Το στοιχείο του “δήθεν” κυριαρχεί στο δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Terror X Crew. Ο αρχαιοπρεπής τίτλος δημιουργεί την πρώτη υποψία, ο περιμετρικός μαίανδρος στο δισκάκι εντείνει την απορία, το φωτογραφικό ενσταντανέ του τρίο στο ένθετο με ύφος η-μαγκιά-μου-τρέχει-από-τα-μπατζάκια ενοχλεί, το αρχαιολάγνο “Προοίμιον” έχει καταφέρει -ήδη με το ξεκίνημα του άλμπουμ- να κάνει το κλίμα γραφικό. […]
Το στοιχείο του “δήθεν” κυριαρχεί στο δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Terror X Crew. Ο αρχαιοπρεπής τίτλος δημιουργεί την πρώτη υποψία, ο περιμετρικός μαίανδρος στο δισκάκι εντείνει την απορία, το φωτογραφικό ενσταντανέ του τρίο στο ένθετο με ύφος η-μαγκιά-μου-τρέχει-από-τα-μπατζάκια ενοχλεί, το αρχαιολάγνο “Προοίμιον” έχει καταφέρει -ήδη με το ξεκίνημα του άλμπουμ- να κάνει το κλίμα γραφικό. Η συνέχεια απλώς επιβεβαιώνει τη χειρότερη υποψία, με τους Terror X Crew να ανασύρουν αρχαιοελληνικές μνήμες από τα σχολικά τους βιβλία, να τις “αξιοποιούν” σε προεφηβικού προβληματισμού στιχοπλοκίες, και ακολούθως να τις απαγγέλλουν με ύφος επηρμένου Δημοσθένη ατάκτως ανακατεμένες με hip-hop μπιτ, ηλεκτρονική μετρονομία και, ενίοτε (σε μια ακόμη επιβεβαίωση του “δήθεν”), παραδοσιακά μουσικά όργανα σε ενορχήστρωση και ερμηνεία του Πέτρου Ταμπούρη, ο οποίος, με την εν λόγω συμμετοχή του, διαπράττει καλλιτεχνικό ολίσθημα για το οποίο θα μετανιώνει την υπόλοιπη ζωή του. Μάλλον αλλού αναζητείται κι αλλού εντοπίζεται ο “σκοταδισμός 2001” των στίχων του “Το Ξόδι”.
Η Γεωργία Νταγάκη μας προσκαλεί την Παρασκευή 24 Απριλίου σε ένα μουσικό ταξίδι που συμπυκνώνει 20 χρόνια δημιουργικής πορείας, αναζήτησης και εξέλιξης.