Η ταφόπλακα της ειρήνης στη Μέση Ανατολή και το εγκληματικό βάρος της μυθολογίας

49

Κανείς από τους πρωταγωνιστές του δράματος που κορυφώθηκε σήμερα στο Σαρμ ελ Σεΐχ της Αιγύπτου δεν τρέφει αυταπάτες. Γνωρίζουν όλοι ότι η υποτιθέμενη συμφωνία στην οποία κατέληξαν Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι δεν είναι παρά μία βραχύβια παράταση ζωής στην ήδη νεκροζώντανη ειρήνη. Και αυτή την ειρήνη – ζόμπι κανείς δεν θα την αναστήσει, όσο οι ηγέτες της περιοχής παραμένουν δειλοί και υπόδουλοι της μυθολογικής διάστασης της εξουσίας τους.

Ο Εχούντ Μπαράκ επέστρεψε στο γραφείο του στην Ιερουσαλήμ για να επεξεργαστεί -σε συνεργασία με τον Αριέλ Σαρόν- τη σύνθεση της νέας κυβέρνησής του. Ο Γιασέρ Αραφάτ βρίσκεται με τους συνεργάτες του και συζητά τρόπους οι οποίοι θα επιμηκύνουν τον πολιτικό του βίο και την εξουσία του επί των «υπηκόων». Ο Μπιλ Κλίντον επέστρεψε στην Ουάσιγκτον με τον αέρα του ηγέτη που ως την τελευταία στιγμή πολεμά για την ειρήνη. Ο Χόσνι Μουμπάρακ προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το χρόνο για να οχυρωθεί στο παλάτι του και να αποφύγει τις αδέσποτες βολές που τον απειλούν. Ο Χαβιέ Σολάνα ετοιμάζεται να πουλήσει στην Ευρώπη την ψευδαίσθηση ότι η ΕΕ είναι παρούσα. Και ο μεγάλος απών, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, προσποιείται ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου, σνομπάροντας ως αλεπού τα σταφύλια που σε άλλες εποχές θα του είχαν προσφερθεί στο πιάτο.

Λίγες ώρες μετά το Σαρμ ελ Σεΐχ, η γεύση είναι πικρή και η εικόνα θολή. Ελάχιστοι δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι ουδείς εξ αυτών των κυρίων έχει την παραμικρή εξουσία πλέον να σταματήσει την πορεία προς τον πάτο του βαρελιού. Η όλη ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από το θρίαμβο της πλέον επικίνδυνης μορφής μισαλλοδοξίας και φανατισμού, σε συνδυασμό με αρκετή δόση απόλυτης βλακείας και έλλειψης ρεαλισμού.

Η λύση -όπως όλες οι λύσεις- είναι μόνο μία. Το κράτος του Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να επιβιώσει με ασφάλεια ως ελεύθερο, δημοκρατικό έθνος σε έναν τόπο που de facto πλέον είναι δικός του. Το ίδιο ιερό δικαίωμα έχουν και οι Παλαιστίνιοι. Σε ένα κράτος βιώσιμο, δημοκρατικό και αναγνωρισμένο από εχθρούς και φίλους. Οι δύο λαοί δεν είναι υποχρεωμένοι να αγαπηθούν, αλλά μπορούν να ζήσουν ως γείτονες, έστω και αν αντιπαθούν αλλήλους. Για να γίνει αυτό, όμως, απαιτείται η γενναιότητα ενός Ισραηλινού ηγέτη που θα λάβει την απόφαση να επιστρέψει τα κλεμμένα εδάφη που άρπαξε από τους Αραβες το 1967. Όλα τα εδάφη, χωρίς εξαιρέσεις. Και όχι μόνο να τα επιστρέψει, αλλά και να δώσει τη μισή Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα στο νέο κράτος. Και να βοηθήσει οικονομικά αυτό το κράτος. Να δημιουργήσει τις συνθήκες τις οποίες χρειάζεται για να ανθήσει οικονομικά, ώστε ο λαός του να μορφωθεί και να αφυπνιστεί.

Παράλληλα, ο γενναίος αυτός ηγέτης πρέπει να «μαζέψει» από τα ξένα εδάφη -διά της βίας, αν απαιτείται- όλους αυτούς τους απίστευτους, τους επικίνδυνους ημιπαράφρονες εποίκους και τις παραστρατιωτικές τους ομάδες.

Πρέπει, ακόμη, να κάνει την επανάσταση στο Ισραήλ, μεταμορφώνοντάς το σε ένα φυσιολογικό κράτος που δεν θα καταλύεται ανά πάσα στιγμή από τους αμόρφωτους και μισαλλόδοξους φορείς της θρησκευτικής υστερίας των ραβίνων.

Από την άλλη πλευρά, χρειάζεται ένας γενναίος Παλαιστίνιος ηγέτης που θα πει -πρώτη φορά- την αλήθεια στο λαό του. Ένας ηγέτης που θα δεχτεί την πραγματικότητα που επιβάλλει η γεωγραφία και τα εγκληματικά λάθη που έκαναν οι προκάτοχοί του. Αυτός θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι ανάμεσα στους νεκροθάφτες των παλαιστινιακών ελπίδων βρίσκονται οι αραβικές χώρες, που εκμεταλλεύτηκαν, συχνά προκάλεσαν και επεξέτειναν τη δυστυχία του λαού του. Ο ηγέτης τούτος θα πρέπει να καταπνίξει, αν χρειαστεί, τους λαοπλάνους με δολοφονικά ένστικτα φονταμενταλιστές που παρασύρουν στην αυτοκτονία ένα έθνος υπόδουλο στη μυθολογία του. Θα πρέπει, επίσης, να έχει τόσο θάρρος, ώστε να δεχτεί να γίνει ο ίδιος ο πρώτος και μοναδικός Αραβας ηγέτης που πιστεύει στη δημοκρατία και σέβεται τους αντιπάλους του, σε βαθμό που να μπορεί να παραχωρεί τη θέση του σε εκείνους, αν ο λαός του το αποφασίσει. Τέλος, θα πρέπει να διδάξει το έθνος του ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι ιερότερη από κάθε άλλο ιδεώδες και κάθε τετραγωνικό μέτρο γης, που υπό άλλες συνθήκες θα του ανήκε.

Όσο για τους τρίτους, τους γείτονες, αυτοί θα χρειαστεί να καταλάβουν ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μεταδίδουν τις αρρωστημένες τους μονομανίες, που ανάγονται σε εποχές θαμμένες για πάντα κάτω από βουνά αιώνων και ιστορίας.

Όλα αυτά όμως θα μπορούσαν να συμβούν σε έναν τέλειο κόσμο και όχι στη Μέση Ανατολή, όπου η θρησκεία μετατρέπεται εύκολα σε θανατηφόρο δηλητήριο και η ιστορία παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να πεθάνουν και να πάρουν και άλλους μαζί τους για ένα τίποτα.

H.B.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ