Αλήθεια, θα παίρνατε το ρίσκο να χαρακτηρίσετε, όπως το Mojo, το δεύτερο δίσκο των Antony and The Johnsons ως «instant classic»; Αρκούν άραγε τα ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας μελοδραματικά ανδρόγυνα φωνητικά του Antony για έναν τέτοιο βαρύγδουπο τίτλο; Σίγουρα όχι. Χρειάζονται και καλές συστάσεις, που στην προκειμένη περίπτωση έδωσαν οι συμμετοχές των Boy George και Lou […]
Αλήθεια, θα παίρνατε το ρίσκο να χαρακτηρίσετε, όπως το Mojo, το δεύτερο δίσκο των Antony and The Johnsons ως «instant classic»; Αρκούν άραγε τα ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας μελοδραματικά ανδρόγυνα φωνητικά του Antony για έναν τέτοιο βαρύγδουπο τίτλο; Σίγουρα όχι. Χρειάζονται και καλές συστάσεις, που στην προκειμένη περίπτωση έδωσαν οι συμμετοχές των Boy George και Lou Reed. Το σημαντικότερο όμως είναι να υπάρχουν τραγούδια που δεν αφήνουν περιθώρια για χαλάρωση. Εδώ θα βρείτε τουλάχιστον το καθηλωτικά εφιαλτικό «Hope There’s Someone» και τα «My Lady Story» και «Man Is The Baby». Στα πλεονεκτήματα μπορείτε να εντάξετε την avant- garde καμπαρέ αισθητική, που ο Antony κουβαλά από τα πρώτα καλλιτεχνικά του βήματα στη Νέα Υόρκη, αλλά και τη διάθεσή του να εκτεθεί μέσα από τους στίχους και την από το 1974 φωτογραφία της ετοιμοθάνατης μούσας του Andy Warhol, Candy Darling. Θα νιώσετε όμως ότι κάτι τέτοιο έχετε ακούσει ελαφρώς καλύτερα από τους Geoff Smith Band.