Η πρωτοπορία συναντά την κίνηση και η κίνηση το λόγο στο έργο «John», της ομάδας DV8, που βασίζεται σε συνεντεύξεις 50 αντρών και ανεβαίνει από τις 12 μέχρι τις 15 Οκτωβρίου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Ο χορογράφος της ομάδας Λόυντ Νιούσον δίνει έμφαση στην αγάπη και στο σεξ, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά […]
Η πρωτοπορία συναντά την κίνηση και η κίνηση το λόγο στο έργο «John», της ομάδας DV8, που βασίζεται σε συνεντεύξεις 50 αντρών και ανεβαίνει από τις 12 μέχρι τις 15 Οκτωβρίου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Ο χορογράφος της ομάδας Λόυντ Νιούσον δίνει έμφαση στην αγάπη και στο σεξ, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που οι DV8 θα ανεβάσουν τους «δείκτες» του πάθους επί σκηνής.
Η ομάδα συνηθίζει να σπάει τα ταμπού, ενώ μετρά πάνω από 25 χρόνια πορείας. Μέσα από την κίνηση «διερευνά» κοινωνικοπολιτικά θέματα, ενώ επιδιώκει να «μιλήσει» με ειλικρίνεια στο κοινό.
Οι DV8 πορεύονται με γνώμονα την πρωτοπορία, ενώ τα έργα τους παράγονται μέσα από το πάθος, την αφοσίωση, την επώδυνη προσπάθεια και την εμμονή στη λεπτομέρεια.
Από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα έχουν παρουσιάσει 18 παραστάσεις. Το Δεκέμβριο του 2011 παρουσίασαν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών την προηγούμενη παραγωγή τους, «Can We Talk About This?»
Πέρα από τις σκηνικές τους παραστάσεις, οι DV8 έχουν κάνει την παραγωγή τεσσάρων ταινιών για την τηλεόραση, για τις οποίες συνεργάστηκαν με σημαντικούς κινηματογραφιστές, όπως o Βρετανός David Hinton και η ολλανδή Clara van Gool.
Οι ταινίες τους βασίζονται στις ομώνυμες παραστάσεις. Την τελευταία τους ταινία, το αριστουργηματικό «The Cost of Living» (2005) σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Νιούσον. Και οι τέσσερις ταινίες των DV8 είχαν προβληθεί στο VideoDance Festival (2000-2007) στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Η ονομασία της ομάδας, DV8, παραπέμπει στο ρήμα deviate, που σημαίνει «ξεστρατίζω», αλλά και «αφήνω τη βασική πλοκή για να βρω παράπλευρες ιστορίες».
Θα μπορούσε να πει κανείς πως υπάρχουν συναφή στοιχεία ανάμεσα στους DV8 και σε προηγούμενες δουλειές του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Τόσο το ανθρωποκεντρικό στοιχείο όσο και ο έρωτας συνθέτουν μια «γέφυρα» παρομοίωσης.
Ακόμα, η έννοια της περφόρμανς, του ντοκιμαντέρ, της ωμότητας και του ρεαλισμού , όπως και ο αφηρημένος χαρακτήρας φυσικών φαινομένων, διαφαίνονται όχι μόνο σε χορογραφίες του Παπαϊωάννου, αλλά και στους DV8.
Η μουσική παράσταση «ASTORIA» μάς μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, εκεί όπου μια μικρή Ελλάδα γεννιέται μέσα σε ένα καφενείο στην καρδιά της Αστόριας και το τραγούδι γίνεται φωνή, παρηγοριά και αντίσταση.