Ετοιμοπόλεμος ο «Σαρκό», πρέπει να αποδείξει πως μπορεί να ενώσει την κεντροδεξιά

51

«Θέλω να γίνω ο πρόεδρος του λαού» είπε ο Νικολά Σαρκοζί λαμβάνοντας το χρίσμα της κεντροδεξιάς για τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου, όμως τώρα πρέπει να κατορθώσει να ενώσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους και να αποδείξει, κατά τον βρετανικό Τύπο και όχι μόνο, ότι είναι κάτι παραπάνω από ένας λαμπερός λαϊκιστής…

Ο 51χρονος υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας ονειρευόταν την προεδρία για χρόνια· τελικώς έλαβε το χρίσμα του κυβερνώντος κόμματος Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) με ποσοστό 98%, όμως σαφώς επιθυμούσε κάτι …περισσότερο από το ποσοστό του 69% στο οποίο κυμάνθηκε η συμμετοχή των μελών του κόμματος (ένας στους τρεις) στην ψηφοφορία.

Την επομένη της ψηφοφορίας τα σχόλια μερίδας του γαλλικού Τύπου ήταν ειρωνικά. Η Liberation τονίζει ότι ο Σαρκοζί «δεν είναι ούτε Καίσαρας, ούτε Ναπολέων, αλλά ως το μοναδικό αφεντικό στο καράβι του σύγχρονου συντηρητισμού δεν είχε την ανάγκη των γρεναδιέρων του Μουράτ για να επιβληθεί».

Επισημαίνοντας ότι η προεκλογική εκστρατεία τώρα αρχίζει πραγματικά, η Figaro αναφέρει: Οι δύο πρωταθλητές τοποθετήθηκαν, ο κεντροδεξιός Νικολά Σαρκοζί και η υποψήφια των Σοσιαλιστών Σεγκολέν Ρουαγιάλ που είναι μακράν μπροστά από τους υπολοίπους».

Η οικονομική εφημερίδα Les Echos τονίζει ότι ο Σαρκοζί πήρε το χρίσμα με το «σχεδόν σοβιετικό ποσοστό του 98,1%, γεγονός που θα αποτυπωθεί στην ιστορία ως επίδειξη δύναμης».

Όμως, για την κομμουνιστική Umanite το ποσοστό που εξασφάλισε ο «Σαρκό» δεν ήταν πραγματικό: «Η μόνη έκπληξη ήταν στη συμμετοχή των κομματικών μελών: Ο ένας στους τρεις, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, επέλεξε την αποχή».

Η μάχη τώρα αρχίζει

Η «στέψη» ήλθε σε ένα συνέδριο από το οποίο έλαμψε διά της απουσίας του ο Ζακ Σιράκ, ο οποίος κρατά ακόμη κλειστά τα χαρτιά του για μία ενδεχόμενη υποψηφιότητα εκτός κομματικών τειχών, ενώ ο πρωθυπουργός Ντομινίκ ντε Βιλπέν περιορίστηκε σε μία σύντομη εμφάνιση.

Ο Νικολά Σαρκοζί θα πρέπει τώρα να καταφέρει να συσπειρώσει την κεντροδεξιά γύρω του για τη μεγάλη μάχη κόντρα στη χαρισματική υποψήφια των Σοσιαλιστών Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Οι Γάλλοι αδημονούν για μία νέα κατεύθυνση έπειτα από 12 χρόνια ηγεσίας του μη δημοφιλούς πλέον Ζακ Σιράκ. Η Γαλλία είναι αποθαρρυμένη, ανήσυχη για την αύξηση των προκλήσεων από οικονομίες όπως η Κίνα και αβέβαιη για το πώς πρέπει να προσεγγίσει τους μαστιζόμενους από την ανεργία μαύρους, Αραβες και μουσουλμάνους.

«Θέλω να είμαι ο πρόεδρος μίας ενωμένης Γαλλίας» είπε ο Σαρκοζί λαμβάνοντας το χρίσμα της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) ενώπιον 70.000 μελών του κεντροδεξιού κυβερνώντος κόμματος στο συνέδριο της Κυριακής. «Η παγκοσμιοποίηση μας αναγκάζει να ανακαλύψουμε ξανά τα πάντα, να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας σε σύγκριση με τους άλλους» τόνισε.

Ο Σαρκοζί, σε αντίθεση με την Ρουαγιάλ, έχει σαφείς πολιτικές θέσεις σχεδόν σε κάθε ζήτημα. Έχει δεχθεί και τιμές και …βιτριόλι διαμηνύοντας μεταξύ άλλων πως θα περικόψει πολύτιμα μέτρα προστασίας στον εργασιακό χώρο, και φυσικά θα στείλει πίσω στην Αφρική και οπουδήποτε αλλού τους παράνομους μετανάστες.

Είναι εξίσου δημοφιλής με την Σεγκολέν Ρουαγιάλ, όμως ο «Σαρκό» φοβίζει πολλούς με τη σκληρή στάση του έναντι του νεανικού εγκλήματος και της μετανάστευσης, καθώς και με την απελευθέρωση της αγοράς. Είναι επίσης φιλο-Αμερικανός, κάτι μάλλον σπάνιο για Γάλλο πολιτικό.

«Ποιος είναι πραγματικά ο Σαρκοζί;»

Ενδιαφέρουσα είναι η στάση του βρετανικού Τύπου, που διερωτάται για τις ικανότητες του Νικολά Σαρκοζί, μία ημέρα μετά την απονομή του «χρίσματος», μεταδίδει σχετικά το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP).

«Ποιος είναι πραγματικά ο Σαρκοζί» διερωτώνται οι Financial Times στο κύριο άρθρο τους. Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα, ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών πρέπει να αποδείξει τώρα ότι είναι ένας «συγκροτημένος πολιτικός, ο οποίος είναι κάτι παραπάνω από ένας λαμπερός λαϊκιστής με την αίσθηση της αυτο-δημοσιότητας.

»Πρέπει να διαβεβαιώσει τους Γάλλους ψηφοφόρους ότι είναι κάτι παραπάνω από μια δύναμη αφύπνισης που επιζητά προσωπική εξουσία. Πρέπει να δείξει ότι θέλει να γίνει πρόεδρος για το καλό της Γαλλίας και όχι απλώς για το καλό του Νικολά Σαρκοζί».

Για τον Guardian «η αλήθεια είναι ότι ο Σαρκοζί δεν είναι ο σίγουρος νικητής, ούτε ο πρόεδρος που η Γαλλία χρειάζεται σε μία περίοδο δύσκολη και περίπλοκη στην ιστορία της».

«Ο Σαρκοζί πέρα από κάθε αμφιβολία συνιστά μια αναγκαία ρήξη με σημαντικές πλευρές της καταρρέουσας εκδοχής του Γκολισμού από τον Ζακ Σιράκ στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Η υποψηφιότητά του σηματοδοτεί μια στροφή από τα κρατικοκεντρικά οικονομικά και κοινωνικά μοντέλα που κυριάρχησαν και στα δύο στρατόπεδα της γαλλικής πολιτικής ζωής στον 20ο αιώνα.

»Αλλά η ανανέωση δεν είναι αρκετή. Ο Σαρκοζί είναι προκλητικός και άκαρδος και το εκλογικό του μήνυμα, που συνδυάζει τον αντι-μεταναστευτικό λαϊκισμό, τον μεσο-αστικό κοινωνικό συντηρητισμό και την εκτεταμμένη οικονομική απορρύθμιση, δεν προσφέρει ένα ευρωπαικό μοντέλο για τον 21ο αιώνα που η Βρετανία θα υιοθετούσε» σημειώνει ο Guardian

Αντιθέτως, οι Times δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για την επιλογή Σαρκοζί,τονίζοντας ότι προωθεί τον «γαλλο-θατσερισμό» .

«Οι Γάλλοι ψηφοφόροι θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο μαχητικό στυλ του Σαρκοζί και τις συναισθηματικές γενικότητες της Σεγκολέν Ρουαγιάλ» γράφουν οι Times και προσθέτουν: «Και οι δύο επιλογές είναι επαναστατικές, αλλά η δεύτερη είναι επειδή η Σεγκολέν Ρουαγιάλ είναι γυναίκα».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,Associated Press