Η ποιήτρια ανταποκρίνεται σε ψυχολογικές εμπειρίες που εστιάζονται στη συνειδητότητα της στιγμής, αναζητώντας κυρίως το συναίσθημα, θετικό ή αρνητικό, και την πηγή του. Η ποιήτρια ανταποκρίνεται σε ψυχολογικές εμπειρίες που εστιάζονται στη συνειδητότητα της στιγμής, αναζητώντας κυρίως το συναίσθημα, θετικό ή αρνητικό, και την πηγή του. Η συνειδητότητα της στιγμής μάς σπρώχνει σε βαθύτερες ανεπαίσθητες […]
Η ποιήτρια ανταποκρίνεται σε ψυχολογικές εμπειρίες που εστιάζονται στη συνειδητότητα της στιγμής, αναζητώντας κυρίως το συναίσθημα, θετικό ή αρνητικό, και την πηγή του.
Η ποιήτρια ανταποκρίνεται σε ψυχολογικές εμπειρίες που εστιάζονται στη συνειδητότητα της στιγμής, αναζητώντας κυρίως το συναίσθημα, θετικό ή αρνητικό, και την πηγή του.
Η συνειδητότητα της στιγμής μάς σπρώχνει σε βαθύτερες ανεπαίσθητες εσωτερικές καταγραφές, οι οποίες όμως συχνά ξεφεύγουν από την προσοχή μας, αφήνοντάς μας φτωχότερους.
Η δεύτερη μας σκέψη
Βουβός κρότος Έσπασε τη θάλασσα Θρυμματίστηκε σαν βάζο
Τόσο εύκολα σπάει η θάλασσα; Ούτε η θάλασσα σπάει Ούτε εμείς με το πρώτο.
Παρουσίαση της ποιήτριας
Η Ειρήνη Πρωτοπαπαδάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νάξο. Σπούδασε Ψυχολογία και έλαβε πτυχίο ειδίκευσης στην Ψυχοθεραπεία από το Πανεπιστήμιο Leuven του Βελγίου. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια. Είναι παντρεμένη με το Μίκη Πρωτοπαπαδάκη και έχουν τέσσερα παιδιά. Έχει συμμετάσχει σε Παγκόσμια Συνέδρια Ψυχολογίας. Η τελευταία συμμετοχή της (Αθήνα) είχε το θέμα: «Αναγνωρίζοντας το ασυνείδητο διά μέσου της Ελληνικής Μυθολογίας». Το βιβλίο «Ιχνηλατώντας το ανεπαίσθητο» (εκδόσεις Ιωλκός, 2010) είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή.
Η μουσική παράσταση «ASTORIA» μάς μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, εκεί όπου μια μικρή Ελλάδα γεννιέται μέσα σε ένα καφενείο στην καρδιά της Αστόριας και το τραγούδι γίνεται φωνή, παρηγοριά και αντίσταση.