Οι Σάρλοτ Χόρνετς ξαναβρίσκουν τον δρόμο προς τη νίκη και, μαζί της, κάτι που στη Queen City έμοιαζε να έχει χαθεί εδώ και χρόνια: την ελπίδα. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, το μέλλον δεν μοιάζει απλώς υποσχόμενο στα χαρτιά, αλλά αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά στο παρκέ. Εννιά συνεχόμενες νίκες δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό σερί· είναι μια ιστορική υπενθύμιση ότι το παρόν μπορεί να γίνει αφετηρία για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Την τελευταία φορά που η Σάρλοτ είχε φτάσει σε αντίστοιχο σερί, ο LaMelo Ball δεν είχε ακόμη γεννηθεί. Ούτε ο Brandon Miller, ούτε ο Kon Knueppel. Ήταν Δεκέμβριος του 1999, οι Χόρνετς ήταν ακόμη η «παλιά» ομάδα που αργότερα μετακόμισε στη Νέα Ορλεάνη, και ο κόσμος ανησυχούσε για το Millennium Bug. Τόσο μακριά πηγαίνει αυτή η ιστορία. Τότε, η Σάρλοτ ήταν σταθερή δύναμη της Ανατολής. Σήμερα, προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς μια ομάδα σε μόνιμη ανακατασκευή.

Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Το πρόσφατο σερί –που επιμηκύνθηκε με την ανατροπή απέναντι στη Νέα Ορλεάνη– έβαλε ξαφνικά τους Χόρνετς στον χάρτη. Με ρεκόρ 25-28, η προοπτική των Play-In δεν είναι πια ευσεβής πόθος αλλά ρεαλιστικός στόχος. Το ταξίδι στο Τέξας και το ματς με τους Houston Rockets λειτούργησε ως τεστ ωριμότητας: Στο ερώτημα αν μπορούν άραγε να σταθούν απέναντι σε ομάδα ανώτερου επιπέδου και να αποδείξουν ότι δεν πρόκειται για μια παροδική έκλαμψη, η απάντηση ήταν εμφατική. Η ίδια επαναλήφθηκε και κόντρα στην Ατλάντα.

Η ιστορία βαραίνει. Το σερί των οκτώ νικών του 1999 –από τις 3 έως τις 20 Δεκεμβρίου– ήταν το τρίτο μεγαλύτερο στην ιστορία της franchise, πίσω μόνο από τις δέκα συνεχόμενες νίκες του 1998. Εκείνη την ομάδα καθοδηγούσε ο Paul Silas, με ηγέτη στο παρκέ τον Eddie Jones, All Star και μέλος της τρίτης καλύτερης πεντάδας του ΝΒΑ. Τερμάτισαν με 49-33, πριν αποκλειστούν στον πρώτο γύρο των playoffs από τους Sixers του Allen Iverson – τότε που οι σειρές κρίνονταν ακόμη στις πέντε νίκες.

Οι σημερινοί Hornets δεν έχουν φτάσει εκεί. Η postseason μοιάζει μακρινή ανάμνηση – τελευταία παρουσία το 2016, τελευταία νικηφόρα σειρά το 2002. Όμως ο Ιανουάριος άλλαξε τη συζήτηση. Με 11-6, η Σάρλοτ είχε το καλύτερο ρεκόρ στην Ανατολή, ενώ ο προπονητής Charles Lee αναδείχθηκε Coach of the Month για πρώτη φορά στην καριέρα του. Το σημαντικότερο; Η ομάδα έπαψε να είναι «η ομάδα του LaMelo» και μετατράπηκε σε σύνολο με τρεις ξεκάθαρες κολόνες.

Ο Ball, όταν είναι υγιής, θυμίζει γιατί θεωρείται franchise player. Ο Miller εξελίσσεται σε σταθερό σκόρερ υψηλού επιπέδου, φτάνοντας μέχρι τη διάκριση του παίκτη της εβδομάδας και την υποψηφιότητα για παίκτης του μήνα – τίτλο που τελικά πήρε ο Jaylen Brown. Και ο Knueppel; Ο νεαρός rookie έχει κατακτήσει τρεις συνεχόμενους τίτλους καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου της Ανατολής και, παρά το hype γύρω από τον Cooper Flagg, αυτή τη στιγμή μοιάζει φαβορί για το Rookie of the Year.

Δεν είναι μόνο τα πρόσωπα, είναι και οι αριθμοί. Τον Ιανουάριο, η Σάρλοτ ήταν η μοναδική ομάδα σε ολόκληρο το ΝΒΑ που βρέθηκε ταυτόχρονα στο top-5 της επιθετικής και της αμυντικής αποτελεσματικότητας. Ένα στατιστικό που δείχνει ισορροπία, δομή και –ίσως για πρώτη φορά μετά από καιρό– σαφή αγωνιστική ταυτότητα.

Ο ίδιος ο Lee κρατά χαμηλά την μπάλα. Μιλά για «κυψέλη», για καθημερινή δουλειά, για την ανάγκη να μη μεθύσεις από τα καλά λόγια. Και έχει δίκιο. Το διακύβευμα δεν είναι απλώς μια όγδοη συνεχόμενη νίκη, όσο ιστορική κι αν είναι. Είναι η συνέπεια, η υγεία των Ball και Miller, η συνέχεια της εντυπωσιακής rookie σεζόν του Knueppel. Είναι το αν αυτή η σπίθα θα γίνει φωτιά.

Σε κάθε παιχνίφι που ακολουθεί οι Χόρνετς μπορεί να χάσουν. Όμως, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, το αποτέλεσμα δεν μοιάζει το μοναδικό ζητούμενο. Το πραγματικό κέρδος είναι ότι, αντί για ένα τεράστιο ερωτηματικό, το μέλλον της Σάρλοτ αρχίζει να φωτίζεται. Και αυτό, για μια πόλη που είχε ξεχάσει πώς είναι να ελπίζεις, ίσως να αξίζει όσο και μια νίκη.

Ειδήσεις Σήμερα: