Ο Ντόναλντ Τραμπ, εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ και εμπνευστής και επικεφαλής του «κινήματος» MAGA (Make America Great Again) εμφανίζεται να φτιάχνει έναν ιδιωτικό διεθνή οργανισμό, με πρόσχημα την «ειρήνη» στη Γάζα, τον οποίο ονομάζει Συμβούλιο Ειρήνης, να απαιτεί τη Γροιλανδία, ή πιο σωστά τις σπάνιες γαίες που η Γροιλανδία διαθέτει, να εισβάλει στη Βενεζουέλα και να «συλλαμβάνει» τον πρόεδρο της χώρας, Νικολάς Μαδούρο…

Οι κινήσεις των MAGA

Απειλεί την ΕΕ με δασμούς και απαξιώνει το ΝΑΤΟ. Συνομιλεί με τον Βλαντιμίρ Πούτιν που η ΕΕ έχει δαιμονοποιήσει λόγω Ουκρανίας, αποθεώνει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και «αδειάζει» του Κούρδους στη Συρία, υποστηρίζοντας το νέο καθεστώς υπό τον Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα, γνωστό με το πολεμικό ψευδώνυμο Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζολάνι. Ένας Σύρος τζιχαντιστής, υψηλόβαθμο στέλεχος της Αλ Κάιντα από το 2003 ως το 2016, ηγέτης του Μετώπου Αλ Νούσρα (συριακού παραρτήματος της Αλ Κάιντα) από το 2012 ως το 2016 και ηγέτης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ από το 2017, ο οποίος από τις 8 Δεκεμβρίου 2024 είναι ο ντε φάκτο αρχηγός του κράτους της Συρίας, έχοντας κοντύνει το μούσι και φορέσει ένα δυτικό κουστούμι, για τις ανάγκες του νέου και διεθνώς αποδεκτού ρόλου του.

Την ίδια στιγμή οι διπλωμάτες αναγνωρίζουν αποχρώσες ενδείξεις, ότι Τραμπ συνδυαλέγεται κάτω από το τραπέζι όχι μόνο με τον Πούτιν, αλλά ενδεχομένως και με την Κίνα, σε ένα νέο σχέδιο διαμοιρασμού του κόσμου σε ζώνες επιρροής.

Για κάποιους μάλιστα ο πόλεμος στην Ουκρανία θα λήξει με τους όρους του Πούτιν ενώ σε κάποια χρόνια, η διαμάχη Κίνας – Ταϊβάν θα λήξει με τους όρους του Πεκίνου και όλα με τις ευλογίες του Τραμπ.

Σε όλο αυτό το σκηνικό ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και το Ισραήλ συνεχίζουν να έχουν τις ΗΠΑ στο πλευρό τους, κατά το σύνηθες.

Και όλα αυτά με δημόσιες δηλώσεις, μακέτες και business plan, απειλές και έναν απροκάλυπτο «πόλεμο» με όρους οικονομικού ιμπεριαλισμού, ενώ ο Τραμπ διακηρύττει ότι οι ΗΠΑ αφήνουν πίσω τον ρόλο του «παγκόσμιου χωροφύλακα» και περιορίζονται στα του οίκου τους, προκειμένου να κάνουν την Αμερική Μεγάλη Ξανά (MAGA).

Οι ΗΠΑ περιορίζονται στη σφαίρα επιρροής τους

Στην πραγματικότητα αφήνουν όσα αυτή τη στιγμή δεν τους συμφέρουν και περιορίζονται στην ασφαλή σφαίρα επιρροής τους, δίνοντας το δικαίωμα και στους υπόλοιπους ισχυρούς του κόσμου να πράξουν αναλόγως, με ένα και μόνο αντίτιμο, να μην τους ενοχλούν και να μην παρεμβαίνουν στα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Πόσο διαφορετικός είναι όμως ο Τραμπ από τους προέδρους των ΗΠΑ των δύο τελευταίων αιώνων;

Η απάντηση των διπλωματών είναι «πολύ», ωστόσο αυτό δεν έγκειται στην εφαρμογή της λογικής του MAGA, η οποία πάντα υπαγόρευε τις αποφάσεις στις ΗΠΑ, αλλά στον τρόπο και κυρίως στην επικοινωνία.

Οι MAGA αποκαλύπτουν την ωμή πραγματικότητα δεκαετιών

Ο Τραμπ απλά δεν φοβάται να πει τα πράγματα τόσο ωμά, όσο είναι. Να τα διατάξει τόσο ωμά όσο είναι. Και να τα παρουσιάσει τόσο ωμά, όσο είναι.

Με τον MAGA της υπερδύναμης στην πραγματικότητα  να διαφοροποιείται στο πώς επικοινωνεί τις κινήσεις του και στο ότι επιλέγει αντί να μιλά για «επιβολή του διεθνούς δικαίου» να μιλά για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.

Εξοργίζει τους «συμμάχους» του απλά γιατί λέει δημόσια ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Και τους αναγκάζει να έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους. Εάν μπορούν.

Άλλωστε όπως παραδέχονται οι πλέον ειλικρινείς των διπλωματών το «διεθνές δίκαιο» δεν είναι «αστικό δίκαιο». Είναι μία σειρά κανόνων που επιδέχονται «ερμηνείας», διαθέτουν ευελιξία και τελικά παρουσιάζουν μεγάλες δυνατότητες «προσαρμογής» ανάλογα με τις εξελίξεις.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς περιτύλιγμα διεθνούς δικαίου

Όσοι δε βρέθηκαν σε διπλωματικά γραφεία το 2000, υπενθυμίζουν προς επιβεβαίωση των λεγομένων τους τους πολέμους σε Αφγανιστάν και Ιράκ, όπου οι ΗΠΑ είχαν αγνοήσει πλήρως τον ΟΗΕ και είχαν φέρει με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας το διεθνές δίκαιο στα μέτρα τους, ενώ την ίδια στιγμή χρησιμοποιούσαν την ΕΕ ως μία ένωση γραφειοκρατών, που δεν μπορεί να λάβει ούτε μία απόφαση και να την εφαρμόσει.

Ακόμα υπενθυμίζουν τη διαχρονική πολιτική των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, σημειώνοντας τα παραδείγματα των παρεμβάσεων σε Ελ Σαλβαδόρ, Νικαράγουα, Χιλή και Παναμά.

Και τότε ο στοίχημα ήταν οι business όπως λένε, που όμως γίνονταν κάτω από το τραπέζι και έλειπε το σόου.

Στην εποχή των MAGA, οι business έχουν βγει στο φως, δεν ντρέπονται να τις προτάξουν, όχι απλά να τις ομολογήσουν ενώ την ίδια στιγμή προβάλλουν τα πεπραγμένα τους σε ένα δημόσιο σόου. Ένα σόου που αποκαλύπτει την ωμή πραγματικότητα και «εξοργίζει».

Αναδιάρθρωση δυνάμεων

Για τους διπλωμάτες είναι σαφές ότι κάθε 60-70 χρόνια γίνεται και ένας παγκόσμιος πόλεμος, από την εποχή του Ναπολέοντα, όπως λένε. Και δεύτερον κάθε μερικές δεκαετίες γίνεται μία αναδιάρθρωση του παγκόσμιου συστήματος, σε ένα μπρα ντε φερ ανάδειξης νέων δυνάμεων.

Αυτή όπως σημειώνουν είναι η εποχή της αναδιάρθρωσης. Και αυτό που κάνει ο Τραμπ είναι ότι παίζει το παιχνίδι και βρίσκει ενδεχομένως μία ανταπόκριση τόσο από τους Ρώσους, όσο ίσως και από τους Κινέζους.

Την ίδια στιγμή κανείς δεν ασχολήθηκε τα προηγούμενα χρόνια και εξακολουθεί να μην ασχολείται με τους τοπικούς πολέμους στην Αφρική και όχι μόνο.

Αυτό που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή τη διεθνή τάξη πραγμάτων είναι να αντιμετωπίσει την κίνηση των τεκτονικών πλακών στη γεωπολιτική, το κλείσιμο των παλιών και την ενεργοποίηση των νέων ρηγμάτων χωρίς να γίνει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Αλλά το αποτέλεσμα να είναι το ίδιο και να επιτευχθεί η απαιτούμενη αναδιάρθρωση δυνάμεων.

Και πάντα εις βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων, στην Ουκρανία, στη Συρία, στη Γάζα, στην Υεμένη, στη Σομαλία, στην Αφρική και αλλού.

Η διαχρονική αδυναμία της Ευρώπης

Όσο για την Ευρώπη, οι διπλωμάτες αναγνωρίζουν την πλήρη ανυπαρξία της εδώ και δεκαετίες, καθώς και την πλήρη υποταγή της στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον.

Πολλοί από αυτούς άλλωστε δεν ξεχνούν τις τοποθετήσεις και τις δηλώσεις απαξίωσης από σειρά αμερικανών αξιωματούχων κατά καιρούς, όπως ο αμερικανός αντιπρόεδρος Ντικ Τσέινι αλλά και ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Ντόναλντ Ράμφσελντ. Δηλώσεις που δεν γίνονταν εν κρυπτώ, αλλά είναι καταγεγραμμένες σε επίσημα πρακτικά.

Ενώ ο ΟΗΕ στέκει απαξιωμένος, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης, επί σειρά δεκαετιών.

Στο αν είμαστε στα πρόθυρα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ενώ αυτή η νέα τάξη πραγμάτων παλεύει να βρει τις ισορροπίες της, οι διπλωμάτες απαντούν μάλλον αρνητικά, αφού όπως τονίζουν τα πράγματα «μέχρι στιγμής δείχνουν να δουλεύουν καλά». Ο παράγοντας του απρόοπτου ωστόσο δεν μπορεί να αποκλειστεί αφού το ενδεχόμενο να στραβώσει κάτι πάντα είναι εκεί.

Στο τι μέλλει γενέσθαι με τα του οίκου μας και αν τα ελληνοτουρκικά ή το Κυπριακό μπορούν να αποτελέσουν μέρος ενός ντόμινο εξελίξεων που προκαλούν οι κινήσεις των τεκτνονικών πλακών της γεωπολιτικής, αυτό όπως λένε είναι πιθανό. Και ο χειρισμός θα είναι το ίδιο ωμός, αναδεικνύοντας τον κυνισμό των λύσεων. Και ίσως να αποτελέσει μία επώδυνη αλλά ρεαλιστική διέξοδο.

Κατά τα άλλα επιμένουν να υπενθυμίζουν πως το παιχνίδι που παίζεται είναι πολύ μεγάλο και εν τέλει «This is America». Με MAGA ή χωρίς…

Ειδήσεις Σήμερα: