Ο Σούπερμαν δεν χρειάζεται άλλον έναν θάνατο: Η ιστορία που ο Τζέιμς Γκαν οφείλει να αφήσει στο ράφι

Πριν ακόμη πέσει η πρώτη κλακέτα για το Superman: Man of Tomorrow, ο Τζέιμς Γκαν καλείται να απαντήσει σε ένα κρίσιμο δημιουργικό ερώτημα: ποια εκδοχή του Σούπερμαν θα θεμελιώσει το νέο κινηματογραφικό σύμπαν της DC Studios;

Η κληρονομιά του ήρωα είναι τεράστια και γεμάτη εμβληματικές ιστορίες. Όμως ανάμεσά τους υπάρχει μία που, όσο ιστορική κι αν είναι για τα κόμικς, θα αποτελούσε ριψοκίνδυνη —αν όχι λανθασμένη— επιλογή για τη μεγάλη οθόνη: το The Death of Superman.

Ένα κομιξικό γεγονός που άνθισε στον χρόνο

Η «Δολοφονία» του Σούπερμαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δεν ήταν απλώς ένα σοκαριστικό τεύχος. Ήταν μια αφήγηση που εξελίχθηκε σε βάθος σχεδόν ενός έτους, απλωμένη σε πολλαπλές σειρές. Η DC έχτισε σταδιακά την απειλή του Ντούμσντεϊ, κορύφωσε τη σύγκρουση στο Superman #75 και αφιέρωσε μήνες στις συνέπειες της απώλειας.

Το «Funeral for a Friend» και το «Reign of the Supermen!» αποτέλεσαν τον ουσιαστικό πυρήνα της ιστορίας. Εκεί φάνηκε τι σήμαινε η απουσία του ήρωα για τους κοντινούς του ανθρώπους, για τους υπόλοιπους υπερήρωες και για την κοινωνία. Η αφήγηση είχε χρόνο να ωριμάσει και να δημιουργήσει αληθινή αβεβαιότητα για το μέλλον του.

Σε κινηματογραφικό πλαίσιο, αυτή η κλιμάκωση δύσκολα αναπαράγεται. Το κοινό γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο Σούπερμαν δεν θα παραμείνει νεκρός — ιδίως σε ένα σύμπαν που μόλις ξεκινά.

Μια ιστορία που έχει ήδη εξαντληθεί

Από το 1992 μέχρι σήμερα, το The Death and Return of Superman έχει μεταφερθεί επανειλημμένα σε animation, μυθιστορήματα και video game, ενώ υπήρξαν και φιλόδοξα σχέδια που δεν προχώρησαν, όπως το Superman Lives. Η ίδια δραματουργική κορύφωση επιστρέφει ξανά και ξανά.

Η σύγκριση με το τέλος του Avengers: Endgame είναι συχνή αλλά παραπλανητική. Εκεί, η απώλεια ήρθε ως αποτέλεσμα δεκαετούς κινηματογραφικής πορείας και όχι ως απλή μεταφορά ενός ήδη γνωστού αφηγήματος. Στην περίπτωση του Σούπερμαν, κάθε προσπάθεια να παρουσιαστεί ο θάνατός του ως οριστικός αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία.

Ο Σούπερμαν είναι η ζωή, όχι ο θάνατος

Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ο θάνατος του Σούπερμαν είναι συγκινητικός. Είναι αν εκφράζει αυτό που κάνει τον χαρακτήρα διαχρονικό. Η συγκεκριμένη ιστορία λειτούργησε ως υπενθύμιση της αξίας του· δεν ήταν η βάση της.

Ο Σούπερμαν αντιπροσωπεύει τη σταθερότητα, την ελπίδα, τη διαρκή επιλογή του σωστού. Η δύναμή του δεν πηγάζει από την πτώση του, αλλά από την επιμονή του να στέκεται όρθιος.

Αν το νέο κινηματογραφικό σύμπαν θέλει να χτίσει έναν σύγχρονο μύθο, η αφετηρία δεν μπορεί να είναι ένα μνημόσυνο. Πρέπει να είναι μια ζωντανή, παρούσα, ενεργή εκδοχή του ήρωα.

Ο Σούπερμαν δεν χρειάζεται να πεθάνει ξανά για να αποδείξει την αξία του. Χρειάζεται να ζήσει — και να μας θυμίσει γιατί τον χρειαζόμαστε.

*Με πληροφορίες από: screenrant.com, Σύνολο φωτογραφιών: The Death of Superman