Μετά το πρώτο άκουσμα, νιώθεις να εξατμίζεται η χαρά που εξέθρεψε η εικοσαετής προσμονή για το νέο προσωπικό άλμπουμ του David Gilmour. Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις γιατί οι προσδοκίες σου δεν επαληθεύτηκαν, θα σκεφτείς ότι το “On An Island” θύμιζε πολύ τους Pink Floyd. Αναλογιζόμενος όμως αν θα προτιμούσες από τον ευαίσθητο αυτόν κιθαρίστα μια […]
Μετά το πρώτο άκουσμα, νιώθεις να εξατμίζεται η χαρά που εξέθρεψε η εικοσαετής προσμονή για το νέο προσωπικό άλμπουμ του David Gilmour. Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις γιατί οι προσδοκίες σου δεν επαληθεύτηκαν, θα σκεφτείς ότι το “On An Island” θύμιζε πολύ τους Pink Floyd. Αναλογιζόμενος όμως αν θα προτιμούσες από τον ευαίσθητο αυτόν κιθαρίστα μια λιγότερο γλαφυρή έκφραση με σαφέστερες πειραματικές τάσεις, αρχίζεις να αμφιβάλλεις για την αρχική σου κρίση. Και ύστερα ακούς ξανά το δίσκο και επανεκτιμάς τα δεδομένα. Ό,τι φαινόταν σαν να ξέμεινε από τη δισκογραφία των Pink Floyd, τώρα αρχίζει να μοιάζει πολύτιμο. Ο Gilmour είναι ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για τη μετάλλαξη του blues, συνεπώς δικαιούται να ασχολείται μαζί του, ακόμα και αν επαναλαμβάνεται, ιδιαίτερα τώρα που το συνδράμουν μουσικοί του αναστήματος των Robert Wyatt, Phil Manzanera, Richard Wright, David Crosby και Graham Nash. Όντως, μπορεί τελικά να νιώθεις ότι κάτι μένει ανολοκλήρωτο, αλλά ακόμα και έτσι η διαδρομή είναι όμορφη.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα