή σου ακόμη σε συναδέλφους, στην ηγεσία. Οπότε δε φοβηθήκαμε ούτε στιγμή» δήλωσε μιλώντας για πρώτη φορά μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ο λοχίας Δημήτρης Κούκλατζης, που κρατούταν 167 ημέρες στις τουρκικές φυλακές της Ανδριανούπολης.

Ο λοχίας μιλώντας στο ΑΠΕ, περιγράφει λεπτομερώς τα όσα έζησε και όσα ένιωσε από την περιπέτεια που πέρασε μαζί με τον συνάδελφό του και το πώς δεν έχασε ποτέ την ελπίδα πως θα ξαναγυρνούσε στην πατρίδα.

«Είχα κάνει ένα ημερολόγιο και έσβηνα την κάθε μέρα που περνούσε. Έτσι δε χάνεται ο χρόνος» αναφέρει ο λοχίας Κούκλατζης. «Όλα ήταν συνέχεια στη σκέψη μου… Το δυσκολότερο ήταν η αβεβαιότητα για το πότε θα φύγουμε… Όταν πήγαμε στον εισαγγελέα, στο αυτόφωρο, τότε καταλάβαμε ότι δεν θα τελειώσει γρήγορα το θέμα… Σε κάθε αίτημα αποφυλάκισης υπήρχε η ελπίδα, ότι ίσως αυτή είναι η φορά που θα φύγουμε.

»Μετά από κάθε απόρριψη δεν πέφταμε ψυχολογικά, απλά περιμέναμε την επόμενη αίτηση. Κάθε μήνα περιμέναμε ότι θα γίνει κάτι καινούριο. Είχαμε πάντα την ελπίδα, δεν μας έριχνε ψυχολογικά. Λέγαμε, εντάξει δεν έγινε αυτό το μήνα θα γίνει τον επόμενο, κι έτσι πηγαίναμε από μήνα σε μήνα… Προσωπικά δεν απογοητεύτηκα ποτέ. Κουράγιο και αισιοδοξία μας έδιναν η πρόξενος που μας έλεγε για τις προσπάθειες που γίνονται και οι γονείς μας. Έτσι ελπίζαμε και περιμέναμε» περιγράφει.

Σχετικά με το αν γνώριζαν οι δύο στρατιωτικοί τη διάσταση που είχε πάρει η κράτηση τους αναφέρει: «Όχι, δεν είχαμε εικόνα για τις διαστάσεις που είχε πάρει η σύλληψή μας. Ξέραμε ό,τι μας έλεγαν οι γονείς στα επισκεπτήρια και η κ. πρόξενος» λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ ο λοχίας Κούκλατζης . «Δεν φανταζόμουν ότι θα είχε πάρει τόσο μεγάλη έκταση. Δεν το περιμέναμε ότι θα ξεπερνούσε τα όρια της Ελλάδας…».

«Μετά είδαμε τον κόσμο που ήταν δίπλα μας. Άγνωστος κόσμος που έστελνε ευχές για καλή Ανάσταση κ.α. Κάρτες και γράμματα απ’ όλη τη χώρα, απ’ όλο τον κόσμο, από τον Καναδά, την Αμερική, τη Γαλλία… Τα έχουμε πάρει όλα μαζί μας φεύγοντας…».

«Όταν απογειώθηκε το αεροπλάνο ακόμη και τότε δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει» λέει ο λοχίας Κούκλατζης. «Μόνο όταν ήμασταν στον αέρα και κοίταξα κάτω και είδα ελληνικό χώρο, είδα τον Λευκό Πύργο και την παραλία της Θεσσαλονίκης, τότε σιγουρεύτηκα ότι γυρίσαμε στη χώρα μας, ότι όλα τελείωσαν. Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο και είδαμε τον κόσμο που περίμενε ήταν ένα σοκ. Δεν ξέραμε, δεν περιμέναμε ότι θα είναι τόσος κόσμος. Όχι δεν νιώθω ήρωας. Είναι μία λέξη με μεγάλη βαρύτητα. Είναι άλλη η έννοια του ήρωα και δεν την πλησιάζουμε. Ήρωες είναι οι άνθρωποι που έχουν δώσει το αίμα, τη ζωή τους για σκοπούς ιερούς, για την πατρίδα. Δεν μπορείς να αισθανθείς ήρωας λοιπόν. Δεν συγκρινόμαστε».

«Δεν έχω δει τα όσα έχουν γραφεί και ειπωθεί για την περιπέτειά μας. Είδα μόνο τις ειδήσεις μετά την επιστροφή μας. Δεν τα έχω ψάξει και σίγουρα δεν θα τα δω αμέσως. Ίσως αργότερα και κατά διαστήματα, αλλά όχι τώρα… Έχω μείνει ο ίδιος άνθρωπος. Βέβαια νιώθω ότι ωρίμασα λίγο παραπάνω, ίσως τα βρήκα με τον εαυτό μου περισσότερο. Σίγουρα θέλω να ξεχάσω. Θέλω να κρατήσω μόνο την αγάπη και τη στήριξη που δεχθήκαμε απ’ όλους σε μια πολύ δύσκολη στιγμή…» αναφέρει επίσης.

Μητέρα στρατιωτικού: Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Σε κάθε επίσκεψη νιώθαμε αδύναμοι

Την αγωνία και την περιπέτεια του νεαρού στρατιωτικού την έζησαν μαζί του και οι γονείς του, για τους οποίους, όπως ανέφεραν, ήταν μια διαδικασία πολύ δύσκολη, όπου πολλές στιγμές κλονίστηκε ακόμα και η πίστη τους.

«Η ζωή μας άλλαξε σίγουρα από την 1η Μαρτίου, αλλά ευτυχώς μετά το τέλος της περιπέτειας ξέρουμε ότι άλλαξε μόνο γι’ αυτό το χρονικό διάστημα, που στην καθημερινότητά μας κυριαρχούσαν η αβεβαιότητα και η αγωνία», λέει ο πατέρας του Δημήτρη, Νίκος Κούκλατζης, ενώ η σύζυγός του Σοφία συμπληρώνει πως «ξαφνικά ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μας».

«Δεν ήταν εύκολο. Πάρα πολλές στιγμές κλονίστηκε και η πίστη και η ελπίδα μας και όλα. Είναι ανθρώπινο. Ακούγαμε μηνύματα και δηλώσεις που ήταν αποθαρρυντικά. Προσπαθούσαμε να βρούμε κάτι να μας δώσει ελπίδα, να πούμε ότι υπάρχει μία πυγολαμπίδα στην άκρη του τούνελ, ένα φωτάκι και δεν υπήρχε… Υπήρχε όμως η πίστη μας. Κάθε Τρίτη στις 7.00 ο πατήρ Αθανάσιος έκανε μία παράκληση στην Παναγία της Ορεστιάδας ειδικά για τα παιδιά… Σημαντικό είναι και ότι η απελευθέρωση των παιδιών έγινε την κατάλληλη ώρα και μέρα. Τρίτη 14 Αυγούστου ανακοινώθηκε και η επιστροφή τους», εξομολογείται η μητέρα του Δημήτρη, Σοφία.

«Ερχόταν και στιγμές αδυναμίας, πολλές φορές, αλλά δεν μπορώ να πω ότι κυριάρχησε το “γιατί” στη ζωή μου. Ήξερα ότι στο επάγγελμα του Δημήτρη, την ώρα του καθήκοντος μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Δεν υπήρξε λοιπόν το “γιατί”… Τις στιγμές αυτές όμως στήριγμά μας ήταν η προσευχή. Ζητούσαμε να μας δοθεί δύναμη, να δέχονται δύναμη πνευματική τα παιδιά μας ώστε ν’ αντέξουμε κι εμείς κι εκείνοι τη δοκιμασία αυτή μέχρι να έρθει η πολυπόθητη στιγμή της ελευθερίας. Είμαστε θρησκευόμενη οικογένεια. Έχουμε αυτές τις καταβολές από τους παππούδες και τους γονείς μας. Έχουμε μάθει να στηριζόμαστε στο Θεό, το Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μας. Πιστεύουμε σ’ αυτά τα πρόσωπα και τους επικαλούμαστε είτε μέσω του εκκλησιασμού μας, είτε μέσω προσευχών. Οπότε σ’ όλη τη δοκιμασία αυτή που περάσαμε ήταν πολύ έντονη η παρουσία της θρησκείας μας μέσω της Εκκλησίας μας…» αναφέρει ο πατέρας του στρατιωτικού.

Γράψτε το σχόλιο σας