Τo Γυάλινο Σπίτι

Υπόθεση

Η Ρούμπι Μπέικερ (Leelee Sobieski) είναι μια τυπική έφηβη: έχει τις παρέες της, λέει ψέματα στους δικούς της, προκειμένου να βγαίνει κρυφά τα βράδια, και απεχθάνεται το μικρότερο αδελφό της, τον Ρετ (Trevor Morgan). Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που, επιστρέφοντας από μια νυχτερινή έξοδο, πληροφορείται από την αστυνομία ότι οι γονείς της (Rita Wilson, Michael O’Keefe) σκοτώθηκαν σε ένα περίεργο αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ο δικηγόρος Αλβιν Μπεγκλάιτερ (Bruce Dern) ανακοινώνει στα δύο ορφανά παιδιά ότι είναι κληρονόμοι μιας μεγάλης περιουσίας και ότι, σύμφωνα με τη διαθήκη, την κηδεμονία τους αναλαμβάνουν πλέον οι καλύτεροι οικογενειακοί φίλοι, η Έριν (Diane Lane) και ο Τέρι Γκλας (Stellan Skarsgard), ένα ευκατάστατο αλλά άτεκνο ζευγάρι, που μένει σε μια υπερσύγχρονη έπαυλη στο Μαλιμπού φτιαγμένη από γυαλί. Η Ρούμπι και ο Ρετ μετακομίζουν στο καινούριο τους σπίτι, ενθουσιάζονται από τη στοργή και τα δώρα των Γκλας, για να συνειδητοποιήσουν όμως γρήγορα ότι τα γυάλινα σπίτια είναι εύθραυστα.

Η ταινία

Οι ταινίες θρίλερ, σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν, συγκλίνουν σε ένα τουλάχιστον σημείο: παράγουν φόβο και ανησυχία, ενσταλάζουν αγωνία στο κοινό. Σε αυτό το θεμελιώδες συστατικό αποτυγχάνει «Το Γυάλινο Σπίτι», παρά την απονενοημένη προσπάθεια να ξεκινήσει δυναμικά: ένας προσωπιδοφόρος δολοφόνος κυνηγά μια κοπέλα, εκείνη ουρλιάζει, προσπαθεί να ξεφύγει, μέχρι που συνειδητοποιούμε πως δεν πρόκειται παρά για μια «ταινία-μέσα-στην-ταινία», την οποία παρακολουθεί, σε κάποιον κινηματογράφο, η Ρούμπι Μπέικερ με την παρέα της.

Μετά το εναρκτήριο κοινότοπο και περιττό στιλιστικό σοκ, κάθε νοήμων θεατής, μέσα σε ένα τέταρτο, είναι σε θέση να καταλάβει την κατάληξη των Μπέικερ και των Γκλας, να διαχωρίσει καλούς και κακούς, να προδικάσει την έκβαση της υπόθεσης. Δεν πρόκειται να πέσει έξω. Ο σκηνοθέτης δίνει, ήδη με τον τίτλο, τα κλειδιά όχι μόνο των αμαξιών που νοικιάζει ο Τέρι Γκλας αλλά και των επερχόμενων εξελίξεων. Και μόνο το γεγονός ότι το γυάλινο παλάτι ανήκει σε ένα ζευγάρι με το επώνυμο Glass είναι αρκετό. Σύμπτωση λέτε;

Επειδή ακριβώς η πλοκή γίνεται προβλέψιμη, σε όλη τη διάρκεια του φιλμ είμαστε πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τα υποψήφια θύματα και τον επίδοξο θύτη, με αποτέλεσμα να μη συμπάσχουμε με τα πρώτα και να μη μας προκαλεί φόβο ο δεύτερος. Θα πρόσθετα κάτι ακόμη: ουσιαστικά ο μόνος κίνδυνος που φαίνεται πως αντιμετωπίζουν τα δύο παιδιά είναι να μειωθεί η περιουσία τους. Πουθενά δεν απειλούνται σημαντικά (ή δεν απειλούνται πειστικά). Εκείνοι που παλεύουν για τη ζωή τους είναι οι Γκλας και το μεγαλύτερο σφάλμα τους είναι ότι είχαν τη δυνατότητα, ενδεχομένως, να καταφύγουν σε πιο ευφυείς και, κυρίως, νόμιμες μεθόδους επιβίωσης από αυτές που τελικά επέλεξαν.

Εκβιάζοντας τις συγκρούσεις, τις ανατροπές και τα εμπόδια, το σενάριο όχι μόνο αποκαλύπτει τα μυστικά που την ίδια στιγμή προσπαθεί αφελώς να κρύψει, αλλά μας υποχρεώνει να αμφιβάλλουμε για την αληθοφάνεια όσων βλέπουμε. Μέσα στο αχανές σπίτι, στα δύο ορφανά προσφέρονται τα πάντα εκτός από το αυτονόητο: ξεχωριστά δωμάτια. Οι παλιές συμμαθήτριες δεν ενδιαφέρονται για το τι γίνεται η Ρούμπι, όταν μετακομίζει, και εκείνη με τη σειρά της δεν επιδιώκει να επικοινωνήσει μαζί τους ούτε παραξενεύεται από την παρατεταμένη σιωπή τους. Στο σχολείο της, παρ΄ ότι είναι πανάκριβο, δεν υπάρχουν υπολογιστές συνδεδεμένοι στο δίκτυο, και φυσικά δεν μπορεί να τηλεφωνήσει παρά μόνο από την έπαυλη των κηδεμόνων της. Πώς αλλιώς θα κρυφάκουγε η Έριν Γκλας και πώς αλλιώς η τελευταία θα ομολογούσε στη Ρούμπι ότι κρυφάκουγε; Στο «Γυάλινο Σπίτι» πολλά πράγματα μοιάζουν, όχι παράλογα, αλλά εκτός πραγματικότητας, ανόητα ή αυθαίρετα.

Οι παραπάνω αδυναμίες και όσες ακόμη θα μπορούσαν να προστεθούν, μοιραία, χρεώνονται στο σεναριογράφο Wesley Strick. Ωστόσο, με το δεδομένο ότι υπήρξαν πολύ καλύτερες δουλειές που στηρίχτηκαν σε πολύ χειρότερα σενάρια, μάλλον δεν είναι αμέτοχος και ο Daniel Sackheim. Με τη συνδρομή του διευθυντή φωτογραφίας Alar Kivilo επιδιώκει να δημιουργήσει ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας ψυχρά χρώματα, σκιές και την υποβλητική δύναμη της βροχής. Ποτέ όμως δεν μετατρέπει το ίδιο το σπίτι σε παγίδα, περιορίζοντάς το έτσι από εν δυνάμει πρωταγωνιστή σε ένα πολυχρησιμοποιημένο σύμβολο, μια φθαρμένη μεταφορά των ενδοοικογενειακών σχέσεων και συγκρούσεων.

«To Γυάλινο Σπίτι», θυμίζοντας αμυδρά την εξαιρετική «H Νύχτα του Κυνηγού» (Charles Laughton), στηριγμένο αφηγηματικά στον «Αμλετ» και το παραμύθι των αδελφών Grimm «Χάνσελ και Γκρέτελ», είχε τις προδιαγραφές να εξελιχθεί σε ένα τουλάχιστον ενδιαφέρον θρίλερ. Δεν το κατόρθωσε. Εύθραυστο σε επίπεδο σεναρίου και σκηνοθεσίας, ραγίζει σταδιακά, έως ότου θρυμματίζεται από ένα κακόγουστο και αναίτια σκληρό φινάλε, που καταφέρνει να αδικήσει τους κακούς της ιστορίας. Αφήνει πάντως ανοιχτό το ενδεχόμενο για κάποιο σίκουελ και ορισμένες στιγμές αξιοπρεπούς υποκριτικής από ηθοποιούς που αγωνίζονται ευσυνείδητα με όπλο ένα αδύναμο υλικό.

Νίκος Μητρογιαννόπουλος

The Glass House

Φτωχός σε πληροφορίες και σχεδιασμό δικτυακός τόπος