Οι παιδικές αναμνήσεις του Μάθιου ΜακΚόναχι γέννησαν τον αιώνιο έφηβο του «Dazed and Confused»

Ο εμβληματικός χαρακτήρας που ενσαρκώνει ο Μάθιου ΜακΚόναχι στην ταινία «Dazed and Confused» είναι ένα κράμα παιδικών αναμνήσεων, κλέφτικων τσιγάρων και νεαρών ανδρών που καπνίζουν έχοντας το πόδι τους ακουμπησμένο στον τοίχο.

Φυσικά, αναφερόμαστε στον Ντέιβιντ Γούντερσον, ο οποίος αρνείται να καταλάβει ότι έχει μεγαλώσει και ότι τα λυκειόπαιδα του πέφτουν κάπως, μικρά.

«Μετά από 3,5 ώρες, μας έδιωξαν»

Δεκαετίες αργότερα αφότου κυκλοφόρησε η ταινία του 1993, ο Μάθιου ΜακΚόναχι μίλησε για τη συμμετοχή του στο κινηματογραφικό πρωτοποριακό εγχείρημα για το οποίο επιλέγχθηκε ενόσω φοιτούσε σε Πανεπιστήμιο του Τέξας, όντας καλεσμένος στην εκπομπή Where Everybody Knows Your Name με παρουσιαστές τους Τεντ Ντάνσον και Γούντι Χάρελσον.

Το «Dazed and Confused» του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, αποτέλεσε το ντεμπούτο του ΜακΚόναχι στην έβδομη τέχνη και ουσιαστικά το ξεκίνημα του οφείλεται σε μια σειρά τυχαίων γεγονότων.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Μια νύχτα, όπως θυμήθηκε ο ηθοποιός, πήγε στο μπαρ της ταράτσας του Hyatt, όπου ένας από τους συμφοιτητές του στη σχολή κινηματογράφου δούλευε ως μπάρμαν. Όταν έφτασε στο μαγαζί, ο φίλος του τον ενημέρωσε ότι ο διευθυντής casting Ντον Φίλιπς βρισκόταν στο ίδιο μέρος και χωρίς να χάσει χρόνο, ο ΜακKόναχι πήγε να του μιλήσει.

«Μετά από 3,5 ώρες, μας έδιωξαν», θυμήθηκε ο ΜακΚόναχι, ενώ συμπλήρωσε ότι αυτό συνέβη, επειδή άρχισαν να μιλάνε για γκολφ και ο Φίλιπς ανέβηκε πάνω σε ένα τραπέζι για να δείξει το swing του.

Αφού αποχώρησσαν από το μπαρ, αποφάσισαν να πάρουν ταξί για να κατευθυνθούν προς τα σπίτια τους. Τότε ήταν που ο Φίλιπς ρώτησε τον ΜακΚόναχι: «Έχεις ασχοληθεί με την υποκριτική;».

«Ναι, έκανα μια διαφήμιση για τη Miller Light. Δεν ξέρω αν το θεωρείς υποκριτική. Ίσως ήταν περισσότερο δουλειά μοντέλου», απάντησε ο ηθοποιός.

Από την πλευρά του, ο Φίλιπς σκέφτηκε ότι ο ΜακΚόναχι «ίσως ήταν κατάλληλος» για έναν ρόλο στην ταινία «Dazed and Confused» που βρισκόταν στα σκαριά.

Περιέγραψε τον χαρακτήρα του Ντείβιντ Γούντερσον ως «έναν απόφοιτο λυκείου που του αρέσουν ακόμα τα κορίτσια που πάνε σχολείο».

Του είπε δε, να μεταβεί σε μια συγκεκριμένη διεύθυνση στις 9:30 το πρωί της επόμενης μέρας και ότι θα είχε το σενάριο έτοιμο για αυτόν.

«Εγώ γερνάω, αλλά αυτές μένουν στην ίδια ηλικία»

Όταν ο Μάθιου ΜακΚόναχι έφτασε στις εγκαταστάσεις της παραγωγής ένα εικοσιτετράωρο αργότερα, βρήκε το σενάριο, το οποίο έφερε μια χειρόγραφη σημείωση που έλεγε: «Γεια σου, Μάθιου, περάσαμε υπέροχα χθες το βράδυ. Διάβασα αυτό το ρόλο. Μπορεί να είσαι ο κατάλληλος».

Στη συνέχεια, ο ΜακΚόναχι διάβασε το σενάριο και προσπάθησε να κατανοήσει καλύτερα τον χαρακτήρα του: «Σε μια από τις σκηνές, ο Γούντερσον κάθεται έξω από την αίθουσα μπιλιάρδου και μιλάει με τους φίλους του. Και καθώς περνάνε κορίτσια, αυτός σκύβει και κοιτάζει τα οπίσθιά τους και ο φίλος του λέει: ‘Πρέπει να το κόψεις αυτό, φίλε. Θα πας φυλακή’. Και ο Γούντερσον λέει: ‘Όχι, φίλε. Αυτό μου αρέσει στις κοπέλες του λυκείου. Εγώ γερνάω, αλλά αυτές μένουν στην ίδια ηλικία’».

»Όταν διάβασα αυτή την ατάκα, αναρωτήθηκα: ‘Ποιος θα μπορούσε είναι αυτός ο τύπος;’ Μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο για αυτόν τον άνθρωπο. Έτσι προσπαθώ να τον καταλάβω ποιος είναι», είπε.

«Ήταν πιο κουλ από τον Τζέιμς Ντιν»

Δύο εβδομάδες πριν από την οντισιόν, στο μυαλό του Μάθιου ΜακΚόναχι ήρθε μια μακρινή, παιδική ανάμνηση του μεγαλύτερου αδελφού του, Πατ.

«Ήμουν 10 ετών και πήγαινα με τη μαμά μου να πάρουμε τον αδελφό μου Πατ από το πανεπιστήμιο [καθώς το αμάξι του ήταν στο συνεργείο», είπε. «Οδηγούσε μέσα στο campus και κοίταζα από το πίσω μέρος του station wagon. Έψαχνα τον Πατ. Και, καθώς τριγυρνούσαμε, είδα από μακριά μια φιγούρα να ακουμπά στον τοίχο του χώρου καπνιστών[…] Αυτός ο τύπος ακουμπούσε το αριστερό του πόδι στον τοίχο και κάπνιζε. Τότε κατάλαβα ότι ήταν ο αδερφός μου».

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο ηθοποιός γνώριζε ότι αν έδειχνε τον Πατ στη μαμά του, θα είχε μπλέξει, οπότε την άφησε να συνεχίσει την οδήγηση και ο αδερφός του τελικά γύρισε στο σπίτι με άλλο τρόπο.

«Για εμένα που ήμουν μόλις 10 ετών, ο 17χρονος αδελφός μου, που ήταν ο ήρωάς μου, ήταν πιο κουλ από τον Τζέιμς Ντιν. Αυτός είναι ο άνθρωπος στον οποίο βασίστηκα για να οραματιστώ τον Γούντερσον», είπε.

«Δεν ήταν [αλητεία] ο αδελφός μου, απλά έτσι τον έβλεπα τότε», πρόσθεσε.

«Όχι, βέβαια»

Ο Μάθιου ΜακΚόναχι πέρασε από οντισιόν και τελικά πήρε τον ρόλο.

«Ο Λίνκλεϊτερ μου είπε: ‘Έχω μια κοπέλα στη σκηνή, είναι η κοκκινομάλλα διανοούμενη που παίζει η Μαρίσα Ριμπίσι. Είναι κάπως ανυπόμονη. Είναι η τελευταία μέρα του σχολείου. Είναι με όλους τους φίλους της. Είναι κάπως σπασίκλες. Πιστεύεις ότι θα άρεσε σε έναν τύπο σαν τον Γούντερσον;».

Ο Μακόναχι αποφάνθηκε πως, σίγουρα ναι.

«Στον Γούντερσον αρέσουν όλες οι γυναίκες» είπε, και, αυτοσχεδίασε την πρώτη του σκηνή σε ταινία — η οποία περιελάμβανε την ατάκα «Εντάξει, εντάξει, εντάξει».

Οι παρουσιαστές της εκπομπής ρώτησαν τον Μακόναχι αν τον έχει κουράσει το γεγονός ότι όπου σταθεί και βρεθεί ακούει: «Εντάξει, εντάξει, εντάξει».

Η απάντησή του ήταν λακωνική: «Όχι, βέβαια».

*Με πληροφορίες από: People