Δικαιούνται κανονικά τις αποδοχές τους όσοι απουσίασαν λόγω κακοκαιρίας, λέει η ΓΣΕΕ

27

Σύμφωνα με εγκύκλιο της νομικής υπηρεσίας της ΓΣΕΕ, οι εργαζόμενοι που δεν κατάφεραν να προσέλθουν στην εργασία τους λόγω των προβλημάτων από τις πρόσφατες δυσμενείς καιρικές συνθήκες δικαιούνται κανονικά τις αποδοχές τους για τις ημέρες αυτές.

Οι αποδοχές των ημερών αυτών οφείλονται από τον εργοδότη ακόμα και όταν η επιχείρηση δεν λειτούργησε λόγω της κακοκαιρίας.

Μοναδική προϋπόθεση για τη θεμελίωση του δικαιώματος στις αποδοχές είναι ο εργαζόμενος να έχει πραγματοποιήσει προηγουμένως τουλάχιστον δεκαήμερη πραγματική εργασία στον συγκεκριμένο εργοδότη.

Η διακοπή των συγκοινωνιών εξαιτίας της σφοδρής χιονόπτωσης και η επικινδυνότητα των δρόμων στους συγκεκριμένους νομούς της χώρας, αποτελεί τυπική περίπτωση σπουδαίου λόγου, που δικαιολογεί, σύμφωνα με την καλή πίστη, τη μη παροχή της εργασίας.

Κατά το άρθρο 657 του Αστικού Κώδικα, αν ο εργαζόμενος εμποδίζεται να προσφέρει την εργασία του για σπουδαίο λόγο που δεν οφείλεται σε υπαιτιότητά του, διατηρεί την αξίωσή του στις αποδοχές, τις οποίες ο εργοδότης οφείλει να καταβάλλει, εκτός της περίπτωσης που έχει απασχολήσει τον εργαζόμενο λιγότερες από δέκα ημέρες.

Είναι αδιάφορο αν ο σπουδαίος λόγος αναφέρεται στο πρόσωπο του εργαζομένου και γενικότερα στη δική του «σφαίρα» ή βρίσκεται έξω από την σφαίρα του, όπως για παράδειγμα διακοπή των συγκοινωνιών.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει εφαρμογή το άρθρο 657 του Αστικού Κώδικα για ανυπαίτια αδυναμία παροχής της εργασίας, το οποίο μαζί με το άρθρο 658 Α.Κ. καθιερώνουν για την σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, εξαίρεση από τον κανόνα της κοινής απαλλαγής, που ισχύει για τις αμφοτεροβαρείς συμβάσεις (Α.Κ. 380).

Όσον αφορά στη λειτουργία της επιχείρησης από τον εργοδότη, η ασυνήθης χιονόπτωση όπως και μια κατακλυσμιαία βροχή δεν αποτελούν γεγονότα ανωτέρας βίας, με μία πιθανή εξαίρεση τις υπαίθριες εργασίες, όπου πρέπει να συνεκτιμηθούν όλες οι περιστάσεις, δεδομένου ότι δεν ήταν απρόβλεπτο γεγονός ούτε απολύτως ακαταμάχητο, σύμφωνα με τους κανόνες της κοινής πείρας, την οποία μπορεί να υπολογίσει ο εργοδότης.

Ο εργοδότης μπορούσε να εκτιμήσει την επερχόμενη και προαναγγελθείσα χιονόπτωση και να λάβει μέτρα άκρας επιμέλειας και σύνεσης, όπως προβλέπει η νομολογία, για να παραμείνει σε λειτουργία η επιχείρησή του, παρά τις δυσκολίες.

Το γεγονός ότι κάποιες επιχειρήσεις ήταν κλειστές οφείλεται κυρίως στην εκτίμηση των εργοδοτών ότι δεν θα υπήρχε επαρκής πελατεία ή (και) προσέλευση των εργαζομένων.

Ενδεχόμενη απαλλαγή του εργοδότη από την υποχρέωση για καταβολή του μισθού του εργαζομένου, του οποίου η εργασία προσωρινά ματαιώθηκε, καταλήγει, σε τελευταία ανάλυση, σε μετάθεση του κινδύνου από τα «τυχηρά», που από τη φύση της σύμβασης εργασίας (διάρκεια, προσωπική σχέση, διευθυντικό δικαίωμα), φέρει ο εργοδότης, στους ώμους του εργαζομένου.

Η επιθυμία όμως του νομοθέτη είναι αντίθετη και προβλέπει ρητώς ότι ο εργαζόμενος πρέπει να διατηρήσει σε τέτοιες περιπτώσεις τα μέσα για την συντήρησή του, ως εκδήλωση πρόνοιας γι αυτόν, με την αναγκαστικού δικαίου ρύθμιση του άρθρου 656 του Αστικού Κώδικα.

Σύμφωνα λοιπόν και με το άρθρο 656, ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα να απαιτήσει τον μισθό, μη υποχρεούμενος σε παροχή της εργασίας σε άλλο χρόνο, δεδομένου ότι δεν θεωρούμε ότι η χιονόπτωση συνιστούσε γεγονός ανωτέρας βίας, που καθιστούσε για τον εργοδότη αδύνατη την αποδοχή της εργασίας από τον εργαζόμενο.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ