Αφιέρωμα «15 Χρόνια Φεστιβάλ. Μια συναρπαστική διαδρομή»
Στην 15η επετειακή διοργάνωση θα θυμηθούμε ντοκιμαντέρ που αγαπήθηκαν και εντυπώθηκαν στη μνήμη. Δημιουργοί που έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στο χώρο του σινεμά τεκμηρίωσης δηλώνουν δυναμικό «παρών» στις ταινίες του αφιερώματος: Οι Πατρίσιο Γκουσμάν (Νοσταλγώντας το φως, 2010), Βίκτορ Κοσακόφσκι (Ζήτω οι αντίποδες!, 2011), Τζούλια Ράιχαρτ και Στίβεν Μπόγκναρ (Ένα λιοντάρι στο σπίτι, 2006), […]
Στην 15η επετειακή διοργάνωση θα θυμηθούμε ντοκιμαντέρ που αγαπήθηκαν και εντυπώθηκαν στη μνήμη. Δημιουργοί που έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στο χώρο του σινεμά τεκμηρίωσης δηλώνουν δυναμικό «παρών» στις ταινίες του αφιερώματος:
Οι Πατρίσιο Γκουσμάν (Νοσταλγώντας το φως, 2010), Βίκτορ Κοσακόφσκι (Ζήτω οι αντίποδες!, 2011), Τζούλια Ράιχαρτ και Στίβεν Μπόγκναρ (Ένα λιοντάρι στο σπίτι, 2006), Αντρέι Φίντικ (Το κινητό σινεμά των ονείρων, 1998), Τζο Μπέρλιντζερ (Φαιά ουσία, 2004) και Κιμ Λοντζινότο (Τα κορίτσια απ’ την Γκαέα, 2000, συν-σκηνοθεσία με την Τζέινο Γουίλιαμς) το πολυβραβευμένο Η εταιρεία/The Corporation των Τζένιφερ Άμποτ και Μαρκ Άκμπαρ (2003), η συγκινητική Ιστορία της καμήλας που δάκρυσε/The Story of The Weeping Camel των Μπιαμπασούρεν Νταβά και Λουίτζι Φαρλόνι (2003), Η λέσχη των τυχερών ανθρώπων/Lucky People Center International των Έρικ Πάουζερ και Γιόχαν Σέντερμπεργκ (1998), ανθρώπινες ιστορίες όπως Το Φθινοπωρινό χρυσάφι/Autumn Gold του Γιαν Τενχάβεν (2010), το βραβευμένο Σάρκα και αίμα μου/ My Flesh and Blood του Τζόναθαν Καρς (2003), το Από πού πάμε σπίτι μας/Which Way Home (2009) της Ρεμπέκα Καμίζα, το Την ήξερα όταν ήταν αγόρι /She’s a Boy I Knew (2007), της ντοκιμαντερίστριας Γκουέν Χόουερθ, οι Άσωτοι γιοι/Prodigal Sons (2008) της Κίμπερλι Ριντ, Τα παιδία δεν παίζει των Άγγελης Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα (2009), η δυνατή ιστορία αγάπης ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο ντοκιμαντέρ Οι εραστές της Αξού του Νίκου Λυγγούρη (2007), το θρυλικό Sugar Τown – οι γαμπροί του Κίμωνα Τσακίρη (2005), με πρωταγωνιστές τους υποψήφιους γαμπρούς από τη Ζαχάρω της Πελοποννήσου, το Docville – Λασκάρεως 99, Αθήνα της Κατερίνας Πατρώνη (2011), η Σαγιόμι του Νίκου Νταγιαντά (2011).
Πέντε ερωτικές ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας, συνθέτουν το κοινό σύμπαν του έργου «Η Αστερόσκονη», όπου άνθρωποι και χρονικότητες συναντιούνται γύρω από την ίδια ανάγκη για αγάπη και σύνδεση.
Η Δευτέρα 9 Μαρτίου είναι αφιερωμένη στον Αντώνη Καλογιάννη, καθώς το έργο του θα «ζωντανέψει» στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, μέσα από τη μουσική παράσταση «Η φωνή της ψυχής μας».