Ιώβ

Ο Ιώβ έχει μείνει στη μνήμη μας μέσα από τη φράση, που ακόμα χρησιμοποιούμε, «Ιώβεια υπομονή». Η ιστορία του από την Παλαιά Διαθήκη έχει εμπνεύσει πλήθος σύγχρονους καλλιτέχνες από τον Μπέκετ έως τους U2, οι οποίοι χρησιμοποιούν την γεμάτη βάσανα ιστορία του για να μιλήσουν για καυτά θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Με αφορμή αυτή ακριβώς την ιστορία ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης με τη συνδρομή γνωστών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών (Γ. Βέλτσος, Γ. Κουμεντάκης, Γ. Μετζικώφ, Ε. Ντεκώ) και μία ομάδα δεκαπέντε νέων ηθοποιών ετοιμάζουν μία ιδιαίτερη, σύγχρονη παράσταση με θέμα τη φθαρτή φύση της ζωής των ανθρώπων και τον φόβο τους για το «απρόοπτο» και την αυτόματη μεταβολή του βίου τους, με τίτλο: «Ιώβ. Μία αυτοβιογραφία». Το έργο θα ανέβει για λίγες παραστάσεις στο «ΘΕΑΤΡΟΝ», Αίθουσα Ιφιγένεια Β, του Kέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», από 5-20/12/09. Με την επιχορήγηση του Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ.

Η παραβολή του Ιώβ και η παράσταση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι. Η παράσταση δεν αποτελεί διασκευή της βιβλικής ιστορίας. Το κείμενο χρησιμοποιείται ατόφιο με αρκετές συντομεύσεις. Αποδόθηκε στη σύγχρονη γλώσσα από τους ηθοποιούς που το ερμηνεύουν με τη συνεργασία του σκηνοθέτη. Η παράσταση, όμως, προέκυψε μέσα από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας. Οι δυο αυτοί αφηγηματικοί δρόμοι συναντιούνται όταν μέσα από τη «βουβή» αφήγηση της ιστορίας κάποιος ήρωας φτάνει να χρησιμοποιήσει την ιστορία του Ιώβ σαν παραβολή, σαν παράδειγμα, επικαλούμενος πάντα το πρόσωπο που μιλάει στο αυθεντικό κείμενο. «Τότε ο Ιώβ είπε…» «Ο Βαλδάβ, ο δεύτερος φίλος του Ιώβ είπε..» και ούτω καθεξής. Το μεγάλο μέρος τα παράστασης είναι μια «σιωπηλή» εξιστόρηση γεγονότων, αναγνωρίσιμων καταστάσεων, από κοινούς ανθρώπους σ’ ένα παράξενο περιβάλλον.

O σκηνοθέτης αναφέρει για την παράσταση: Μια παράσταση για τους «χαμένους», τους «άτυχους», τους «άρρωστους», τους «άπορους» και τους «αδικημένους», για τη διαχείριση της όποιας ήττας ή ανατροπής μέσα στη ζωή.
Όλοι φοβούνται και εξορκίζουν το «απρόοπτο» από τη ζωή τους.
Είναι ατύχημα, κακή πρόβλεψη, τιμωρία από το Θεό, πληρωμή για κάτι άδικο;
Και αν είναι σχέδιο; Από πού;
Αν δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, ούτε καν απρόοπτο, αλλά, αφού γεννηθήκαμε φθαρτοί, είναι φυσική η όποια εξέλιξη του βίου μας.
Τι είναι υπομονή; Ν’ αντέχεις τις εξελίξεις; Ή μια κυνική σκέψη για το αναπόφευκτο;
Δεν είναι απαραίτητο να σκέφτεσαι πάντα ανέφελα, γιατί σ’ ένα σκυμμένο καιρό καταντά αφέλεια.
Το θέατρο δεν είναι απαραίτητο ούτε για τις κυβερνήσεις, ούτε για τους φιλότεχνους. Γιατί λοιπόν να τους ακολουθεί κάνοντας τον γελωτοποιό τους. Μήπως υπάρχει κανένας τους την ώρα των διεργασιών;
Θέατρο είναι μόνον η εξιστόρηση γεγονότων; Ή μόνο σύγκρουση προσώπων; Ή μόνο βαρετοί μονόλογοι; Ή μόνο θαυμάσιες εικόνες; Ή όλα αυτά; Ή και τίποτα από αυτά;
Διατελώ εν πλήρη συγχύσει, αθώος γιατί ελπίζω…

Ο Χώρος
Στην αρχή μοιάζει να είναι ένας δημόσιος χώρος (αίθουσα διαλέξεων) που είναι χωρισμένος σε δυο πλευρές από μια πασαρέλα που τον διασχίζει.
Οι Θεατές κάθονται στις δυο πλευρές. Αριστερά και δεξιά της πασαρέλας.
Σιγά – σιγά γεμίζει ο χώρος και άλλες φορές μοιάζει με πάρκο, με ερημωμένο σπίτι, με διάδρομο νοσοκομείου, με αίθουσα αναμονής, με φανταστικό χώρο έξω από τη γη, με δωμάτιο τρόμου.
Μια τεράστια βαριά πόρτα συνεχώς ανοιγοκλείνει. Απ’ έξω μια βουηρή πραγματικότητα «αναστενάζει».

Η μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη είναι ένα παράλληλο κείμενο που σπάει τη σιωπή και την ακινησία αφήνοντας να φανερωθούν τα αισθήματα των προσώπων. Άλλες φορές έρχεται να καλύψει τους φυσικούς ήχους της καθημερινότητας και να επιβάλει ένα ηχητικό σύμπαν γεμάτο σπαραγμό και αμφιβολία. Τίποτα δεν είναι παγιωμένο, σίγουρο, δυναμικό. Μέσα στα ερωτηματικά του βρίσκει τον προορισμό του.

Τα κείμενα των παραβολών
Στις προβολές δεν υπάρχουν εικόνες. Μόνο λέξεις. Ποιήματα. Κείμενα του Γιώργου Βέλτσου από τη σύνθεση του ΗΣΥΧΙΑ. Επεξηγούν, αναιρούν, χλευάζουν, υπονομεύουν τις ζωντανές εικόνες.

Οι ηθοποιοί
Όλοι οι ηθοποιοί είναι πρωτοεμφανιζόμενοι και γνωρίστηκαν με τον σκηνοθέτη στα πλαίσια ενός σεμιναρίου για το Αρχαίο Δράμα.
Μετά το πέρας του σεμιναρίου αποφάσισαν να ξαναβρεθούν.
Αυτό το δεύτερο σεμινάριο ακόμη συνεχίζεται… μετά από οκτώ μήνες.
Υπήρξε κοινή απόφασή τους να γίνει παράσταση ένα μέρος από τη δουλειά τους που δεν είναι απαραίτητο να ολοκληρωθεί ποτέ.
Θα παρουσιαστεί σαν ένα στάδιο μιας προετοιμασίας, που, όπως φαίνεται, θα διαρκέσει πολύ καιρό ακόμη.
Δουλέψανε χωρίς διακοπή αυτό το διάστημα σαν φιλοξενούμενοι σε διάφορους χώρους, που παραχωρούσαν φίλοι και γνωστοί. Έρχονται ταλαιπωρημένοι, αλλά καθόλου κουρασμένοι ευχαριστώντας όσους τους συμπαρασταθήκανε.

Συντελεστές
Σύνθεση και επεξεργασία του κειμένου: Σ. Σ. Τσακίρης
Τα κείμενα των προβολών: Γιώργος Βέλτσος (από τη σύνθεση ΗΣΥΧΙΑ)
Τα κείμενα των μονολόγων αποδόθηκαν από το βιβλίο ΙΩΒ της Παλαιάς Διαθήκης με τη συνεργασία των ηθοποιών που τα ερμηνεύουν

Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Γιώργος Κουμεντάκης
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Video: Νάντια Σκούρτη
Ειδικές κατασκευές: Εύα Νικολοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλιος Πατσιάς, Θοδωρής Ρέκας
Βοηθός φωτιστή: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Φωτογραφίες: Νάντια Σκούρτη
Αφίσα: Βαγγέλης Νικολάου
Διεύθυνση παραγωγής: Δήμητρα Πετροπούλου
Βοηθός παραγωγής: Ειρήνη Παγκουλίδου
Παραγωγή: Omicron 2, μια εταιρεία για τις τέχνες

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):
Γεωργία Αγκονσίλιο, Νίκος Αλεξίου, Κωσταντίνα Αποσκίτη, Ανδρέας Γιαννόπουλος
Κωσταντίνα Κλαψινού, Κλεάνθης Κόκκορης, Νατάσα Κρητικού, Ευθύμης Λιάτος
Κυριακή Μήτσου, Βάσω Μορφιαδάκη, Όλγα Νικολαϊδου, Χριστίνα Πασχάλη
Στέλιος Πατσιάς, Ελευθερία Ρουσάκη, Τζωρτζίνα Χρυσκίωτη

Η Αίθουσα Ιφιγένεια Β είναι ένας καινούργιος χώρος που λειτουργεί πρώτη φορά για την παρουσίαση παραστάσεων και βρίσκεται μέσα στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254.

Ημέρες & Ώρα παραστάσεων: 21.00
Σάββατο 5, Κυριακή 6, Δευτέρα 7, Τρίτη 8,
Σάββατο 12, Κυριακή 13, Δευτέρα 14, Τρίτη 15,
Παρασκευή 18, Σάββατο 19, Κυριακή 20/12/09