Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου ξαναπαρουσιάζεται με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή στο Θέατρο Βράχων στις 12 και 13 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Υμηττού. Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου ξαναπαρουσιάζεται, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή, την Παρασκευή […]
Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου ξαναπαρουσιάζεται με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή στο Θέατρο Βράχων στις 12 και 13 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Υμηττού.
Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου ξαναπαρουσιάζεται, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή, την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη».
Το σχέδιο της «Ελένης» έχει τις ρίζες του στη θεατρική βραδιά που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1999 στην Πνύκα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τίτλο “Ο κύριος Γιάννης Ρίτσος”.
Έγινε προσπάθεια τότε, ανθολογώντας το έργο του ποιητή, να συντεθεί ένα είδος σκηνικής προσωπογραφίας του. Στη σύνθεση αυτή συμπεριλήφθηκε κι ένα μεγάλο απόσπασμα από την «Ελένη». «Η όλη βραδιά είχε χαρακτήρα «θεατρικού αναλογίου». Δεν επρόκειτο για «κανονική» παράσταση, αν και, προκειμένου περί σκηνής, τι είναι κανονικό και τι όχι μόνο ο θεός Διόνυσος το ξέρει», αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης. «Το βέβαιο είναι ότι δόθηκε η αφορμή να γίνουν κάποιες πιο συγκεκριμένες σκέψεις για τον ποιητή γενικά και για το χαρακτήρα, την υφή, την εμβέλεια των θεατρικών του κειμένων ειδικότερα.»
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου για την προσέγγιση του στο έργο του ποιητή και την παράσταση σημειώνει: «Το θέατρο του Ρίτσου είναι ένα θέατρο γλώσσας και ιδεών. Το ανθρώπινο πάθος, είτε τη “γυναικεία” ψυχή αφορά είτε την “ανδρική”, φωτίζεται στοργικά και συνάμα ανελέητα ως έρμαιο μιας υπέρτερης διαπλοκής δυνάμεων, που φέρουν τα ωραία ονόματα Πόθος, Δόξα, Ομορφιά, και συνθέτουν το δίχτυ της Μοίρας μας.
Στους “μονολόγους” του Ρίτσου το πάθος δεν εκτίθεται ως άμεσο βίωμα, αλλά ως αναδρομή. Όχημα αυτής της αναδρομής είναι η γλώσσα. Κάτι περισσότερο: η γλώσσα και το παιχνίδι της είναι η μόνη ταυτότητα των ηρώων του. Οι κατά συνθήκη ονομασίες, Αίας , Ορέστης, Ελένη, κτ.λ. δε σηματοδοτούν ατομικές οντότητες, αλλά κόμπους του Μύθου ή, μ΄άλλα λόγια, της ακατάλυτης δύναμης του Απρόσωπου που εξυφαίνει, που πλέκει τη μικρή ζωή του καθενός μας. Τι άλλο έκανε η αρχαία τραγωδία;»
Το 2001 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μορφή παράστασης σε συμπαραγωγή με το Πανεπιστήμιο Αθηνών την ΕΤ1 και τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου και Λάρισας.
Σήμερα και με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, αναπτύσσουμε πιο συστηματικά τη δοκιμή μας εκείνη με την ελπίδα ότι συμβάλλουμε έτσι στην αναψηλάφηση του θεατρικού τουλάχιστον Ρίτσου, που παραμένει για μας μια υπόθεση ερεθιστικά ανοιχτή. Όπως το ίδιο ισχύει βεβαίως για το σύνολο του έργου του.
Η παράσταση έχει πάρει το Βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας «Κάρολος Κουν» από την Ένωση Ελλήνων θεατρικών και μουσικών κριτικών (2001).
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας