Κηλιδώδης πυρετός των Βραχωδών ορέων

Πρόκειται για τη βαρύτερη μορφή ρικετσίωσης της ομάδας των κηλιδωδών πυρετών
και αποτελεί το κλινικό πρότυπο για την περιγραφή τους. Απαντάται αποκλειστικά
στο δυτικό ημισφαίριο.

Παρά το γεγονός ότι η νόσος πρωτοπεριγράφηκε στις ορεινές πολιτείες των ΗΠΑ
(Montana, Idaho), σήμερα είναι
συχνότερη στις πολιτείες του Ν. Ατλαντικού, ενώ το 50% των περιπτώσεων αφορούν
στις Πολιτείες των Georgia, Maryland, Virginia και S. Carolina. Εκτός των ΗΠΑ,
η νόσος παρατηρείται και στον Καναδά, στο Μεξικό, στην Κολομβία και στη Βραζιλία.

Ο αιτιολογικός παράγοντας μεταδίδεται στους ανθρώπους από το τσίμπημα τσιμπουριών.
Το τσιμπούρι που μεταδίδει τη νόσο στις δυτικές πολιτείες των ΗΠΑ ζει μέσα στο
ξύλο. Επομένως κινδυνεύουν να νοσήσουν κυρίως τα άτομα που εργάζονται ή συνηθίζουν
να κατασκηνώνουν μέσα στα δάση. Σε άλλες όμως πολιτείες, κυρίως του ανατολικού
τμήματος των ΗΠΑ, προσβάλλεται ο αγροτικός ή ο ημιαστικός πληθυσμός μέσω των
τσιμπουριών του σκύλου. Η εποχιακή κατανομή της νόσου είναι συνήθως εαρινή-θερινή,
αλλά κρούσματα μπορούν να παρατηρηθούν καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Η έναρξη των κλινικών συμπτωμάτων της νόσου παρατηρείται τρεις με δεκατρείς
ημέρες μετά το τσίμπημα ενός μολυσμένου τσιμπουριού και περιλαμβάνει απώλεια
της όρεξης, αίσθημα αδυναμίας, ναυτία, κεφαλαλγία και πονόλαιμο. Ακολουθούν
ρίγη, πυρετός, πόνοι στις αρθρώσεις, στα οστά και στους μυς, κοιλιακά άλγη,
ναυτία και έμετος, αϋπνία και ευερεθιστότητα. Μερικές ημέρες αργότερα εκδηλώνεται
ένας μη παραγωγικός βήχας και εμφανίζεται ένα εξάνθημα το οποίο αρχίζει από
τα χέρια και τα πόδια και επεκτείνεται στον κορμό και στο πρόσωπο. Στις ήπιες,
χωρίς θεραπεία περιπτώσεις, ο πυρετός υποχωρεί στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας.
Το εξάνθημα μπορεί να θεωρηθεί λανθασμένα ιλαριοειδές ή τυφοειδές. Συνεπώς για
μια οριστική διάγνωση και την εφαρμογή της κατάλληλης φαρμακευτικής θεραπείας
είναι απαραίτητο να εξεταστεί ο ασθενής από γιατρό.

Το εμβόλιο που κυκλοφορούσε παλαιότερα έχει σήμερα αποσυρθεί λόγω ελλείψεως
αποτελεσματικότητας, χωρίς να έχει ακόμα αντικατασταθεί με κάποιο άλλο. Καλύτερη
προφύλαξη αποτελεί η αποφυγή επισκέψεως περιοχών που αφθονούν τα τσιμπούρια.
Όταν αυτό είναι αδύνατο, συνιστώνται η χρήση κατάλληλης ενδυμασίας (μπότες,
ολόσωμη φόρμα) που θα έχει, εάν είναι δυνατόν, διαποτιστεί με εντομοαπωθητικό,
καθώς και η εφαρμογή εντομοαπωθητικού στα ακάλυπτα μέρη του σώματος. Ορισμένοι
φορείς, που δεν χαρακτηρίζονται για τις οικολογικές τους ανησυχίες, συνιστούν
ψεκασμούς της περιοχής με υπολειμματικής δράσεως εντομοκτόνο. Το άτομο θα πρέπει
επίσης να επιθεωρεί το σώμα του καθημερινά για να εντοπίζει και να αφαιρεί τα
τσιμπούρια. Η αφαίρεσή τους πρέπει να γίνεται με τη χρήση λαβίδας και με ιδιαίτερη
προσοχή για να αποφευχθεί η σύνθλιψη του αρθρόποδου. Η επάλειψη του τσιμπουριού
με πετρέλαιο (ή ουίσκι) θα διευκολύνει την αποκόλλησή του. Αμέσως μετά, πρέπει
να εφαρμόζεται στην περιοχή του τσιμπήματος ένα αντισηπτικό διάλυμα. Δεν θα
πρέπει επίσης να παραλείπονται η επιθεώρηση και η απομάκρυνση των τσιμπουριών
από τους σκύλους. Εάν ένα άτομο έχει τσιμπηθεί από τσιμπούρι, συνιστώνται η
παρακολούθησή του επί δύο εβδομάδες και η άμεση έναρξη της θεραπείας του με
την παρουσία των πρώτων εκδηλώσεων της νόσου.