Φοβάμαι το τέλος, αποκαλύπτει στην αυτοβιογραφία του ο Μιχάλης Κακιούζης

89

O αρχηγός της Εθνικής το είπε και το έκανε. Το βιβλίο του Μιχάλη Κακιούζη είναι έτοιμο και στις 25 Ιουνίου θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία.

Την Κυριακή, το BΗΜagazino προδημοσιεύει ορισμένα χαρακτηριστικά και αποκαλυπτικά αποσπάσματα, ενώ ο ασος της Μπαρτσελόνα θα παρουσιάσει την αυτοβιογραφία του στις 28 Ιουνίου στη Στοά του Βιβλίου.

Αναλυτικά η προδημοσίευση

1η Σεπτεμβρίου 2006: «Η βραδιά εκείνη ήταν ατελείωτη. Στο πούλμαν σχολιάζαμε τις φάσεις μία προς μία. (…) Το βέβαιο είναι πως κανείς δεν είχε ιδέα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. (…) Βλέπαμε τα sites και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Οι Έλληνες είναι στους δρόμους μέρα μεσημέρι Παρασκευής. Απίστευτο. (…) Θέλω να φύγω από την Ιαπωνία, να βρεθώ και εγώ στην Ομόνοια, στο Λευκό Πύργο, όπου υπάρχουν Έλληνες· να γίνω ένα μαζί τους, χωρίς να ξέρουν ποιος είμαι και να φωνάξω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να τραγουδήσω, να ξεφαντώσω. Αντ αυτού, είμαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, χωρίς εικόνα, χωρίς ήχο. Αυτό δεν είναι ευχή και κατάρα, παρά μόνο κατάρα».

»Τα κινητά έχουν πάρει φωτιά. Βρήκα για αρχή 37 χαμένες κλήσεις και 17 μηνύματα. Προσθέστε άλλες 70 αναπάντητες από την ώρα που πήγα στο ξενοδοχείο. Πανζουρλισμός. Φίλοι, συμπαίκτες, προπονητές, δημοσιογράφοι καλούσαν για συγχαρητήρια. Ένας ήθελε κάτι επιπλέον να προσθέσει. Μικάλις, συγχαρητήρια. Πολύ, πολύ μεγάλη νίκη. Καλή τύχη στον τελικό. Μόλις τελειώσετε σε περιμένω στο βουνό για την προετοιμασία της Μπαρτσελόνα. Ντούσκο Ιβάνοβιτς. Έκαστος στο είδος του και ο Ντούσκο στις προετοιμασίες του».

Η αρχή: «Λένε πως αν δεν βρέξεις κώλο, δεν τρως ψάρι. Για να φτάσω μια ημέρα στη Βαρκελώνη και να φάω παέγια, βράχηκα μέχρι τα μπούνια. Επαιζα μπάσκετ all the weather. (…) Έχω παίξει άπειρα ματς σε ανοικτό γήπεδο με κρύο, με βροχή, ακόμη και με χιόνι. Αυτά όμως είναι που σου μένουν. Τα ματς με τη Βαγιαδολίδ ή την Μπιέλα δεν τα θυμάμαι».

Οι προπονητές: «Με τον Ιωαννίδη προπονητή όλοι έχουν να διηγηθούν ωραίες ιστορίες. (…) Το θέμα είναι αν μπορείς να αντέξεις. Σε μια προπόνηση ο Χατζής έβαλε τα κλάματα. Είχε δεχθεί τέτοια ψυχολογική πίεση, που έσπασε. Παίζαμε με το Περιστέρι εκτός έδρας. Χάσαμε, και το επόμενο πρωί προγραμματίστηκε προπόνηση εκτάκτως. Εγώ με τον Χατζή συνηθίζαμε να βγαίνουμε νωρίτερα για ορισμένα σουτ. Ήμασταν ήδη στο παρκέ, όταν ξαφνικά μπήκε από την κεντρική είσοδο ο ξανθός. Κάθησε ένα-δύο λεπτά αμίλητος και στη συνέχεια απευθύνθηκε στον Χατζή: Εντάξει, Χατζή. Μπορείς να φύγεις τώρα. Δύο σουτ έκανες χθες στο παιχνίδι, δύο σουτ έκανες και τώρα. Ολοκληρώθηκε η αποστολή σου. Αυτός ήταν ο Ιωαννίδης. Απρόβλεπτος».

»Ο Καλαφατάκης είχε ανασφάλειες και αυτό ήταν το μεγαλύτερό του μειονέκτημα. Δεν συνειδητοποίησε τις διαφορές του Ηρακλείου με την ΑΕΚ. Εφτασε να λέει στον Δήμο: Ρε, κοιτάξτε εδώ. Δεν έχω εγώ σπίτι με τζάκι και έχει ο Ντικούδης. Ο οποίος Ντικούδης νοίκιαζε ένα σπίτι δικής μου ιδιοκτησίας, δεν ήταν καν δικό του. Αλλα, και αν είχε, γιατί θα έπρεπε να απολογηθεί που έχει σπίτι με τζάκι; Τα έκλεβε από κανέναν τα χρήματα;».

Το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ: «Ήταν το απόγευμα της 23ης Μαΐου 2002. Μία ημερομηνία που θα με σημάδευε για πάντα. Ο Κικίλιας ήταν ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο μίλησα στην προπόνηση. Τι έγινε, Μιχάλη; Είσαι καλά;. Προσπάθησα να κρύψω την απογοήτευσή μου και του απάντησα πως δεν έγινε και τίποτα. Ένα ματς χάσαμε. Θα πάμε εκεί και θα τους κερδίσουμε. Ο Βασίλης επέμεινε: Δεν έχεις μάθει τι έχει γίνει;. (…) Τι έγινε ρε; Έφυγε κανένας παίκτης; τον ρώτησα. Ποιος παίκτης να έφυγε; Εδώ οι εφημερίδες γράφουν σήμερα ότι τα πήρες. Ότι είχες ύποπτη απόδοση. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο από εκείνη την προπόνηση. Σκοτείνιασα. Έχασα το φως μου. (…) Είμαστε πρωταθλητές. Δεν ξέρω πού να τρέξω, ποιον να αγκαλιάσω, πώς να μοιραστώ την επιτυχία μου. Όταν είσαι σε έκσταση, χάνεις το κοντρόλ των πράξεών σου. Ανεβαίνω στις πινακίδες και κλαίω. (…) Δεν σκεφτόμουν όλη τη χρονιά που είχαμε βγάλει, αλλά μόνο όσα είχαν συμβεί τις ημέρες των τελικών. Ήταν η γλυκιά εκδίκηση ενός πουλημένου.

Ευρωμπάσκετ 2003: «Η ομάδα ήταν στην τσίτα, υπήρχαν νεύρα και σχεδόν κανείς δεν ευχαριστιόταν αυτό που έκανε. Χωρίς να υπάρχει το παραμικρό πρόβλημα μεταξύ μας, θέλαμε να γυρίσουμε σπίτια μας. Ήμουν συγκάτοικος με τον Παπαλουκά και κανείς εκ των δύο μας δεν άντεχε άλλο αυτή την κατάσταση. Εγώ δεν έπαιζα και ήμουν αγανακτισμένος, και εκείνος που έπαιζε ήταν σαν ευνουχισμένος. Ο καλύτερος παίκτης της Ευρώπης για το 2006 έπαιζε σαν ένα φοβισμένο παιδί το 2003».

»Πόσο μπάσκετ, δηλαδή, μπορεί να έμαθε μέσα σε τρία χρόνια; Με τόσα μπινελίκια που άκουγε σε κάθε φάση από τον πάγκο, θεωρώ κατόρθωμά του ακόμη και τη μέτρια απόδοση που είχε. (…) Τώρα πια μπορώ να το ομολογήσω: Αν ήταν προπονητής ο Ιωαννίδης στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν ξέρω αν θα συμμετείχα στην προσπάθεια της Εθνικής. Δεν μπορούσα πια να συνυπάρξω στην ίδια ομάδα μαζί του. Θα έπρεπε να έχουν αλλάξει πολλά και νομίζω πως θα ήταν πιο εύκολο να αλλάξουν τα βουνά, παρά εκείνος άποψη».

Το τέλος: «Αν ο κόουτς πιστεύει ότι είμαι ικανός να βοηθήσω και στα 35 μου, θα το κάνω με το ίδιο πάθος που συμμετείχα στις προετοιμασίες και στα 25 μου. Ίσως ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 να αποτελούσε το ιδανικό ρέκβιεμ. Δεν θέλω να πάω κόντρα στους νόμους της φύσης, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ξαπλωμένο τα καλοκαίρια επί τρεις μήνες. Φοβάμαι πως θα παρανοήσω. Φοβάμαι το τέλος. Και από την εθνική ομάδα και από το μπάσκετ».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr