Τη δεκαετία του 1970 οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν κοινός τόπος. Ο ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις -ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση- και οι μυστικές υπηρεσίες, που δρούσαν άλλοτε κατόπιν εντολής και άλλοτε ανεξέλεγκτα, έδιναν τροφή για κάθε είδους σενάρια. Ο πλανήτης βρισκόταν σε αναβρασμό (συρράξεις, δικτατορίες, απελευθερωτικά κινήματα) και ο πολιτικός κινηματογράφος γνώρισε μέρες δόξας. […]
Τη δεκαετία του 1970 οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν κοινός τόπος. Ο ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις -ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση- και οι μυστικές υπηρεσίες, που δρούσαν άλλοτε κατόπιν εντολής και άλλοτε ανεξέλεγκτα, έδιναν τροφή για κάθε είδους σενάρια. Ο πλανήτης βρισκόταν σε αναβρασμό (συρράξεις, δικτατορίες, απελευθερωτικά κινήματα) και ο πολιτικός κινηματογράφος γνώρισε μέρες δόξας. Το πολιτικό θρίλερ, είδος που άνθησε και στο Χόλιγουντ εκείνη την εποχή, δεν ήταν αμιγώς πολιτικό σινεμά. Συνήθως, με αφορμή κάποιο αληθινό ή φανταστικό περιστατικό, ξεναγούσε το θεατή στους δαιδάλους των μυστικών υπηρεσιών, όπου εξυφαίνονταν συνωμοσίες και όπου ο άνθρωπος ήταν κάτι το αναλώσιμο. Ταινίες όπως η «Υπόθεση Παραλλάξ» ή «Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα» καταγίνονταν περισσότερο με τη γέννηση ενός παρακράτους στους κόλπους του επίσημου κράτους παρά σε πολιτικά γεγονότα αυτά καθαυτά. Ως γνωστόν, στα χρόνια που ακολούθησαν, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε. Στην πτώση της παρέσυρε όλα σχεδόν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα και -μοιραία- ένα μεγάλο όγκο μυστικών υπηρεσιών, πρακτόρων και -ξανά μοιραία- κινηματογραφικών ηρώων. Η «Διερμηνέας» έρχεται να μας θυμίσει δυο πράγματα. Πρώτον ότι ο πλανήτης δεν έχει ησυχάσει σε ό,τι αφορά τις κάθε είδους αναταράξεις (Ασία, Μέση Ανατολή και κυρίως Αφρική) και δεύτερον ότι το καλό θρίλερ (ακόμα και εάν δεν είναι αμιγώς πολιτικό) δεν έχει ηλικία. Το σενάριο θέλει τον ηγέτη κάποιου κρατιδίου της Αφρικής να ετοιμάζεται να μιλήσει στην ολομέλεια του ΟΗΕ. Κατηγορείται για σφαγές αμάχων και στόχος του είναι να αποφύγει την παραπομπή του ως εγκληματία στο Διεθνές Δικαστήριο. Λίγες μέρες πριν από την άφιξή του στη Νέα Υόρκη η Σίλβια, διερμηνέας στον ΟΗΕ, ακούει μια στιχομυθία σε αφρικανική διάλεκτο. Μοιάζει με σχέδιο δολοφονίας. Αναφέρει το περιστατικό και ζητά προστασία. Όμως, ο επικεφαλής της ομάδας ασφαλείας έχει λόγους να μην πιστεύει απόλυτα τα λεγόμενά της. Η κοπέλα έχει μεγαλώσει στο Μοτόμπο, το υποτιθέμενο αφρικανικό κρατίδιο, και έχει διασυνδέσεις με άτομα που αντιτίθενται στην πολιτική του τυραννικού ηγέτη. Η καινούργια δουλειά του Σίντνεϊ Πόλακ διεκδικεί μια πρωτιά. Είναι η πρώτη παραγωγή στην οποία επιτράπηκαν γυρίσματα στο κτίριο του ΟΗΕ. Μάλιστα, αρκετοί υπάλληλοι του οργανισμού εμφανίζονται ως κομπάρσοι. Κατά τα άλλα ακολουθεί… ευλαβικά τους χολιγουντιανούς κανόνες του είδους: Χαρακτήρες που κρύβουν μυστικά, φόνοι, μυστήριο, μια θεαματική σκηνή στη μέση περίπου της ταινίας (η έκρηξη βόμβας σε αστικό λεωφορείο) και η απαραίτητη ανατροπή των δεδομένων προς το φινάλε του έργου. Αντιρρήσεις μπορεί να έχει κανείς ως προς το πολιτικό περίγραμμα. Μολονότι το φιλμ αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα (σκιαγραφείται η Ρουάντα), οι σφαγές των αμάχων μοιάζουν με σάλτσα στο στόρι, ενώ οι όποιες ευθύνες του διεθνούς παράγοντα αποσιωπούνται. Τα προσωπικά δράματα των πρωταγωνιστών οδηγούν την ιστορία (εκείνος έχει χάσει τη γυναίκα του σε δυστύχημα και εκείνη έχει αφήσει στην Αφρική έναν αδελφό που μπορεί να είναι νεκρός), με αποτέλεσμα τα μαθήματα (πολιτικής) ηθικής να είναι συναισθηματικού χαρακτήρα. Η ευρωπαϊκή ψηφιακή έκδοση διαθέτει εξαιρετικής ποιότητας αναμορφικό κάδρο. Τα ψυχρά χρώματα, οι «παγωμένοι» χώροι του επιβλητικού κτιρίου του ΟΗΕ και η αίσθηση της μουντής Νέας Υόρκης αποδίδονται χωρίς ιδιαίτερα ψεγάδια. Ο ήχος (εξακάναλο Dolby) δεν έχει σχεδιαστεί για να εντυπωσιάζει. Τα ηχητικά εφέ υπηρετούν τη δράση, ενώ πλούσιες χαμηλές συχνότητες εξαπολύονται στη σκηνή της έκρηξης. Τα έξτρα διαθέτουν ελληνικούς υπότιτλους. Ανάμεσά τους υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ για τις διερμηνείς του ΟΗΕ (μιλούν η προϊσταμένη και εργαζόμενες στον οργανισμό από όλο τον κόσμο), ένα άλλο για τα γυρίσματα στους φυσικούς χώρους, καθώς και μια συνέντευξη του Σίντνεϊ Πόλακ. Ο βετεράνος σκηνοθέτης εξηγεί τους λόγους οι οποίοι τον έκαναν να απέχει πολλά χρόνια από το μακρόστενο φορμά. Η «Διερμηνέας» είναι η πρώτη του ταινία που γυρίζεται σε Panavision 2,35:1 έπειτα από μια εικοσαετία.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 24.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/john-hernandez-i1TgEOhyH48-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442