Assassination of Jesse James by the Coward R.Ford – Κριτική

Ο ένας υπήρξε ληστής τραπεζών και τρένων, με λαϊκό έρεισμα και με πλούσιο παρελθόν. Μόλις δεκαέξι χρονών, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, είχε προσχωρήσει στο αντάρτικο. Στην πορεία ήταν καταζητούμενος σε διάφορες πολιτείες, ως μέλος μιας από τις πιο γνωστές συμμορίες της Aγριας Δύσης. Ο άλλος ήταν ένας ασήμαντος νεαρός που η μοίρα έφερε κοντά στον πρώτο. Αμφότεροι έμειναν στην ιστορία. Ο πρώτος περιβλήθηκε το μανδύα του θαρραλέου. Ο δεύτερος ήταν ο δειλός. Εκείνος που πυροβόλησε πισώπλατα το θρυλικό Τζέσε Τζέιμς. Με αφετηρία όσα συνέβησαν στο Μισούρι, ανάμεσα στο 1879 και το 1882, ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης Aντριου Ντόμινικ («Chopper») δημιουργεί μια μπαλάντα με εικόνες· ένα γουέστερν στο οποίο το Καλό και το Κακό έχουν αλλάξει ρόλους και ο θρύλος αποδεικνύεται πιο ισχυρός από τα ίδια τα γεγονότα…
Ο Σεπτέμβριος του 1876 υπήρξε καθοριστικός για τη συμμορία των αδερφών Τζέσε και Φρανκ Τζέιμς. Στις 7 αυτού του μήνα μια παράτολμη ληστεία τράπεζας στη Μινεσότα σήμανε την αρχή του τέλους. Όλοι σχεδόν οι σύντροφοί τους σκοτώθηκαν ή έπεσαν στα χέρια του νόμου. Οι Τζέιμς κατάφεραν να διαφύγουν στο Μισούρι. Τρία χρόνια αργότερα, ο Τζέσε θέλησε να συνεχίσει τις ληστείες, βάζοντας στο στόχαστρο τα τρένα. Ελλείψει… βετεράνων ληστών, μάζεψε γύρω του κάθε καρυδιάς καρύδι. Ανάμεσα στα μέλη της νέας συμμορίας ήταν ο Τσάρλι Φορντ, παλιός γνώριμος των Τζέιμς, και ο νεότερος αδερφός του, Ρόμπερτ, ένα παιδί που είχε μεγαλώσει ακούγοντας τα κατορθώματα του θρυλικού Τζέσε Τζέιμς και θαύμαζε τον ίδιο απεριόριστα.
Ο Ρόμπερτ Φορντ μπήκε στη σπείρα με την ορμή του νεοφώτιστου, αλλά και του αφελούς που είχε μεγάλες προσδοκίες από το ίνδαλμά του. Σύντομα, ανακάλυψε ότι ο Τζέσε δεν τον εκτιμούσε στο βαθμό που εκείνος θα ήθελε. Στο μεταξύ, οι καβγάδες και οι αλληλοσκοτωμοί έγιναν κοινός τόπος ανάμεσα σε όσους είχαν προσχωρήσει στη συμμορία. Ο Τζέσε Τζέιμς είχε αρχίσει να γίνεται καχύποπτος σε βαθμό τρέλας. Την αυγή του 1881 εμπιστευόταν μόνο τους αδερφούς Φορντ, τους οποίους κάλεσε να μείνουν κοντά του για να τον προστατεύουν. Δεν φανταζόταν ότι ο Ρόμπερτ θα ερχόταν σε επαφή με τον κυβερνήτη του Μισούρι και ότι η 3η Απριλίου του 1882 θα ήταν η μέρα κατά την οποία θα γραφόταν ο επίλογος στην ιστορία μιας από τις πιο θρυλικές μορφές του Φαρ Ουέστ.
Αν και ακολουθεί πιστά πολλούς από τους κανόνες του είδους, η «Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς…» είναι ένα ποιητικό γουέστερν που απευθύνεται στο θεατή του σήμερα. Οι χαμηλοί τόνοι, η εσωτερικότητα των ερμηνειών, η κίνηση της μηχανής, η στιλιζαρισμένη φωτογραφία του Ρότζερ Ντίκινς και η μουσική του Νικ Κέιβ δημιουργούν ένα αργό σε εξέλιξη, αλλά ταυτόχρονα μαγευτικό φιλμ. Μια υποψία πλανιέται σε κάθε βλέμμα, σε κάθε συνομιλία. Και αυτή η αίσθηση απειλής και αβεβαιότητας είναι που δίνει στο έργο έναν τόνο μελαγχολίας, όπως μελαγχολικό είναι να ζεις και τελικά να συνθλίβεσαι κάτω από το βάρος της όποιας φήμης σε ακολουθεί.
Η αρχική διάρκεια του φιλμ ήταν τέσσερις ώρες γεμάτες και σε αυτή τη μορφή προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας, αποσπώντας θετικά σχόλια, ένα βραβείο για τον Μπραντ Πιτ και μια υποψηφιότητα για το Χρυσό Λέοντα. Για την κινηματογραφική προβολή η παραγωγός εταιρεία απαίτησε και πέτυχε να κοπεί το έργο στα 160 λεπτά. Παρ’ όλα αυτά, για άγνωστο λόγο, η Warner το «έθαψε». Στις ΗΠΑ η «Δολοφονία…» προβλήθηκε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να μην έχει τρόπο να τη δει. Όσο για την οικιακή εκμετάλλευση στην Αμερική, που αποτελεί σημαντικό έσοδο για τα στούντιο, το μεν DVD δεν είχε καθόλου έξτρα, το δε Blu-ray ήταν μονής στρώσης και συνοδευόταν μόνο από μια συζήτηση σχετικά με τον Τζέσε Τζέιμς.
Η ευρωπαϊκή έκδοση που κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά είναι πανομοιότυπη με την αμερικανική. Ο δίσκος περιέχει μόνο το κυρίως πρόγραμμα, με αναμορφικό κάδρο στον αυθεντικό λόγο πλευρών (2,35:1) και με εξακάναλη μπάντα Dolby. Με δεδομένη την ιδιαίτερη κινηματογράφηση (ψυχρά χρώματα, πλάνα με θαμπό περίγραμμα και εστιασμένο μόνο το κέντρο, λήψεις σε τόνους καφέ σέπιας), οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι έχει γίνει καλή δουλειά. Το υψηλό bitrate εξασφαλίζει μια εικόνα αρκετά πιστή στο πρωτότυπο, στο πλαίσιο πάντα της στάνταρτ ανάλυσης. Τα ημερήσια πλάνα δείχνουν φωτεινά και η λεπτομέρεια διατηρείται σε καλά επίπεδα. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ό,τι καλύτερο έχουμε δει σε ψηφιακές παραγωγές της Warner. Φημολογείται ότι για τα ψεγάδια στο transfer φταίει το γεγονός ότι στα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκε φιλμ από στοκ, το οποίο είχε απώλειες κατά την ψηφιακή επεξεργασία και τη μεταφορά.
Σε επίπεδο ήχου, τα μπροστινά κανάλια έχουν την περισσότερη πληροφορία, με λίγα εφέ να περνούν στα περιφερειακά και με τη μουσική του Κέιβ να συνοδεύει τους ήρωες σε αυτό το κινηματογραφικό ταξίδι. Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, έξτρα δεν υπάρχουν, ενώ δεν έχει ανακοινωθεί κάτι σχετικό με μια μελλοντική Ειδική Έκδοση.