Μαργαρίτα Μαντά: «προσωπική μου ανάγκη να συναντήσω ξανά τον Κινηματογράφο σαν αίσθηση…»
Πoια βαθύτερη ανάγκη εκφράζει με την ταινία της «Για Πάντα», όπου οι πρωταγωνιστές Άννα Μάσχα και Κώστας Φιλίππογλου, παίζουν, χωρίς να διακόπτουν τη σιωπή, η Μαργαρίτα Μαντά; «Ήθελα να κάνω το “Για Πάντα” από μία προσωπική μου ανάγκη να συναντήσω ξανά τον Κινηματογράφο κυρίως σαν αίσθηση και λιγότερο σαν θέαμα. Kαι για να αποτίσω φόρο […]
Πoια βαθύτερη ανάγκη εκφράζει με την ταινία της «Για Πάντα», όπου οι πρωταγωνιστές Άννα Μάσχα και Κώστας Φιλίππογλου, παίζουν, χωρίς να διακόπτουν τη σιωπή, η Μαργαρίτα Μαντά;
«Ήθελα να κάνω το “Για Πάντα” από μία προσωπική μου ανάγκη να συναντήσω ξανά τον Κινηματογράφο κυρίως σαν αίσθηση και λιγότερο σαν θέαμα. Kαι για να αποτίσω φόρο τιμής σε πέντε κινηματογραφιστές που για μένα υπήρξαν και παραμένουν πάντα οι πνευματικοί μου δάσκαλοι: τον Carl Theodor Dreyer, τον Robert Bresson, τον Michelangelo Antonioni, τον Wim Wenders και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο».
H σκηνοθέτις Μαργαρίτα Μαντά είναι μία καλλιτέχνις εξαιρετικά ανήσυχη και πολυπράγμων. Με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες, στη Γαλλική Φιλολογία αλλά και στη Σκηνοθεσία, υπήρξε βοηθός του Θόδωρου Αγγελόπουλου στις ταινίες «Το Βλέμμα του Οδυσσέα», «Μία Αιωνιότητα και μία μέρα», «Το Λιβάδι που δακρύζει», «Η Σκόνη του Χρόνου».
Έχει γράψει και σκηνοθετήσει ταινίες μυθοπλασίας μικρού και μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ μεσαίου και μεγάλου μήκους, videos για θεατρικές παραστάσεις, εταιρικά videos.
Συνεργάστηκε με τον διεθνούς φήμης φωτογράφο Josef Koudelka και το 2004 συμμετείχε στο Video Department των Τελετών Έναρξης και Λήξης της 28ης Ολυμπιάδας της Αθήνας. Κινηματογράφησε αποσπάσματα από την ολυμπιακή προετοιμασία της Αθήνας που προβλήθηκαν στο ΟΑΚΑ κατά τις τελετές Έναρξης και Λήξης.
Και άλλα πολλά. Τελευταίο της «παιδί» η ταινία Για Πάντα, μια ταινία για δυο ανθρώπους, την Άννα και τον Κώστα, που μοιάζουν μόνοι, μέσα σε μια πόλη…έρημη, την Αθήνα.
Ο Κώστας και η Άννα κάνουν κάθε μέρα το ίδιο πράγμα, με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο ρυθμό. Πάνε στη δουλειά τους, τελειώνουν τη δουλειά τους, επιστρέφουν στο σπίτι τους, τρωνε βραδινό μπροστά σε μια ανοιχτή τηλεόραση.
Τι θέλει να πει η σκηνοθέτιδα μέσα από την ιστορία των δύο μοναχικών ανθρώπων;
«Ήθελα να κάνω μία ελεγεία πάνω στη Σιωπή. Πάνω στον Χρόνο που ορίζεται από την Σιωπή. Κι ήθελα να το κάνω αυτό επιστρέφοντας σε φόρμες του κινηματογράφου που δεν εικονοποιούν ιστορίες αλλά αναζητούν τις ιστορίες που ενυπάρχουν μέσα στις ίδιες τις εικόνες.
Σε εποχές που ο Kινηματογράφος ψάχνει ξανά τον πυρήνα της μοναδικότητάς του ως τέχνη της αίσθησης του μυστικού, του υπονοούμενου, της διαρκούς αναρώτησης πάνω στην ύπαρξη του ανθρώπινου, εγώ είχα την ανάγκη να επιστρέψω πίσω, στα δομικά υλικά του.
Πίσω, σε μια κάμερα ακίνητη, δεμένη αυστηρά σ’ ένα τρίποδο που κινηματογραφεί ανθρώπους να κοιτάζονται και να συνδιαλέγονται μέσα από τη σιωπή τους. Ανθρώπους που τους έχει απορροφήσει ο χώρος μέσα στον οποίο ζουν αλλά έχουν οι ίδιοι κατασκευάσει τον δικό τους χρόνο μέσα σε αυτό τον χώρο.
Πίσω, στο τρένο που είναι η πρώτ-πρώτη εικόνα της γέννησης του Kινηματογράφου αλλά και το πρώτο travelling.
Πίσω, στους ήχους που είναι από μόνοι τους μουσική και δεν ποδηγετούν την εικόνα αλλά αποτελούν συνθετικό της μέρος».
Πέντε ερωτικές ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας, συνθέτουν το κοινό σύμπαν του έργου «Η Αστερόσκονη», όπου άνθρωποι και χρονικότητες συναντιούνται γύρω από την ίδια ανάγκη για αγάπη και σύνδεση.
Η Δευτέρα 9 Μαρτίου είναι αφιερωμένη στον Αντώνη Καλογιάννη, καθώς το έργο του θα «ζωντανέψει» στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, μέσα από τη μουσική παράσταση «Η φωνή της ψυχής μας».
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τρίτη 13.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/luke-irving-xqeJbG99nFE-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442