Επιτέλους δεν είμαστε όλοι «Λωτοφάγοι» σε αυτή τη χώρα, ούτε έχουμε πρόβλημα με τη μνήμη μας! Και υπό την έννοια αυτή ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παπάς μάλλον μας υποτιμά έντονα, όταν προβάλλει στη δημόσια σφαίρα το πιο αφελές – κατά τη γνώμη μου- αφήγημα.

Ποιο δηλαδή; Ότι ο Μανώλης Πετσίτης περπατούσε στους διαδρόμους του πρωθυπουργικού Μεγάρου ως «εθελοντής» ή «συνεργάτης» ( απλώς) ! Όμως αυτή η παραδοχή διατυπώνεται για πρώτη φορά τώρα. Τώρα που ο περίφημος «Μανόλο» ελέγχεται από τις αρμόδιες Κυπριακές Αρχές για διακίνηση «μαύρου χρήματος»!

Και επιπλέον αφού ζει μια εντελώς προκλητική ζωή σε πολυτελή βίλα της Κύπρου (και χωρίς κανείς να γνωρίζει από που προέρχεται αυτό το άφθονο χρήμα το οποίο εξασφαλίζει στον Μανώλη Πετσίτη μια τρυφηλή ζωή)!

Ας μη μας παραπλανά λοιπόν ο Υπουργός με τέτοια φληναφήματα , γιατί μέχρι τώρα η εξωθεσμική δράση του «Μανόλο» γινόταν ανεκτή από την κυβέρνηση και εκλαμβανόταν ως ένα είδος «λευκού εγκλήματος» (υπό την έννοια δηλαδή που αποδίδεται στον όρο white corruption)!

Όμως τι εκφράζει κοινωνιολογικά το φαινόμενο Πετσίτη; Ο Μανώλης Πετσίτης αποτελεί κατά τη γνώμη μου το ανθρώπινο μοντέλο του «σφογγοκωλλάριου της εξουσίας». Για αυτό το «μοντέλο» είχε μιλήσει ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, λοιπόν, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ήλθε στην εξουσία το 2015 , ο Μανόλο «εκτινάχθηκε» κοινωνικά και ταξικά , όχι γιατί είχε κάποια τεχνογνωσία, αλλά γιατί ήταν προσωπικός φίλος του Υπουργού Νίκου Παππά ( και ο πρωθυπουργός ήθελε να επανδρώσει τον κρατικό μηχανισμό με «κολλητούς»  του, όπως ακριβώς πράττει στην  Ουγγαρία και ο συντηρητικός λαϊκιστής Βίκτωρ Ορμπάν)!

Έτσι ο Μανώλης Πετσίτης αρχίζει να αποκτά ύποπτα και ξαφνικά οικονομική άνεση και να επιδίδεται αε αυτό που ο Γάλλος φιλόσοφος Αλαίν Μπαντιού αποκαλεί ατομικιστικές απολαύσεις της ζωής ( νυκτερινά κέντρα κλπ).

Όμως ταυτόχρονα αναλαμβάνει και ειδικές εξωθεσμικές αποστολές εκ μέρους της κυβέρνησης ( και εδώ αρχίζει η ποινικά αξιόλογη δράση του Μανόλο) : Με άλλα λόγια πηγαίνει στον διευθύνοντα σύμβουλο της Δημόσιας Επιχείρησης Φυσικού Αερίου και τον πείθει – εκπροσωπώντας τον πρωθυπουργό-  να «κάνει τα στραβά μάτια» και να μη λάβει νομικά μέτρα εναντίον του επιχειρηματία Λαυρεντιάδη (παρότι ο τελευταίος χρωστούσε ήδη στη ΔΕΠΑ 120.000.000 ευρώ)!

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, αφού το Ελληνικό Δημόσιο λόγω των ανωτέρω γεγονότων  έχει υποστεί αναμφισβήτητα  μια τεράστια ζημιά .

Το συμπέρασμα; Αυτή είναι η ζημιογόνα  και αρνητική δράση του «σφογγοκωλλάριου της εξουσίας»! Όμως, σε ένα σοβαρό κράτος Δικαίου θα ελέγχονταν από τις Δικαστικές Αρχές και οι ενδεχόμενες (ποινικές)  ευθύνες του Υπουργού Νίκου Παπά , αφού αυτός άνοιξε τις «πύλες της εξουσίας» στον διαβόητο Μανόλο!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ. (kalfelis@law.auth.gr)

 

Γράψτε το σχόλιο σας