Μάικλ ντι Τζιάκομο: ο “φόβος” είναι η μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρώπινης κατάστασης!

Πρόκειται για την ιστορία δύο μοναχικών Νεοϋορκέζων – βλέπουμε τον Τζον Τορτούρο στον πρωταγωνιστικό ρόλο – οι οποίοι ζουν μοναχικά και αναζητούν συντροφιά σε μια ροζ τηλεφωνική γραμμή.

Η υπόθεση είναι εμπνευσμένη από την ταινία 1-900 του Τέο Βαν Γκογκ. Ο Μάικλ ντι Τζιάκομο βρίσκεται στη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρά του, μετά το “Animals with the Toolkeeper” και έχει εργαστεί κυρίως ως σεναριογράφος, έχει δε συνεργαστεί με τους Ρομάν Πολάνσκι και Γκορ Βιμπρίνσκι.

Το “Κάπου Απόψε” είναι μια γλυκιά ταινία και παρότι μιλά για τη μοναξιά, αποπνέει έναν αέρα αισιοδοξίας. Αν και γυρισμένη κυρίως σε εσωτερικό χώρο, είναι μια ταινία “φωτεινή”, όπως και ο δημιουργός της, τον οποίο συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη και μας μίλησε γι’ αυτήν, για την απομόνωση των ανθρώπων στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις, για τη συνεργασία του με τον Τζον Τορτούρο και φυσικά για την κρίση!

Ξεκινώντας την κουβέντα μας, σχολιάζει χαρακτηριστικά:

“Δεν μπορώ να αισθανθώ την κρίση εδώ, στη Θεσσαλονίκη. Μίλησα με ανθρώπους βέβαια και αυτό που εισέπραξα ήταν ελευθερία και πολλή ενέργεια… μου είπαν ότι η κρίση είναι περισσότερο αισθητή στην Αθήνα. Αυτό που παρατήρησα σε αυτή την μικρή όμορφη πόλη, είναι η εγκατάλειψη ξεχωριστών οικοδομημάτων – πολλά από αυτά είναι του 19ου αιώνα – και βλέπω ότι κυριολεκτικά καταρρέουν!”

Θέμα της ταινίας σας, η μοναξιά σε μια μεγάλη πόλη, η αστική απομόνωση;

“Ναι, η ιδέα μού ήρθε από τον Τζον Τορτούρο με τον οποίο έχω ξανασυνεργαστεί. Δεν είναι remake της δικής του ταινίας. Το δικό του αρχικό project παρουσίαζε ανθρώπους της “υψηλής κοινωνίας” παραιτημένους από τη ζωή να “τη βρίσκουν” σε μια ροζ (τηλεφωνική) γραμμή, αναζητώντας σεξ. Αυτό εγώ δεν το έβρισκα τόσο ενδιαφέρον, ήθελα να παρατείνω τη διάρκεια ζωής της ταινίας δημιουργώντας άλλους χαρακτήρες, μέσα στην πόλη που ζω, π.χ. στη Νέα Υόρκη. Ξέρετε, πιστεύω ότι πάρα πολλοί άνθρωποι που μετακομίζουν στη Νέα Υόρκη σοκάρονται, όταν συνειδητοποιούν το μέγεθος της μοναξιάς και της απομόνωσης… είναι στην πραγματικότητα μια πόλη μοναχικών ανθρώπων, ακριβώς επειδή συμβαίνουν τόσα πολλά καθημερινά, επειδή είναι τόσο μεγάλη, μπορεί να είναι μια πολύ σκληρή πόλη. Αυτό ήταν για μένα το “κομβικό σημείο” για να κάνω μια ταινία παγκόσμιου ενδιαφέροντος που έχει να κάνει με τη μοναξιά, την ευθραυστότητα, το να νιώθεις ότι είσαι τόσο “μικρός”.

Δηλαδή, όσο μεγαλύτερη η πόλη, τόσο μεγαλύτερη η μοναξιά;

“Θα μπορούσε να είναι έτσι, αν αναλογιστούμε ότι η Νέα Υόρκη είναι χαώδης και η μοναξιά που επικρατεί είναι αναλόγου μεγέθους. Ακριβώς επειδή τα πάντα “τρέχουν” με ιλιγγιώδεις ταχύτητες αισθάνεσαι ξεχασμένος, σαν να σε έχουν προσπεράσει τα ίδια τα πράγματα. Ακόμη και οι νέοι άνθρωποι. Πολλές φορές δεν αντιλαμβάνεσαι πόσο μόνος μπορεί να είναι κανείς. Έχεις βέβαια φίλους και γνωριμίες, απλά έχεις αυτό το συναίσθημα ότι, πάντα, κάτι λείπει. Έχει μάλλον να κάνει με τη συντροφικότητα αλλά μπορεί να πηγαίνει και ακόμη βαθύτερα. Είναι ισοπεδωτικό. Έχω αρκετούς φίλους οι οποίοι έχουν καταφύγει σε άλλες διεξόδους, όπως τα ναρκωτικά.”

Τηλεφωνική σχέση λοιπόν. Μπορεί να λειτουργήσει;

“Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να λειτουργήσει αλλά σίγουρα, αυτό το θέμα ήταν για μένα μεγάλη πρόκληση και σκηνοθετικά και σεναριακά και ως απόδοση ρόλου. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι “κρύβονται”, όταν επικοινωνούν μόνο τηλεφωνικά αλλά ακριβώς την ίδια στιγμή μπορούν να ανθίσουν, να αποκαλυφθούν! Γιατί δεν τα λένε πρόσωπο με πρόσωπο και “υποδύονται” χαρακτήρες. Όσοι όμως επικοινωνούν απρόσωπα, με γράμματα ή τώρα με το ίντερνετ και με το τηλέφωνο, έχουν την εξαιρετική ευκαιρία να βρουν το κουράγιο να είναι ο πραγματικός τους εαυτός! Οι χαρακτήρες της ταινίας μου, κρύβονται αρχικά, αλλά τελικά, αποκαλύπτονται αναπάντεχα, ενώ συνεχίζουν να επικοινωνούν τηλεφωνικά”.

Εσείς έχετε ποτέ χρησιμοποιήσει τέτοιου είδους τρόπους επικοινωνίας;

(Γέλια) “Δεν έχω τηλεφωνήσει σε “ερωτικές γραμμές”… έχω όμως επικοινωνήσει με γραμμές ραντεβού (dating lines), αυτές που μπορείς να γνωρίσεις ανθρώπους και να τους μιλήσεις. Δεν ήταν για το σεξ, ούτε ήταν ακριβώς η μοναξιά, στη δική μου περίπτωση. Ήταν ένας νέος τρόπος να γνωρίσω ανθρώπους, σε ένα νέο μέσο, το ίντερνετ! Μάλλον δεν είμαι ο τύπος που θα έψαχνα για σεξ δια τηλεφώνου! Μπα, δεν είναι για μένα!”

Φοβόμαστε να ζήσουμε τη ζωή μας σήμερα;

“Ναι, πιστεύω ότι ο “φόβος” είναι η μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρώπινης κατάστασης! Διακατεχόμαστε από την διαρκή αγωνία να κυνηγούμε αυτό που πραγματικά είμαστε! Συνεχώς έχουμε φόβους και δικαιολογίες, για παράδειγμα, γιατί δεν διεκδικούμε την πραγματοποίηση των ονείρων μας ή γιατί δεν πραγματώνουμε τις επιθυμίες μας. Είμαστε πλάσματα με τόλμη αλλά και με μεγάλο φόβο, του πού μπορούμε να φτάσουμε, τί θα μπορούσαμε να γίνουμε αλλά και ποιον θα αγαπήσουμε”.

Μιλήστε μου για τη συνεργασία σας με τον Τζον Τορτούρο.

“Ο Τζον κι εγώ γνωριzόμαστε πολλά χρόνια και ήταν εκείνος που με έβαλε σε αυτό το project που λέγεται “Somewhere Tonight”. Έχουμε δουλέψει μαζί σε πολλά πράγματα και αρκετά έχουν ήδη ακυρωθεί για οικονομικούς λόγους. Μάλλον του αρέσει η δουλειά μου γιατί έχουμε την ίδια προσέγγιση, μοιάζουμε αρκετά. Είναι σοβαρός τύπος, επίμονος, πάντα καλά προετοιμασμένος, δεν του αρέσει να τον κοροϊδεύουν, είναι αξιόπιστος. Έτσι είμαι κι εγώ. Τρέφουμε αλληλοσεβασμό. Για μένα είναι κορυφαίος ηθοποιός. Αληθινός ηθοποιός. Θα έπρεπε να τον δείτε στο θέατρο! Ταλέντο!”

“Ο πιο σημαντικός λόγος που έκανα αυτή την ταινία, είναι γιατί μου το ζήτησε ο Τζον και γιατί θα έπαιζε εκείνος. Παρόλο που είναι μια μικρή ταινία, είναι πολύ χαρακτηριστική και ο ρόλος που υποδύεται ο Τορτούρο είναι εξαιρετικά ολοκληρωμένος, πράγμα σπάνιο στο σινεμά. όσο για τη συνεργασία μαζί του… ο τζον είναι πολύ “επίμονο” άτομο και αυτό μπορεί να παρεξηγηθεί. Σαν ηθοποιός, ζει στα άκρα και αν δεν είσαι προετοιμασμένος μπορεί να τον βρεις δύσκολο. Είναι όμως “εύκολος” ηθοποιός να δουλέψεις, και γι ΄αυτό ακριβώς μπορείς να βγάλεις από εκείνον μεγάλες ερμηνείες. Αλλά πρέπει να είσαι πάντα στην “τσίτα” όταν δουλεύεις μαζί του. Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Είναι πολύ σοβαρός τύπος ο Τορτούρο και γι’ αυτό έχει ανάλογες προσδοκίες από τους συνεργάτες του.”

Η ταινία έχει θεατρικό στήσιμο, θα μπορούσε άνετα το σενάριο αυτό να είναι θεατρικό έργο.

“Απόλυτα. Ήταν πρόκληση για μένα το γεγονός ότι επρόκειτο για μια ταινία “εσωτερικού χώρου”, “δωματίου” από τη στιγμή που το βασικό θέμα ήταν η επικοινωνία μέσω τηλεφώνου. Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε 12 μόλις μέρες και προσπάθησα να την κάνω ενδιαφέρουσα, παρότι γυρίστηκε σε εσωτερικούς χώρους. Είναι τρελό το εγχείρημα, αν θέλεις φυσικά να έχεις μεγάλες ερμηνείες! Ειδικά όταν στα γυρίσματα συμμετέχουν και ζώα, όπως είδατε το κόλπο σε αυτήν την περίπτωση είναι να προχωράς την εξέλιξη… με μικρά βήματα αλλά να την προχωράς, ώστε να κρατάς το ενδιαφέρον του κοινού.”

Το budjet της ταινίας, ήταν ικανοποιητικό;

“Το budjet έπεφτε συνεχώς! Έφτασε τελικά στα πεντακόσιες χιλιάδες δολάρια. Στην Αμερική είναι πολύ μικρό ποσό. Έτσι εγώ και ο Τζον δουλέψαμε μαζί και στην ουσία “επιστρέψαμε” τα χρήματά μας για να γίνει αυτή η ταινία.”

Με τι ασχολείστε αυτόν τον καιρό;

“Αυτή τη στιγμή γράφω για άλλους δύο ανθρώπους, μια νουβέλα, αλλά έκανα και άλλη μια ταινία με τον Τζον, μεγαλύτερη αυτή τη φορά, αμέσως μετά το “Somewhere Tonight”. Ετοιμάζω κάτι ακόμη αλλά είμαι στη διαδικασία του casting.

Γενικά γράφω πολύ και είμαι γνωστός γι’ αυτό. Το βρίσκω απελευθερωτικό, είναι απόλαυση! Μ’ αρέσει βέβαια να γυρίζω ταινίες, αλλά αυτό το κομμάτι που πρέπει να διαχειρίζεσαι τόσους ανθρώπους, τόσες διαφορετικές προσωπικότητες, τόσα “εγώ”, συμφέροντα, καθημερινά προγράμματα… Αντίθετα όταν κάθομαι να γράψω…δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά! Είναι τόσο ευχάριστο.

Είναι όλα στο κεφάλι σου και όλοι (οι ήρωες της ιστορίας σου) κάνουν ακριβώς αυτό που θα τους ζητήσεις…”

Τζένη Παπαγεωργίου

Διαβάστε επίσης:
Ελληνικές ταινίες και συμπαραγωγές στο 52ο ΦΚΘ
Τα highlights του 52ου ΦΚΘ: στηρίζοντας τους ανέργους
“Ανοιχτοί Ορίζοντες” στο 52ο ΦΚΘ
“Ματιές Στα Βαλκάνια”
Ανατρεπτικές φωνές στο 52ο ΦΚΘ
Καταθέσεις κινημ/κών σχεδίων για το 52ο ΦΚΘ
Βραβείο Μιχάλη Κακογιάννη καθιερώνει το ΦΚΘ
Ο αισιόδοξος κύριος Ρασούλοφ: «Δεν αισθάνομαι ακόμη αναγκασμένος να πω «Αντίο» στην πατρίδα μου»
Αλεξάντερ Σοκούροφ: «Όταν σβήνουν τα φώτα οι άνθρωποι ξεχνούν τα δύσκολα…»
Crossroads: προσθήκη 3 ελληνικών projects εκτός διαγωνισμού

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ