Ο Χριστάκης Γεωργίου επέζησε, πιστεύει ο Τούρκος δεκανέας Μεχμέτ Μερτζάν

71

Νέα συνέντευξη του πρώην δεκανέα του τουρκικού στρατού, Μεχμέτ Μερτζάν, για την υπόθεση του πεντάχρονου Χριστάκη Γεωργίου, ο οποίος μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο μεταφέρθηκε στην Αγκυρα, δημοσιεύει το Σάββατο η εφημερίδα Πολίτης.

«Τα τραύματα του Χριστάκη ήταν τέτοια, που δεν ήταν δυνατόν να πέθανε στο Δίκωμο» υποστηρίζει ο Μερτζάν, ο άνθρωπος, που το 1974 πήρε στα χέρια του τον πεντάχρονο τότε Χριστάκη και τον μετέφερε σε πρόχειρο στρατιωτικό νοσοκομείο.

Ο πρώην δεκανέας του τουρκικού στρατού θυμήθηκε για τις τραγικές μέρες του 1974: «Η 17η Αυγούστου ήταν μέρα πολύ κουραστική. Είχα κάνει διανομή συσσιτίου και επέστρεφα στο νοσοκομείο του Δικώμου με τραυματίες. Μεταφέραμε τους τραυματίες και μόλις βγήκα έξω είδα μια γυναίκα ηλιοκαμμένη -ήταν δεν ήταν 30 χρονών- να κρατά ένα μικρό αγοράκι ματωμένο και να τρέχει προς το νοσοκομείο. Ήταν εξουθενωμένη. Έτρεξα και πήρα το μωρό από τα χέρια της. Ήταν χλωμό και έκλαιγε».

»Από τις 20 Ιουλίου που βρισκόμουν στην Κύπρο, είχα δει πολλά. Νεκρούς, εκτελέσεις, ακρωτηριασμένους, τραυματίες. Πολλά… Η εικόνα του παιδιού εκείνου όμως με τάραξε πολύ. Το βλέπω ακόμα έτσι όπως το άφησε στα χέρια μου η λαχανιασμένη μητέρα του -πώς είναι το όνομά της;»

– «Μυροφόρα»…

«Το πήρα (το παιδί) και μπήκα μέσα, λέγοντας στην κυρία Μυροφόρα να περιμένει απ έξω. Έδωσα αμέσως το παιδί στους γιατρούς και, αφού έμεινα να δω πώς είναι η κατάστασή του, βγήκα έξω να τη βρω. Προσπάθησα να της εξηγήσω -και δεν ξέρω αν κατάλαβε- ότι το παιδί δεν κινδύνευε, γιατί τα τραύματά του δεν ήταν στο πάνω μέρος του κορμιού του, αλλά στα ποδαράκια του».

»Τα εγγλέζικα τα δικά μου ήταν δύο και τα δικά της μάλλον λιγότερα. Προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει με νοήματα. Τι κατάλαβε και τι όχι, ακόμα δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι την καταλάβαινα απόλυτα. Ήμουν παντρεμένος και είχα και δύο παιδιά. Ένα -λίγο μικρότερο από τον Χριστάκη- τεσσάρων χρονών και ένα μόλις 12 μηνών. Έβαλα για μια στιγμή τον εαυτό μου στη θέση της και δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω πώς ένιωθε».

Ο Μεχμέτ Μερτζάν επιμένει και σ αυτή τη συνέντευξη ότι ο μικρός Χριστάκης μεταφέρθηκε για νοσηλεία στα Αδανα: «Ρώτησα για το παιδί και ένας από τους υπεύθυνους μου είπε ότι όλοι οι τραυματίες μεταφέρονται με ελικόπτερα στα Αδανα. Αυτό το γνώριζα κι εγώ, διότι το νοσοκομείο δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε αυτά που χρειάζονταν οι τραυματίες. Έδινε απλώς τις πρώτες βοήθειες».

Στη συνέντευξή του, ο Μεχμέτ Μερτζάν στέλνει ένα συγκλονιστικό μήνυμα στη μητέρα του αγνοούμενου Χριστάκη Γεωργίου: «Τη βλέπω, τη Μυροφόρα, μπροστά μου, λες και δεν έχουν περάσει τόσα χρόνια. Κρίμα που δεν έχει βρει ακόμα το παιδί της. Γι αυτό τώρα που θα πάτε στην Κύπρο να της πείτε τα σέβη μου και τα χαιρετίσματά μου. Κι ελπίζω ο γιος της να ζει. Μπορεί να το υιοθέτησε μια οικογένεια το παιδί. Κι επειδή ήταν μικρό και πέρασε το σοκ του τραυματισμού του και είδε εκείνες τις φρικτές σκηνές του πολέμου να μην θυμάται. Μακάρι το παιδί της να είναι ζωντανό και μια μέρα να το βρει».

Ο Μεχμέτ Μερτζάν εκφράζει την πεποίθηση ότι ο μικρός Χριστάκης επέζησε και εύχεται: «Μακάρι να είναι καλά και μια μέρα να συναντήσει τη μάνα του».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ-ΜΠΕ