Στον αλλόκοτο κόσμο του Γιώργου Λάνθιμου, τίποτα δεν είναι ποτέ απλό — ακόμη κι όταν η ιστορία μοιάζει, επιφανειακά, πιο «κανονική» από ό,τι έχουμε συνηθίσει από τον Έλληνα σκηνοθέτη. Το Bugonia, ριμέικ της κορεατικής καλτ ταινίας Save the Green Planet! (2003), ξεκινά σε ένα ακατάστατο σπίτι, μια θλιβερή κατάσταση. Εκεί ζει ο Τέντι (Τζέσι Πλέμονς), ένας μελισσοκόμος που έχει βυθιστεί σε έναν κόσμο διαδικτυακών θεωριών συνωμοσίας. Μετά από ατελείωτες ώρες μπροστά στην οθόνη, έχει πειστεί πως εξωγήινοι δηλητηριάζουν τις μέλισσες — και ότι μόνο εκείνος μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή της Γης.

Για να το αποδείξει, πείθει τον νευροδιαφορετικό ξάδελφό του Ντον να τον βοηθήσει να απαγάγουν μια πανίσχυρη επιχειρηματία: τη Μισέλ Φούλερ, επικεφαλής της φαρμακευτικής εταιρείας Auxolith. Ο Τέντι είναι πεπεισμένος ότι η εταιρεία της ευθύνεται για την καταστροφή της ζωής της μητέρας του — και ότι η ίδια κρύβει κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Η CEO που δεν χάνει την ψυχραιμία της

Η Έμα Στόουν, που τα τελευταία χρόνια μοιάζει να απολαμβάνει τις πιο ακραίες προκλήσεις στις ταινίες του Λάνθιμου, εδώ φτάνει σε νέα επίπεδα.

Σε μια από τις πιο παράξενες σκηνές της ταινίας, η ηρωίδα της βρίσκεται αναίσθητη στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, ενώ ο πανικόβλητος Ντον της κουρεύει τα μαλλιά σχεδόν στα τυφλά. Ο Τέντι πιστεύει ότι μέσα από τα μαλλιά της επικοινωνεί με τους εξωγήινους «ομοίους» της. Λίγο αργότερα, την καλύπτουν ολόκληρη με αντιισταμινική κρέμα, δίνοντάς της μια σχεδόν εξωγήινη όψη.

Παρά τα όσα περνά, η Μισέλ παραμένει ψύχραιμη. Είναι το είδος της CEO που έχει μάθει να επιβιώνει σε κάθε περίσταση — ακόμη κι όταν είναι δεμένη σε ένα υπόγειο.

Με την ίδια σχεδόν εταιρική γλώσσα που χρησιμοποιεί στις συσκέψεις, δοκιμάζει κάθε πιθανή τακτική: διαπραγμάτευση, λογικά επιχειρήματα, ακόμη και μια προσποιητή ομολογία ενοχής. Είναι βέβαιη ότι μπορεί να χειριστεί την κατάσταση.

Ο Τέντι, όμως, είναι ένας άνθρωπος που έχει περάσει προ πολλού το σημείο της λογικής.

Όταν η θεωρίες συνωμοσίας βγαίνουν αληθινές

Καθώς η ιστορία προχωρά, η ταινία ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στη συμπάθεια και την αποστροφή.

Η ψυχρή, εταιρική Μισέλ δύσκολα προκαλεί συμπάθεια. Από την άλλη πλευρά, όμως, οι ολοένα πιο ακραίες δοκιμασίες του Τέντι γίνονται όλο και πιο ανησυχητικές. Ο ίδιος μοιάζει να έχει καταρρεύσει ψυχικά — από το πένθος για τη μητέρα του και από τραύματα που υπονοούνται από το παρελθόν του.

Και όμως, μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, η μεγαλύτερη ανατροπή δεν αφορά τον ίδιο.

Ο Τέντι αποδεικνύεται ότι έχει κάνει φρικτά λάθη, σκοτώνοντας αθώους ανθρώπους στην προσπάθειά του να εντοπίσει εξωγήινους. Αλλά στην περίπτωση της Μισέλ… έχει δίκιο.

Η γυναίκα που έχει δέσει στο υπόγειό του δεν είναι απλώς CEO. Είναι η αυτοκράτειρα μιας εξωγήινης φυλής.

Μια ζοφερή κρίση για την ανθρωπότητα

Η αποκάλυψη που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικά «λανθιμική».

Οι άνθρωποι, μαθαίνουμε, δημιουργήθηκαν από αυτή τη φυλή ως ένα είδος «αποζημίωσης» για ένα κοσμικό λάθος: οι εξωγήινοι κατέστρεψαν κατά λάθος τους δεινόσαυρους και αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν νέο πλανητικό πολιτισμό.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό.

Για την εξωγήινη Μισέλ, η ανθρωπότητα είναι ένα αποτυχημένο πείραμα — ένα είδος που φαίνεται να οδηγείται μόνο του στην αυτοκαταστροφή. Με ένα απλό πάτημα ενός διακόπτη, ενεργοποιεί την εξόντωση του ανθρώπινου είδους.

Σε ένα εντυπωσιακό μοντάζ, με τη φωνή της Μάρλεν Ντίτριχ να τραγουδά Where Have All the Flowers Gone, βλέπουμε την ανθρωπότητα να σβήνει μέσα σε δευτερόλεπτα: παιδιά στις σχολικές αίθουσες, οδηγοί στους δρόμους, ζευγάρια στα σπίτια τους.

Και μετά — σιωπή.

Η φύση μετά τον άνθρωπο

Κι όμως, η ζωή συνεχίζεται.

Τα λουλούδια ανθίζουν, τα πουλιά επιστρέφουν, και οι μέλισσες — οι μέλισσες του Τέντι — επιτέλους ευημερούν.

Σε αντίθεση με άλλες ταινίες του Λάνθιμου που αφήνουν τον θεατή να αναζητά πολλαπλές ερμηνείες, το Bugonia μοιάζει σχεδόν απροκάλυπτο στο μήνυμά του. Θίγει σύγχρονα ζητήματα: την οικολογική καταστροφή, τη δύναμη των εταιρειών, αλλά και το πώς άνθρωποι που βρίσκονται στο περιθώριο μπορούν να χαθούν σε σκοτεινές διαδικτυακές πραγματικότητες.

Το ερώτημα που αφήνει πίσω της η ταινία δεν είναι πώς θα σωθεί η ανθρωπότητα.

Αλλά αν αξίζει πραγματικά να σωθεί.

Και το 2026, αυτή η σκέψη μοιάζει λίγο πιο ανησυχητική απ’ όσο θα θέλαμε.

*Mε πληροφορίες από: The Guardian 

Ειδήσεις Σήμερα: