Ας το ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξαρχής: Δεσποινίδες και κυρίες δεν είναι η ταινία σας. Η σχέση μητέρας και κόρης, που -παρεμπιπτόντως- έχει απασχολήσει τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη δεκάδες φορές, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την αντίστοιχη του πατέρα με το γιο. Και με το “Big Fish” ο Τιμ Μπάρτον του “Ψαλλιδοχέρη” και του “Ακέφαλου […]
Ας το ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξαρχής: Δεσποινίδες και κυρίες δεν είναι η ταινία σας. Η σχέση μητέρας και κόρης, που -παρεμπιπτόντως- έχει απασχολήσει τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη δεκάδες φορές, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την αντίστοιχη του πατέρα με το γιο. Και με το “Big Fish” ο Τιμ Μπάρτον του “Ψαλλιδοχέρη” και του “Ακέφαλου Καβαλάρη” έρχεται να θυμίσει στα αγοράκια ότι, προτού κάνουν δική τους οικογένεια, προτού γίνουν και αυτοί “αρχηγοί” σε ένα τριμελές, τετραμελές ή πολυμελές σχήμα, χρειάστηκε να πολεμήσουν, να ξεπεράσουν ή να απομυθοποιήσουν μια φιγούρα-πρότυπο, που ταυτόχρονα είναι και αντίπαλος και αντίζηλος: τον πατέρα τους. Το “Big Fish” φτάνει στα όρια της μεγάλης ταινίας. Όχι επειδή ασχολείται με ένα θέμα που συγκινεί ούτε επειδή περιέχει σκηνές εκπληκτικής ομορφιάς. Πρώτη φορά ο Μπάρτον αφήνει τα σκοτάδια των μύθων και τοποθετεί το μύθο στην καθημερινή ζωή, βάφοντας το άχαρο με μυριάδες χρώματα και λούζοντάς το στο φως. Αξιοποιώντας το ομότιτλο βιβλίο του Ντάνιελ Γουάλας, περνά με άνεση από το ρεαλισμό στην υπέρβαση και από το παραμύθι στις αλήθειες που κρύβει. Το χτες είναι ρόδινο, γεμάτο παστέλ χρώματα. Το τώρα έχει μια αυστηρότητα. Τώρα, το παραμύθι έχει εξαφανιστεί. Η εμμονή του Γουίλ να απομυθοποιήσει τα λεγόμενα του πατέρα είναι η ίδια η εποχή μας. Χωρίς μαγεία και γι΄ αυτό δίχως διέξοδο. Μελαγχολική διαπίστωση; Καθόλου. Στο φινάλε ο γηραιός πατέρας πεθαίνει και ο νέος (που θα γίνει με τη σειρά του πατέρας) αφήνει τα παραμύθια να πλημμυρίσουν τη ζωή του. Είναι ένα είδος συμφιλίωσης με εκείνον που πολέμησε. Και ακόμα, μια πράξη αντίστασης στην εποχή του ορθολογισμού και της αποκαθήλωσης των μύθων. Η ευρωπαϊκή ψηφιακή έκδοση εγγυάται μια άψογη οικιακή προβολή Το αναμορφικό κάδρο μένει πολύ πιστό στην ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου, αποδίδοντας με ακρίβεια την πανδαισία χρωμάτων, αλλά την αίσθηση μούχλας και υγρασίας στο σπίτι της μάγισσας. Ο ήχος δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός. Οι μουσικές του Ντάνι Έλφμαν πλημμυρίζουν το χώρο, ενώ υπάρχουν και στιγμές που τα περιφερειακά ηχεία ζωντανεύουν, χάρη στα εφέ που συνοδεύουν τη δράση. Τα έξτρα δεν μας εντυπωσίασαν: τυπικές συνεντεύξεις και παρασκήνιο από τα γυρίσματα. Διασκεδάσαμε όμως με το κουίζ που περιέχει ερωτήσεις γύρω από τις δουλειές του Τιμ Μπάρτον. Εάν ο χρήστης απαντήσει σωστά, βλέπει πώς γυρίστηκε η σκηνή στο τσίρκο, κατά την οποία ακινητοποιείται ο χρόνος.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τρίτη 14.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/liana-young-r7LB1pnVH0A-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442