Μετά το «Hunger», την πρώτη του ταινία όπου είχε ομολογουμένως δώσει πολύ καλό “στίγμα”, ο Στιβ ΜακΚουίν επανέρχεται με το “Shame“, μία ακόμα ταινία με άποψη, η οποία δυναμώνει ακόμη περισσότερο από την ερμηνεία του Μάικλ Φασμπέντερ. Ο Μπράντον είναι γύρω στα 30, ζει στην Νέα Υόρκη και δεν μπορεί να χειριστεί την σεξουαλική του […]
Μετά το «Hunger», την πρώτη του ταινία όπου είχε ομολογουμένως δώσει πολύ καλό “στίγμα”, ο Στιβ ΜακΚουίν επανέρχεται με το “Shame“, μία ακόμα ταινία με άποψη, η οποία δυναμώνει ακόμη περισσότερο από την ερμηνεία του Μάικλ Φασμπέντερ.
Ο Μπράντον είναι γύρω στα 30, ζει στην Νέα Υόρκη και δεν μπορεί να χειριστεί την σεξουαλική του ζωή. Όταν η ιδιότροπη νεότερη αδερφή του μετακομίζει στο διαμέρισμά του, ο κόσμος του Μπράντον εκτροχιάζεται.
Το “Shame” γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 2011. Ο Μάικλ Φασμπέντερ υποδύεται τον Μπράντον, ένα νεαρό Νεοϋορκέζο γιάπη που δραπετεύει από τη σιγουριά της ύπαρξής του μέσα από την αναζήτηση σύντομων σεξουαλικών επαφών: η μόνη του ενασχόληση έξω από την καθημερινή, τετράγωνη ζωή του είναι να ξελογιάζει γυναίκες, να κινεί τα νήματα σχέσεων εξαρχής καταδικασμένων και ν’ αναλώνεται σε one-night-stands.
Σε αντίθεση με την πρώτη ταινία “Hunger” στην οποία πρωτο-συνεργάστηκαν σκηνοθέτης και ηθοποιός, και μιλούσε για έναν άνθρωπο χωρίς ελευθερία, το “Shame” εξετάζει ένα χαρακτήρα που έχει στη διάθεσή του όλη την ελευθερία που του παρέχει ο δυτικός πολιτισμός και τη χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει την προσωπική του φυλακή. Επίσης στο “Shame” συναντάμε και πάλι το διεισδυτικό και ενδόμυχο ύφος που ο ΜακΚουίν καθιέρωσε στην προηγούμενη ταινία, ενώ ταυτόχρονα επεκτείνει την οπτική γωνία παραπέρα από τον κεντρικό του χαρακτήρα, με σκοπό να διερευνήσει τις προκλήσεις των σύγχρονων διαπροσωπικών σχέσεων.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα