cineBRatenas 2013 – 3η Εβδομάδα Βραζιλιάνικου Κινηματογράφου

Οι Ταινίες
ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Tropa de Elite 2, O Inimigo Agora É Outro , Ομάδα επίλεκτων 2 – 2010, 115′
Δράμα, Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: José Padilha
Σενάριο: José Padilha, Bráulio Mantovani
Φωτογραφία: Lula Carvalho
Μουσική: Pedro Bromfman
Ήχος: Alessandro Laroca, Armando Torres Jr. Leandro Lima

Μοντάζ: Daniel Rezende
Σκηνικά: Odair Zani
Κοστούμια: Cláudia Kopke
Παραγωγή: Marcos Prado, James D’Arcy, Leonardo Edde
Εμφανίζονται: Wagner Moura (Ρομπέρτο Νασιμέντο), Irandhir Santos (Ντιόγκο Φράγκα), André Ramiro (Αντρέ Ματίας), Maria Ribeiro (Ροζάνι),
Ο επικεφαλής μιας ομάδας ειδικών αποστολών μπλέκεται στις ίντριγκες της εξουσίας σε μια δεξιοτεχνική ταινία δράσης που ξετυλίγεται σαν περίτεχνο πολιτικό θρίλερ. Σπάνια περίπτωση σίκουελ, καθώς είναι τουλάχιστον ισάξιο με το πρωτότυπο και αναιρεί την ανάγκη να το έχεις δει, αφού βαδίζει σε εντελώς νέα κατεύθυνση.
Ο Ζοζέ Παντίλια συμπλήρωσε ήδη δέκα χρόνια ως σκηνοθέτης, έχοντας κερδίσει με την πρώτη Ομάδα Επιλέκτων τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο (2007) και την πρωτιά στο βραζιλιάνικο box office.

Limite, Όριο – 1931, 114′
Δράμα
Σκηνοθεσία: Mario Peixoto
Σενάριο: Mario Peixoto
Φωτογραφία: Edgar Brasil
Μοντάζ: Viola Lawrence
Παραγωγή: Mario Peixoto
Εμφανίζονται: Olga Breno (Γυναίκα #1), Tatiana Rey (Γυναίκα #2), Raul Schnoor (Άνδρας)
Τρεις άνθρωποι, η γαλήνια θάλασσα, το παρελθόν που επιστρέφει. Ένα βωβό πυροτέχνημα εικαστικής ποίησης, που έχει ανακηρυχθεί πολλές φορές «καλύτερη βραζιλιάνικη ταινία» και ανήκει στο πάνθεον της παγκόσμιας πρώιμης κινηματογραφικής πρωτοπορίας.
Ο συγγραφέας και ποιητής Μάριο Πεϊσότο γύρισε την ταινία αυτή μόλις 22 ετών, όμως δεν κατάφερε να ολοκληρώσει άλλο σκηνοθετικό εγχείρημα.

Vinicius, Βινίσιους – 2005, 121′
Βιογραφικό ντοκυμαντέρ, Μουσική
Σκηνοθεσία: Miguel Faria Jr.
Σενάριο: Miguel Faria Jr & Diana Vasconcellos
Φωτογραφία: Lauro Escorel
Μουσική: Vinicius de Moraes, Luiz Cláudio Ramos
Ήχος: Bruno Fernandes
Μοντάζ: Diana Vasconcellos
Σκηνικά-Κοστούμια: Marília Carneiro
Παραγωγή: Miguel Faria Jr. & Susana Moraes
Εμφανίζονται: Vinicius de Moraes, Antonio Carlos Jobim, Baden Powell, Nara Leão, Toquinho, Edu Lobo, Carlos Lyra, Caetano Veleso, κ.ά.
Η ζωή και το έργο του ποιητή, στιχουργού, συνθέτη και διπλωμάτη Βινίσιους ντι Μοράις σ’ ένα πλούσιο και καλογυρισμένο ντοκυμαντέρ. Αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γέννηση μιας αναγεννησιακής μορφής που άφησε ανεξίτηλο σημάδι στον παγκόσμιο πολιτισμό του 20ού αιώνα.

Ο Μιγκέλ Φαρία Ζούνιορ ξεκίνησε στο πλαίσιο του ριζοσπαστικού Cinema Novo το 1970 και παραδίδει με την ταινία αυτή ένα έργο αγάπης κι ένα ώριμο κύκνειο άσμα.

O Palhaço, Ο παλιάτσος – 2011, 88′
Δραματική Κομεντί
Σκηνοθεσία: Selton Mello
Σενάριο: Selton Mello, Marcelo Vindicato
Φωτογραφία: Adrian Teijido
Μουσική: Plínio Profeta
Ήχος: George Saldanha
Μοντάζ: Selton Mello, Marília Moraes
Σκηνικά-Κοστούμια: Kika Lopes
Παραγωγή: Vânia Catani, Bananeira Filmes
Εμφανίζονται: Selton Mello (Μπενζαμίν/Μούλος), Paulo José (Βαλντεμάρ/Καθαρόαιμος), Giselle Mota (Λόλα)
Ένας κλόουν που μελαγχολεί, φιλοδοξώντας για κάτι καλύτερο στη ζωή, επιχειρεί κάτι διαφορετικό και ανακαλύπτει το πραγματικό νόημά της. Έντεχνο και μινιμαλιστικό feel-good αφήγημα με φόντο το μικρόκοσμο της σχεδόν ακίνητης στο χρόνο βραζιλιάνικης επαρχίας.
Έχοντας ήδη επιτυχημένη σταδιοδρομία ως ηθοποιός, ο 40χρονος Σέλτον Μέλλο κάνει το 2012 τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και αποσπά όλα τα μεγάλα βραβεία της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.

O Som Ao Redor, Ήχοι από τα πέριξ – 2012, 131′
Δράμα
Σκηνοθεσία: Kleber Mendonça Filho
Σενάριο: Kleber Mendonça Filho
Φωτογραφία: Pedro Sotero, Fabricio Tadeu
Μουσική: DJ Dolores
Ήχος: Kleber Mendonça Filho & Pablo Lama
Μοντάζ: Kleber Mendonça Filho & João Maria
Σκηνικά-Κοστούμια: Ingrid Mata
Παραγωγή: Emilie Lesclaux
Εμφανίζονται: Irandhir Santos (Κλοντοάλντο), Gustavo Jahn (Ζοάο), Maeve Jinkings (Μπία), W.J. Solha (Φρανσίσκο), Irma Brown (Σοφία)
Η ζωή σε μια μεσοαστική γειτονιά πυροδοτείται όταν τη φύλαξή της αναλαμβάνει μια ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας. Αιθέρια όσο και γήινη τοιχογραφία της πολύβουης καθημερινότητας σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη που ξεπερνά τα όρια της Βραζιλίας.
Ύστερ’ από τρεις εξαιρετικές μικρού μήκους και ένα ντοκυμαντέρ, ο πρώην κριτικός Κλέμπερ Μεντόνσα Υιός καθιερώνεται ως ένας από τους ικανότερους σύγχρονους Βραζιλιάνους auteurs.

Eu Receberia as Piores Notícias dos seus Lindos Lábios, Θα δεχόμουν και τα χειρότερα νέα από τα όμορφά σου χείλη – 2012, 100′
Δράμα
Σκηνοθεσία: Beto Brant, Renato Ciasca
Σενάριο: Marcal Aquino, Beto Brant, Renato Ciasca
Φωτογραφία: Lula Araujo
Μουσική: Simone Sou, Alfredo Bello
Μοντάζ: Willem Dias
Παραγωγή: Bianca Villar, Renato Ciasca, Drama Filmes
Εμφανίζονται: Gustavo Machado (Καουμπύ), Camila Pitanga (Λαβίνια), Zé Carlos Machado (Ερνάνι), Gero Camilo (Βίκτορ)

Μια απλή ιστορία απιστίας στην ενδοχώρα της Αμαζονίας απογειώνεται χάρη στην παράφορη ερμηνεία της Καμίλα Πιτάνγκα και γίνεται δοκίμιο για το πάθος, σ’ έναν τόπο όπου η ζωή κινείται βαθιά μέσα από τα όρια του μεταφυσικού.
Ο Μπέτο Μπραντ συνεργάζεται στενά επί 20 και πλέον χρόνια με τον Ρενάτο Σιάσκα και έχει διακριθεί με προηγούμενες ταινίες του στα Φεστιβάλ του Σάντανς και του Τορόντο.

À Beira do Caminho, Στην άκρη του Δρόμου – 2012, 102′
Δράμα
Σκηνοθεσία: Breno Silveira
Σενάριο: Patrícia Andrade
Φωτογραφία: Lula Carvalho
Μουσική: Berna Ceppas
Μοντάζ: Vicente Kubrusly
Σκηνικά-Κοστούμια: Angèle Fróes
Παραγωγή: Pedro Buarque de Hollanda, Eliana Soárez, Conspiração Filmes
Εμφανίζονται: João Miguel (Ζοάο), Vinícius Nascimento (Ντούντα), Dira Paes (Ρόζα), Ludmila Rosa (Ελένα)

Φορτηγατζής που περιφέρεται σχεδόν άσκοπα στις ερημιές περιμαζεύει ένα παιδί και βρίσκει τελικά το κουράγιο ν’ αντιμετωπίσει τις Ερινύες του. Αργόσυρτη και συγκινητική ταινία δρόμου, πλημμυρισμένη από τη μουσική του Ρομπέρτο Κάρλος.

Αν και διακεκριμένος διευθυντής φωτογραφίας, ο Μπρένο Σιλβέιρα πέρασε στη σκηνοθεσία με το επιτυχημένο Οι Δυο Γιοι του Φρανσίσκο (2005) και κινείται επιδέξια στην τομή εμπορικού και καλλιτεχνικού κινηματογράφου.

2 Coelhos, Δυο τρυγόνια – 2012, 108′
Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Afonso Poyart
Σενάριο: Afonso Poyart, Izaías Almada
Φωτογραφία: Carlos André Zalasik
Μουσική: André Abujamra, Marcio Nigro
Ήχος: Rodrigo Ferrante
Μοντάζ: Lucas Gonzaga, Afonso Poyart
Παραγωγός: Afonso Poyart, Angela Farinello
Παραγωγή: Black Maria Filmes
Εμφανίζονται: Fernando Alves Pinto (Εντγκάρ), Alessandra Negrini (Ζούλια), Marat Descartes (Μάικον), Roberto Marchese (Ζάντερ Κερτέις)

Ένας νεαρός με πολλές φιλοδοξίες και χωρίς σκοπό αποζητά τη λύτρωση μέσ’ από ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο. Καταιγιστική, ευρηματική και αριστοτεχνικά γυρισμένη περιπέτεια, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας περιφερειακής κινηματογραφίας.

Με την πρώτη του κιόλας ταινία ο Αφόνσο Προγιάρτ κέρδισε το εισιτήριο για το Χόλυγουντ, όπου σκηνοθετεί πλέον τον Κόλιν Φάρελ και τον Άντονυ Χόπκινς.

Vidas Secas, Ξερές Ζωές – 1964, 103′
Δράμα
Σκηνοθεσία: Nelson Pereira dos Santos
Σενάριο: Nelson Pereira dos Santos
Φωτογραφία: Luiz Carlos Barreto, José Rosa
Μουσική: Leonardo Alencar
Ήχος: Geraldo José
Μοντάζ: Rafael Justo Valverde, Nello Melli
Παραγωγός: Luiz Carlos Barreto, Herbert Richers, Danilo Trelles
Παραγωγή: Luis Carlos Barreto, Herbert Richers Nelson Pereira dos Santos e Danilo Trelles
Εμφανίζονται: Átila Iório (Φαμπιάνο), Maria Ribeiro (Μητέρα), Gilvan & Genivaldo Lima (παιδιά)

Κάτω από τον εξοντωτικό ήλιο του σερτάο μια άκληρη οικογένεια πασχίζει μάταια να επιβιώσει. Στον απόηχο του νεορεαλισμού αλλά και του σινεμά βεριτέ, μια αδυσώπητη ταινία καταγγελίας κι ένα από τα αδιαφιλονίκητα αριστουργήματα του Cinema Novo (βραβείο FIPRESCI, Κάννες, 1964).

Ο Νέλσον Περέιρα ντος Σάντος συγκαταλέγεται στους πατριάρχες του βραζιλιάνικου κινηματογράφου και παραμένει δραστήριος παρά τα 85 του χρόνια.

A Febre do Rato, Αρουραίος πυρετός – 2012, 110′
Δράμα
Σκηνοθεσία: Cláudio Assis
Σενάριο: Hilton Lacerda
Φωτογραφία: Walter Carvalho
Μουσική: Jorge Du Peixe
Ήχος: Miriam Biderman, Ricardo Chuí
Μοντάζ: Karen Harley
Σκηνικά-Κοστούμια: Joana Gatis
Παραγωγή: Júlia Moraes & Cláudio Assis
Εμφανίζονται: Irandhir Santos (Ζίζο), Nanda Costa (Ενέιντα), Matheus Nachtergaele (Παζίνιο), Juliano Cazarré (Μπόκα)
Αναρχικός ποιητής του δρόμου και του αλκοόλ, ο Ζίζο ρουφάει αχόρταγα τη ζωή σε αυτό το ασπρόμαυρο ντελίριο. «Φιλί στο στόμα του Ρεσίφι», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, κι ένας καθόλου σοβαροφανής ύμνος σε κάθε μορφή ελευθερίας.
Ο Κλάουντιο Ασσίς ωριμάζει πλησιάζοντας τα 60, αλλά επιμένει σ’ έναν κινηματογράφο βγαλμένο από τα σπλάχνα του δημιουργού.

Leo e Bia, Λέο και Μπία – 2010, 97′
Μιούζικαλ, Δραματική Κομεντί
Σκηνοθεσία: Oswaldo Montenegro
Σενάριο: Oswaldo Montenegro
Φωτογραφία: André Horta
Μουσική: Oswaldo Montenegro
Ήχος: Felipe Machado
Μοντάζ: Pedro Gracindo
Σκηνικά-Κοστούμια:
Παραγωγή: Daniela Gracindo, Paula Horta
Εμφανίζονται: Emilio Dantas (Λέο), Paloma Duarte (Μαρίνα), Françoise Forton (μητέρα), Fernanda Nobre (Μπία)

Στο αποκορύφωμα της δικτατορίας, το θέατρο και η ζωή γίνονται ένα για επτά ηθοποιούς που ανεβάζουν μια παράσταση στην Μπραζίλια. Μεταφορά στη μεγάλη οθόνη ενός από τα πιο επιτυχημένα μιούζικαλ της δεκαετίας του ’80.

Μετά από 40 χρόνια σταδιοδρομίας στη μουσική, ο Οσβάλντο Μοντενέγκρο περνάει στον κινηματογράφο με μια ταινία γεμάτη στοιχεία αυτοβιογραφίας.

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Η ενδεκάδα ταινιών μικρού μήκους που επιλέξαμε δεν έχει θεματική συνοχή. Όμως όλες, πλην μίας, ανήκουν σε δημιουργούς που δεν έχουν γυρίσει ακόμα μεγάλου μήκους ταινία, άρα είναι φανερό ότι εκφράζουν τα ενδιαφέροντα και τις ανησυχίες εκείνων που φιλοδοξούν να αποτελέσουν το αύριο του βραζιλιάνικου κινηματογράφου. Υφολογικά καλύπτουν όλο το φάσμα, από την κωμωδία ως τον πειραματισμό και από την περιπέτεια ως το δράμα. Ταυτόχρονα, όμως, απηχούν και τον πολύμορφο χαρακτήρα αυτής της κινηματογραφίας, αφού μεταξύ τους συναντάμε από ανεξάρτητες και προσωπικού ύφους ταινίες ως και μεγάλες εμπορικές παραγωγές. Δεν είναι απαραίτητα οι καλύτερες ή οι μόνες αξιόλογες μικρού μήκους ταινίες της τριετίας 2010-13. Είναι όμως ενδεικτικές του τι μπορούμε να περιμένουμε από τους δημιουργούς τους και καθεμιά σίγουρα δικαιώνει την επιλογή της.
Γιάννης Ανδρέου – cineTAZ

Ο ουρανός στον κάτω όροφο | O Céu No Andar De Baixo, 2010, 15′
Animation, Δράμα
http://oceunoandardebaixo.blogspot.com
Dir: Leonardo Cata Preta
Ο Φρανσίσκο κρατά μια φωτογραφία του ουρανού για καθετί σημαντικό που έχει συμβεί στη ζωή του. Γι’ αυτόν ο ουρανός ισοδυναμεί με τις εκφράσεις του προσώπου, και με τον καιρό έχει αποτυπώσει όλα όσα πετούν, αιωρούνται ή πέφτουν. Όμως τη μέρα που πηγαίνει να ζήσει μόνος του, ο φακός της μηχανής καταγράφει μια εικόνα που θα του ανοίξει μια καινούρια κατεύθυνση.
Ο Ουρανός του Κάτω Ορόφου είναι ένα αληθινό διαμάντι, όχι μόνο χάρη στην τεχνική του αρτιότητα, αλλά και για το συγκινητικά ανθρώπινο σενάριο. Η αφήγηση θυμίζει κάπως τις γήινες ιστορίες του Adam Smith, αλλά το εξαιρετικό σκίτσο βαδίζει προς μια ολότελα ονειρική κατεύθυνση. Έργο σχεδόν αποκλειστικά του Leonardo Cata Preta, που του αφιέρωσε τρία χρόνια ζωής, κατέληξε δίκαια να είναι μια από τις πιο πολυβραβευμένες ταινίες μικρού μήκους
Βραβείο της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου 2012 στην κατηγορία Καλύτερη Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινία Animation
Βραβείο Νέων στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ρίο ντε Ζανέιρο, 2011

Σούπερ μάρκετ | Supermercado, 2012, 8′
Πειραματικό, Performance
http://vimeo.com/37074698
Dir: Fernando Huck
Το πρώτο πλάνο της ταινίας είναι κινηματογραφημένο από αναπάντεχη οπτική γωνία και απαιτεί λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε. Μέχρι να τα καταφέρουμε, όμως, ο τόπος και η πρόθεση έχουν δηλωθεί πια – και η πορεία δεν μπορεί παρά να είναι προβλέψιμα και αδυσώπητα κατηφορική.
Το Σούπερ Μάρκετ εικονογραφεί μια πολύ απλή ιδέα και είναι απλή παραγωγή, γυρισμένη χωρίς σπουδαία τεχνικά μέσα. Όμως η τόλμη με την οποία οδεύει προς τη μόνη λογική κατάληξη φέρνει στο νου τις συνταρακτικές δράσεις των αξιονιστών της Βιέννης και μας θυμίζει ότι ο κινηματογράφος χρειάζεται πρώτα απ’ όλα έμπνευση και κότσια.
Φιναλίστ για τα βραβείων Vimeo 2012, κατηγορία Experimental.

Sambatown, 2010, 5′
Animation, Δράμα
http://www.sambatown.com/
Dir: Cadu Macedo
Μια γυναίκα, δύο malandros, και η παλιά, γνωστή ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα σ’ ένα πεντάλεπτο animation, με μαγικό οδηγό το ρυθμό της σάμπας. Ένα μικρό κομψοτέχνημα που συνοψίζει τα κλασικά σύμβολα και κλισέ της λαϊκής βραζιλιάνικης κουλτούρας σε μια ταινία χάρμα οφθαλμών.

Ο Cadu Macedo είναι γραφίστας και το 2001 κλήθηκε να σχεδιάσει μια διαφημιστική αφίσα. Το έργο παραδόθηκε, αλλά δεν είχε ολοκληρωθεί. Επτά χρόνια μετά, ο Macedo αποφάσισε να το αναπτύξει στη μορφή που το ονειρεύτηκε. Το αποτέλεσμα; Μια ταινία με εξαίσια χρώματα και γραφικά και με τέλεια σκηνική οικονομία.
Υποψήφια στα βραβεία της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου 2012, κατηγορία Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινία Animation
Πρώτο βραβείο Coral, κατηγορία Animation, στο 32o Festival Internacional del Nuevo Cine Latinoamericano, 2010, Αβάνα, Κούβα

Ψυχρό Ρεσίφι | Recife Frio, 2009, 25′
Ψευδοντοκυμαντέρ, Επιστ. Φαντασία, Κωμωδία
http://vimeo.com/9970440
Dir: Kleber Mendonça Filho
Το Ρεσίφι της βόρειας Βραζιλίας είναι μια πόλη αρχέτυπο των τροπικών, με θάλασσες γαλαζοπράσινες και αμμουδιές γεμάτες φοινικόδεντρα. Μόνο που εδώ, για κάποιο λόγο επιστημονικά ανεξήγητο, το Ρεσίφι γίνεται κατάλληλο να φιλοξενεί πιγκουίνους. Τι συνέπειες θα είχε αυτό στη ζωή και στην κουλτούρα των κατοίκων του;
Αξιοποιώντας ευρηματικά ένα κλασικό «what if» σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ο Μεντόνσα δημιουργεί μια απόλυτα ρεαλιστική και προσγειωμένη ταινία για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Παρά τη σοβαρότητά του, είναι φανερό ότι το διασκεδάζει, εναλλάσσοντας διαρκώς κωμικά και δραματικά επεισόδια από τη νέα καθημερινότητα. Και χωρίς ποτέ να γίνεται εξώφθαλμα καταγγελτικός, δεν παύει ούτε στιγμή να μας υπενθυμίζει ότι το οικοσύστημα όπου ζούμε είναι πολύ εύθραυστο.
Αναφέρεται ως «Ίσως η πιο πολυβραβευμένη βραζιλιάνικη ταινία μικρού μήκους από την εποχή του Ilha das Flores», αφού μεταξύ άλλων έχει λάβει:
Βραβείο της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου2011 στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους
Βραβείο Κοινού, Βραβείο Νέων, Βραβείο Μυθοπλασίας, στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ρίο ντε Ζανέιρο, 2010
Βραβεία Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Κριτικής Επιτροπής και Κοινού, Φεστιβάλ της Μπραζίλια, 2009
Βραβεία Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης στο Φεστιβάλ Cine PE 2010

Δε θέλω να γυρίσω μόνος | Eu Não Quero Voltar Sozinho, 2010, 17′
Κομεντί
http://www.eunaoquerovoltarsozinho.com.br/
Dir: Daniel Ribeiro
Η Ζιοβάνα θέλει να είναι κάτι περισσότερο από απλή φίλη του Λέο. Ο Λέο είναι συμμαθητής της και ταυτόχρονα τυφλός. Ανάμεσά τους έρχεται να βρεθεί ένας καινούριος στο σχολείο, ο Γκαμπριέλ. Από το φλερτ στον πρώτο μεγάλο έρωτα, μια γλυκόπικρη βινιέτα για την ανακάλυψη της σεξουαλικής ταυτότητας.

Μετά το περίφημο Café com Leite (2007) που είχε λαμπρή πορεία στα διεθνή φεστιβάλ, ο Ντανιέλ Ριμπέιρο επανέρχεται στο ίδιο θέμα με μια νέα τρυφερή και χαμηλών τόνων ταινία. Συμπαθητικές ερμηνείες και αρκετές διακρίσεις σε φεστιβάλ Queer Cinema ανά τον κόσμο.

Κοντάζεμ |Contagem, 2010, 18′
Δράμα
http://www.filmesdeplastico.com.br/en/contagem/
Dir: Gabriel & Maurílio Martins

Μια κοπέλα που φροντίζει τον πατέρα της φαίνεται αποφασισμένη να μην κάνει παιδιά. Ο φίλος της διαφωνεί. Μια μακρινή γνωστή τους τυχαίνει να βρίσκεται εκεί κοντά. Το ίδιο περιστατικό ιδωμένο μέσα από τρεις οπτικές γωνίες, η ίδια σκηνή όπως βιώνεται από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους, με καμβά μια μικρή πόλη της επαρχίας.

Ο πρωτότυπος τίτλος σημαίνει «Μέτρημα», όμως η ίδια λέξη είναι και η ονομασία της πόλης όπου εκτυλίσσεται η ιστορία. Το λογοπαίγνιο γίνεται αντιληπτό στο τέλος, όταν βάζουμε στη σειρά αυτά που παρακολουθήσαμε. Πετυχημένη αφαιρετική σπουδή πάνω στο ύφος και στην κινηματογραφική γραφή, που κατάφερε –αν και ανεξάρτητη, αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή– να είναι υποψήφια το 2012 ως καλύτερη μικρού μήκους ταινία μυθοπλασίας στα βραβεία της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Phoenix, 2011, 13′
Περιπέτεια, Δράμα
http://vimeo.com/39768893
Dir: Stefano Capuzzi Lapietra

Ένας αστυνομικός γίνεται μάρτυρας σε κάτι που ίσως θα ήταν καλύτερα γι’ αυτόν να μην το είχε δει. Ένας άλλος επιλέγει να κλείσει τα μάτια. Ένας τρίτος πρέπει να πάρει θέση. Με αυτά τα κομμάτια στη σκακιέρα της οθόνης, η εξέλιξη της παρτίδας είναι φορσέ – μια φρενήρης καταδίωξη κι ένα εντυπωσιακό φινάλε.
Με την τρίτη ταινία του ο Λαπιέτρα είναι φανερό ότι προαλείφεται για δημιουργός των αυριανών blockbuster. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα που θα το αποκαλούσαμε «μικρομηκάδικο». Η παραγωγή της Ο2 είναι πλουσιοπάροχη, τα στάνταρ επαγγελματικά. Κι αν θα θέλαμε το περιεχόμενο να ήταν πιο ουσιώδες, η συσκευασία καταμαρτυρεί μια τάση που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Τρία σχόλια για τον Γκλάουμπερ |Três Cortes para Glauber, 2009, 11′
Πειραματικό
http://vimeo.com/8219840
Dir: Gabriel Dib
Ο Γκλάουμπερ Ρόσα είναι ίσως η σημαντικότερη φυσιογνωμία του βραζιλιάνικου κινηματογράφου. Ο Γκάμπριελ Ντιμπ είναι ένας εκκολαπτόμενος δημιουργός, που εξερευνά τα τεχνικά μέσα που του παρέχονται. Θα ήταν παράλογο να αναζητήσουμε αναλογίες. Ας πούμε απλώς ότι ο δεύτερος αποτίει έναν ταιριαστά κακόφωνο φόρο τιμής στον πρώτο.

Οπτικοακουστικό ρεμίξ πλάνων αρχείου από ταινίες του Ρόσα και από διάφορες άλλες πηγές, «ελεύθερα εμπνευσμένο από τις αισθητικές της πείνας, του ονείρου και της βίας».

Μαύρη μάσκα | Máscara Negra, 2011, 15′
Κωμωδία
http://vimeo.com/51507270
Dir: Rene Brasil
Το καρναβάλι τελειώνει και οι μάσκες πέφτουν. Όμως η Λουιζέτε είναι τραβεστί – φοράει μόνιμα τη μάσκα της. Και ο Γκριγκόριο που την ερωτεύεται; Μήπως κι αυτός φοράει μάσκα σε όλη τη ζωή του; Θα την πάρει μαζί του σ’ ένα φιλανθρωπικό αγώνα ποδοσφαίρου που κάθε χρόνο διοργανώνουν οι φίλοι του παίζοντας μπάλα ντυμένοι γυναίκες. Και σιγά σιγά θ’ αρχίσει να εστιάζει στα πρόσωπα και όχι στις μάσκες.

Ο Ρενέ Μπραζίλ φτάνει στην τρίτη μικρού μήκους ταινία του δείχνοντας να κατακτά μια αξιοζήλευτη ωριμότητα. Η Μαύρη Μάσκα, παρά το risqué θέμα της, κρατά το χαρακτήρα της κωμωδίας, χωρίς ποτέ να ξεπέφτει στη φάρσα. Και με τις καλές ερμηνείες και την άρτια παραγωγή, κατοχυρώνεται εύκολα ως έντιμη ταινία.
Υποψήφια στα βραβεία της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου 2012, κατηγορία Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους.
Διακρίσεις σε πολλά φεστιβάλ Queer Cinema, 2011-2012

Η κότα που εξαπάτησε το σύστημα |A Galina Que Burlou O Sistema, 2012, 15′
Δραματική κομεντί
http://o2filmes.com.br/acervo/867/A_Galinha_que_Burlou_o_Sistema
Dir: Quico Meirelles
Μια κότα μεγαλώνει σ’ ένα βιομηχανικό ορνιθοτροφείο, συνωθούμενη ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες. Ο ρόλος της είναι προδιαγεγραμμένος, η πορεία της συγκεκριμένη και σαφής. Τι γίνεται όμως όταν ένα τέτοιο πλάσμα αρχίζει να οραματίζεται ότι, ίσως, υπάρχει ελπίδα για μια διαφορετική ζωή;
Ο γιος του Φερνάντο Μεϊρέλλες παραδίδει την πτυχιακή του, μ’ έναν προϋπολογισμό που σίγουρα δεν θα είχε στη διάθεσή του χωρίς το επώνυμο αυτό. Σύντομα όμως κατορθώνει να πείσει ότι έχει αρκετή φρεσκάδα κι επινοητικότητα για να τον αξίζει και μας προσφέρει ένα πρωτότυπο και τολμηρό πρωτόλειο, που παίζει στα δάχτυλα αρκετά παράλληλα υπονοούμενα, κάνοντάς μας να γελάμε… μ’ έναν κόμπο στο λαιμό.
Βραβείο καλύτερης φωτογραφίας και μοντάζ στο φεστιβάλ Cine PE 2013

Funeral A Cigana, 2012, 15′
Κωμωδία
http://funeralacigana.com/
Dir: Fernando Honesko
Ένας τσιγγάνος πεθαίνει και οι παραδόσεις επιβάλλουν να ταφεί στη γενέτειρά του. Όμως ο νόμος και η γραφειοκρατία δεν λαμβάνουν υπόψη τις παραδόσεις ούτε τα συναισθήματα. Το μακρύ ταξίδι θα σταματήσει και θα γίνει αφορμή για μια βαθιά ανθρώπινη κωμωδία λαθών και παρεξηγήσεων.
Ο Φερνάντο Ονέσκο με την πρώτη του ταινία παρουσιάζει ένα σχόλιο πάνω σε νοοτροπίες και συμπεριφορές που διαδραματίζονται στην άλλη άκρη του κόσμου κι όμως είναι τόσο μα τόσο οικείες.
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας 2012 στο FIIK – Διεθνές Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου.
Βραβείο Κοινού 2012 στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών του Ρίο ντε Ζανέιρο

Επιστρέψτε στη αρχική σελίδα του σινεμά και δείτε τις νέες προβολές, κινηματογραφικά νέα και αίθουσες προβολής!

Κάντε Like στη σελίδα της Ψυχαγωγίας στο Facebook