Μεγάλη είναι η παραπληροφόρηση που επικρατεί σχετικά με την εκκολπωμάτωση και με την εκκολπωματίτιδα, δύο παθήσεις που συνδέονται στενά μεταξύ τους. Οι ασθενείς συχνά συγχέουν τις δύο αυτές συναφείς νόσους και πιστεύουν σε μύθους σχετικά με τις διατροφικές συνήθειες που δήθεν επιδεινώνουν την κατάστασή τους, ή σχετικά με την αντιμετώπιση και την εξέλιξή τους.
«Είναι καιρός να διαλύσουμε αυτούς τους μύθους, ώστε οι ασθενείς με εκκολπωματική νόσο να πάψουν να φοβούνται και να ανησυχούν για αναληθείς διαδόσεις», σημειώνει ο γενικός χειρουργός Δρ Αναστάσιος Ξιάρχος πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής.
Μύθος 1: H εκκολπωμάτωση απαιτεί πάντα θεραπεία Αλήθεια:
«Κατ’ αρχάς, η εκκολπωμάτωση δεν χρειάζεται καμία θεραπεία, ενώ η εκκολπωματίτιδα είναι μια πιο σοβαρή νόσος που μπορεί να απαιτήσει χειρουργική επέμβαση. Η εκκολπωμάτωση είναι αρκετά συχνή πάθηση, η οποία αφορά μικρές προβολές του τοιχώματος του παχέος εντέρου, που μοιάζουν με θυλάκους, δηλαδή σαν σακουλάκια. Δημιουργούνται σε αδύναμα σημεία του παχέος εντέρου, τα οποία δεν αντέχουν στις εσωτερικές πιέσεις που αναπτύσσονται μέσα στον αυλό του εντέρου κατά το πέρασμα των κοπράνων και κατά τις συσπάσεις του εντέρου. Τα περισσότερα εκκολπώματα παρουσιάζονται μέσα στο σιγμοειδές κόλον, εξαιτίας των ισχυρότερων πιέσεων που αναπτύσσονται μέσα σ’ αυτό. Η δημιουργία τους προκαλεί αλλαγές και στη σύσταση του σιγμοειδούς, το οποίο γίνεται σκληρό, δύσκαμπτο και, πολλές φορές, στενό», εξηγεί ο Δρ Αναστάσιος Ξιάρχος.
Επειδή χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα για να δημιουργηθούν τα εκκολπώματα, η εκκολπωμάτωση είναι κατάσταση κοινή στις μεγάλες ηλικίες. Μάλιστα το 60% από αυτούς που έχουν περάσει τα 60 τους χρόνια έχουν εκκολπώματα στο παχύ έντερο, και το 80% όσων έχουν περάσει τα 80.
Η διάγνωση γίνεται τυχαία τις περισσότερες φορές, κατά τη διάρκεια κολονοσκόπησης για τον προληπτικό έλεγχο του παχέος εντέρου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν εκκολπώματα, μερικοί ωστόσο μπορεί να νοιώθουν ήπιες κράμπες, φουσκώματα και επίμονη δυσκοιλιότητα.
«Όταν όμως τα κόπρανα παγιδευτούν μέσα στα εκκολπώματα ή μικρόβια από το έντερο αναπτυχθούν μέσα σε αυτά, η κατάσταση δυσχεραίνει, καθώς δημιουργείται φλεγμονή των εκκολπωμάτων, που λέγεται εκκολπωματίτιδα. Στατιστικά το 20% των ασθενών με εκκολπωμάτωση θα βιώσουν τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κρίση εκκολπωματίτιδας. Στα συμπτώματα περιλαμβάνονται πόνος και ευαισθησία στην αριστερή πλευρά της κάτω κοιλιάς, ρίγος και πυρετός, έμετοι και έντονη δυσκοιλιότητα. Βαριές και επίμονες μορφές εκκολπωματίτιδας ενδεχομένως να προκαλέσουν ρήξη των εκκολπωμάτων και διάτρηση του εντέρου, με κίνδυνο την ανάπτυξη αποστήματος γύρω από το έντερο, ή και τη διέλευση των κοπράνων μέσα στην κοιλότητα της κοιλίας και βαριά περιτονίτιδα, η οποία είναι δυνητικά θανατηφόρα. Παρότι η εξέλιξη αυτή είναι ασυνήθιστη, απαιτεί άμεση αντιμετώπιση, οπότε κρίνεται επείγουσα η μεταφορά του ασθενούς στο χειρουργείο. Συρίγγια ή απόφραξη και στένωση του εντέρου αποτελούν μερικές ακόμα επιπλοκές των επανειλημμένων κρίσεων εκκολπωματίτιδας», συμπληρώνει ο Δρ Ξιάρχος.
Μύθος 2: Αν έχετε εκκολπωμάτωση θα πρέπει να αποφεύγετε την κατανάλωση ξηρών καρπών και σπόρων Αλήθεια:
Μύθος 3: H εκκολπωματίτιδα δεν μπορεί να προβλεφθεί Αλήθεια:
Μύθος 4: Η διάτρηση και η περιτονίτιδα είναι πιθανότερη σε επόμενη κρίση εκκολπωματίτιδας Αλήθεια:
Η έρευνα δείχνει ότι για τους ασθενείς που έχουν ήδη βιώσει μια κρίση εκκολπωματίτιδας η επόμενη κρίση θα είναι παρόμοια με την προηγούμενη. Το σώμα αφού μπόρεσε να χειριστεί την εκκολπωματίτιδα την πρώτη φορά, το πιθανότερο είναι να αντιδράσει εξίσου καλά και την επόμενη.
«Οι αιτίες που οδηγούν σε εκκολπωματίτιδα είναι άγνωστες. Η ιατρική κοινότητα πιστεύει ότι οφείλεται στην υψηλή πίεση που δέχεται το παχύ έντερο, εξαιτίας της δυσκοιλιότητας και γι’ αυτό οι ιατροί συστήνουν την υιοθέτηση μιας υγιεινής, πλούσιας σε φυτικές ίνες, διατροφής για την αποφυγή της», καταλήγει ο Δρ Αναστάσιος Ξιάρχος.
health.in.gr
στο 
