Πριν από ένα χρόνο περίπου, με το άλμπουμ «Η Κυρία Καίτη κι Εγώ», ο Σταύρος Ξαρχάκος σύστησε στο κοινό του σήμερα -και παράλληλα θύμισε στους παλαιότερους- την Καίτη Ντάλη. Ήταν «όνομα» στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού. Αργότερα χάθηκε από το προσκήνιο. Περιπλανήθηκε στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα και τον τελευταίο καιρό εμφανιζόταν σε ένα υπόγειο […]
Πριν από ένα χρόνο περίπου, με το άλμπουμ «Η Κυρία Καίτη κι Εγώ», ο Σταύρος Ξαρχάκος σύστησε στο κοινό του σήμερα -και παράλληλα θύμισε στους παλαιότερους- την Καίτη Ντάλη. Ήταν «όνομα» στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού. Αργότερα χάθηκε από το προσκήνιο. Περιπλανήθηκε στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα και τον τελευταίο καιρό εμφανιζόταν σε ένα υπόγειο πρώην μπαρ, στην πλατεία Βικτωρίας. Είκοσι τραπέζια, μικρό πάλκο, μικρή ορχήστρα. Όσοι «γνώριζαν» πήγαιναν εκεί τακτικά. Πιστοί θαμώνες, πιστοί φίλοι, πείτε τους όπως θέλετε. Όσοι δεν έμαθαν τι συνέβαινε σε εκείνο το χώρο των ογδόντα τετραγωνικών μέτρων έχουν την ευκαιρία να το ανακαλύψουν στο συγκεκριμένο διπλό CD. Περιέχει την ηχογράφηση μέρους του προγράμματος που παρουσίαζε η Καίτη Ντάλη και εισάγει τον ακροατή σε ένα λαϊκό Μυστήριο, κατά τη διάρκεια του οποίου πασίγνωστα και πολυακουσμένα τραγούδια αποκτούν άλλη διάσταση. Δύο μπουζούκια, πιάνο, κιθάρα. Μια φωνή βαριά. Λέει τραγούδια Ελλήνων συνθετών -λαϊκών και μη-, με τα μίνιμουμ ερμηνευτικά πλουμίδια. Αισθάνεται την κάθε λέξη των στίχων. Αφήνει τις νότες να πέφτουν στακάτες. Κάνει το κάθε τραγούδι να αποκτά τη δική του βαρύτητα. Ο πόνος γίνεται πόνος της ψυχής («Το βουνό»), ο σπαραγμός έχει αλήθεια («Εγώ ποτέ δεν αγαπώ», «Παιδί του δρόμου») και η τσαχπινιά δανείζεται κάτι από την αυστηρότητα που χαρακτήριζε τους παλιούς ερμηνευτές («Αθηναίησα»). Εντύπωση προκαλεί η διάσταση που δίνει σε νεότερα τραγούδια, όπως στο «Βράδυ Σαββάτου» (Βαρδής/Γιαννόπουλος) ή στη σύνθεση του Γιάννη Πάριου «Το δικό σου αμάρτημα». Ανεπιτήδευτα παιγμένα και ειπωμένα, μοιάζουν να έρχονται από άλλη εποχή. Στα εκατό και κάτι λεπτά που διαρκούν οι δίσκοι η Καίτη Ντάλη αναμετριέται με σπουδαίες φωνές του λαϊκού, που έχουν πει σε πρώτη εκτέλεση τα περισσότερα από τα τραγούδια. Βγαίνει νικήτρια. Όχι σε επίπεδο συγκρίσεων. Ο θρίαμβός της έχει να κάνει με το γεγονός ότι ερμηνεύει τις συνθέσεις με έναν εντελώς δικό της τρόπο. Στο λυκόφως των παραμυθιών και της πραγματικότητας. Στο μεταίχμιο του ανθρώπινου και της υπέρβασης. Σε ένα δωρικό μουσικό και ερμηνευτικό περιβάλλον τα είκοσι οκτώ track του άλμπουμ συνθέτουν μια λαϊκή λιτανεία. «Είμαι αητός χωρίς φτερά», «Καναβουριές», «Σ΄ αυτή τη γωνιά», «Η ένοχη», «Καρδιά παραπονιάρα», «Μη μου ξαναφύγεις πια», «Σκότωσέ με», «Πριγκιπομαστούρηδες», «Δυο πονηροί μου έκαναν μπλόκο», «Μπορεί να έφυγες». Το ένα μετά το άλλο τα τραγούδια γίνονται χάντρες σε ένα κεχριμπαρένιο κομπολόι. Αστραφτερό και συνάμα αυθεντικό. Όταν σβήνει και η τελευταία νότα, το θερμό χειροκρότημα ανήκει δικαιωματικά στην κυρία Καίτη. Είναι μια μίνιμουμ επιβράβευση για την εμπειρία που πρόσφερε στο κοινό της. Ακούγονται τραγούδια των Χιώτη, Τσιτσάνη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκου, Καλδάρα, Νικολόπουλου, Τούντα, Μανίσαλη, Μητσάκη, Χατζηχρήστου, Νταράλα, Ρεπάνη, Καρανικόλα, Λεμονόπουλου, Μηλιού, Ατραΐδη, Γ.Παπαδόπουλου, Πέτσα, καθώς και συνθέσεις των Βαρδή, Πάριου και Μουκίδη.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 23.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/chinh-le-duc-W5q8uoqss3Q-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442