Master Of Disaster – Κριτική

Σχετικά άγνωστος στην Ελλάδα και περιστασιακά δημοφιλής στην Ευρώπη, ο John Hiatt αποτελεί μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αντιπροσωπευτικές μουσικές μορφές της Αμερικής, όπου και χαίρει του απεριόριστου σεβασμού του κοινού, των κριτικών και κυρίως των συναδέλφων του. Μιλώντας για την ηχογράφηση του νέου του άλμπουμ «Master Of Disaster» είπε: «ήταν η πιο απίστευτη και τίμια ποιότητα ήχου και αναπαραγωγής που έχω ποτέ ακούσει κατά τη διάρκεια μιας παραγωγής».
Με περισσότερα από τριάντα χρόνια καριέρας πίσω του, ο Hiatt έχει δει τις συνθέσεις του να κερδίζουν αμέτρητα βραβεία και να διασκευάζονται με μεγάλη επιτυχία από κορυφαίους καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως ο Bob Dylan, ο Willie Nelson, ο Buddy Guy, ο Eric Clapton, ο B.B. King, ο Bruce Springsteen, ο Iggy Pop, η Bonnie Raitt οι Neville Brothers, οι Dr. Feelgood, οι Three Dog Night και φυσικά ο Ry Cooder με τον οποίο συνεργάζεται στενά επί δύο και πλέον δεκαετίες.
Μεγαλωμένος όπως κάθε νέος της γενιάς του ακούγοντας Rolling Stones και Bob Dylan και παίζοντας σε συγκροτήματα garage και pub-rock, ο Hiatt άργησε πολύ να ανακαλύψει τους ήχους της αμερικανικής μουσικής παράδοσης που ήταν χαραγμένοι σε κάθε γονίδιο του DNA του και οι οποίοι του επέτρεψαν να διαμορφώσει το προσωπικό του ύφος. Τα πρώτα δείγματα γραφής άρχισαν να έρχονται στις αρχές της δεκαετίας του ’80, αλλά η οριστική αναγέννηση ήρθε το 1987 με το υπέροχο «Bring The Family» που ηχογραφήθηκε με τη βοήθεια των Ry Cooder, Nick Lowe και του Jim Keltner. Μέσα σε διάστημα δύο ετών ακολούθησαν τα εφάμιλλα «Slow Turning» και «Stolen Moments» που τον καθιέρωσαν και οδήγησαν πολλούς κριτικούς να συνοδεύουν εφεξής κάθε αναφορά στο όνομά του με βαρύγδουπους πλην απόλυτα ρεαλιστικούς τίτλους όπως «ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή συνθέτες μας» ή «ένας πιο εγκεφαλικός και σαρκαστικός Johnny Cash».

Το σύγχρονο προφίλ της παράδοσης
Το 1991 και με τη δημοτικότητά του στα ύψη, ο Hiatt ένωσε και πάλι τις δυνάμεις του με τους Cooder, Lowe και Keltner, αλλά αυτή τη φορά για τη δημιουργία του φιλόδοξου σχήματος Little Village. Παρά το χαρακτηρισμό τους ως σούπερ γκρουπ και το καταιγισμό των δημοσιευμάτων που συνόδεψαν την έκδοση του ομώνυμου ντεμπούτο τους, οι Little Village απέτυχαν παταγωδώς, προκαλώντας μια νέα κρίση ταυτότητας στον Hiatt που χρειάστηκε μια ολόκληρη δεκαετία και τέσσερις δίσκους πριν αποκαταστήσει πλήρως και για τα καλά πλέον τις σχέσεις με τη μούσα του. Τα «Crossing Muddy Waters» του 2000, «The Tiki Bar Is Open» του 2001 και «Beneath This Gruff Exterior» του 2003 βρήκαν τον τροβαδούρο με τη ροκάδικη ψυχή ριζικά ανανεωμένο, ενώ το φετινό και αναμφίβολα ανώτερο «Master of Disaster» όχι μόνο πιστοποιεί την εξαιρετική φόρμα που διανύει, αλλά μας προσφέρει μια αποκαλυπτική και απόλυτα σφαιρική ματιά στο πολυμορφικό ηχητικό του σύμπαν.
Ο Hiatt είναι κλασικός εκπρόσωπος αυτού που οι Βρετανοί συνηθίζουν να αναφέρουν ως «americana», ενός ιδιόμορφου, σύγχρονου και ενίοτε μελαγχολικού υβριδίου που αναμιγνύει έντεχνα και σε διαφορετικές κάθε φορά δόσεις στοιχεία blues («Cold River»), country («Ain’t Ever Goin’ Back»), soul («Find You At Last») και jazz («Wintertime Blues») της αμερικανικής μουσικής παράδοσης και τα προσφέρει μέσα από ένα πιο rock χαρακτήρα περιτύλιγμα («Love’s Not Where We Thought We Left It»). Κάτι δηλαδή ανάμεσα στον Bob Dylan, τους The Band και τους Eagles, με περιστασιακές πινελιές από Randy Newman («Back On The Corner»), Neil Young («Old School»), Johnny Cash («Howlin’ Down The Cumberland» και «Thunderbird») και Bruce Springsteen («When My Love Crosses Over»), αν και η χαρακτηριστική βαρύτονη φωνή του δεν αφήνει περιθώρια ταύτισης με κανέναν από τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες. Το ομώνυμο με το άλμπουμ τραγούδι συνοψίζει και περιγράφει με το καλύτερο τρόπο όλο αυτό το σκηνικό με τον country-rock ήχο του, το τραχύ σαξόφωνο που επαναλαμβάνει τη γλυκιά μελωδική γραμμή και το πιασάρικο ρεφρέν που σου κολλάει όλο και πιο πολύ με κάθε ακρόαση.

Μια «τίμια» ηχογράφηση
Το ενδιαφέρον με το «Master of Disaster» είναι ότι απασχόλησε το διεθνή τύπο πολύ πριν καν αρχίσει η ηχογράφησή του. Οι αναφορές στο διαδίκτυο, στα συνέδρια τεχνολογιών ήχου και τα περιοδικά που ειδικεύονται στη μουσική δημιουργία ήταν συνεχείς και αυτό οφειλόταν στην παρθενική εμφάνιση του πιο προηγμένου και πρωτοποριακού ηχητικού συστήματος στο κόσμο, το οποίο και ανέλαβε το σύνολο της παραγωγής του δίσκου.
Ο λόγος για τον Sonoma-24 DSD, το μοναδικό πολυκάναλο που έχει τη δυνατότητα όχι μόνο να ηχογραφεί έως 24 κανάλια ήχου χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Direct Stream Digital (DSD) που βρίσκεται πίσω από το SACD, αλλά και να τα επεξεργάζεται, προσφέροντας για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο περιβάλλον εργασίας σε επίπεδο DSD. Ο πολυετής πόθος της μουσικής βιομηχανίας είναι πλέον πραγματικότητα και τα αποτελέσματα γίνονται αμέσως φανερά ακόμη και μέσω του πιο απλού στερεοφωνικού συστήματος. Η έντονη χρήση ακουστικών οργάνων, η ποικιλία των ενορχηστρώσεων και οι συνεχείς αλλαγές ύφους και δυναμικών συνθέτουν το ιδανικότερο πλαίσιο για την εξαγωγή ηχητικών συμπερασμάτων.
Ωστόσο, η αποθέωση έρχεται όταν περνάμε σε κατάσταση πολυκάναλης αναπαραγωγής, όπου ο περαιτέρω διαχωρισμός των οργάνων και η φυσικότητα της κατανομής των ηχητικών πεδίων επιτρέπουν στα σήματα DSD να μας δώσουν μια πρωτόγνωρη αίσθηση ζωντάνιας. Ο Hiatt την αποκαλεί «τίμια». Εμείς την λέμε απλώς απίστευτη. Ένα όνειρο -αυτό της απόλυτης ηχητικής αναπαραγωγής- που αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά με αρωγό και κομιστή τον υπέροχο «Άρχοντα της Καταστροφής».