Είκοσι χρόνια κλείνει στην εγχώρια μουσική σκηνή ο έτερος από τους πάλαι ποτέ Λαθρεπιβάτες (Θαλασσινός-Νικολάου), έχοντας και αυτός διαλέξει το δρόμο του «έντεχνου» τραγουδιού, με παραδοσιακό ή με μπαλανταδόρικο περιτύλιγμα. Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που αφενός ανακυκλώνει ένα απελπιστικά κουρασμένο ρεπερτόριο αφετέρου προσπαθεί να συντηρηθεί στη δισκογραφία, ξεσκονίζοντας διαρκώς παλαιότερο υλικό.Στο συγκεκριμένο άλμπουμ […]
Είκοσι χρόνια κλείνει στην εγχώρια μουσική σκηνή ο έτερος από τους πάλαι ποτέ Λαθρεπιβάτες (Θαλασσινός-Νικολάου), έχοντας και αυτός διαλέξει το δρόμο του «έντεχνου» τραγουδιού, με παραδοσιακό ή με μπαλανταδόρικο περιτύλιγμα. Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που αφενός ανακυκλώνει ένα απελπιστικά κουρασμένο ρεπερτόριο αφετέρου προσπαθεί να συντηρηθεί στη δισκογραφία, ξεσκονίζοντας διαρκώς παλαιότερο υλικό. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ ο Γιάννης Νικολάου γράφει λίγα νέα τραγούδια και ανασύρει ξανά από το συρτάρι παλιές επιτυχίες, όπως το «Ανησυχώ» ή τη χιλιοειπωμένη σύνθεση που δίνει τον τίτλο στο άλμπουμ. Δεν τίθεται θέμα για τις ειλικρινείς προθέσεις του καλλιτέχνη. Τίθεται, όμως, θέμα με το περιεχόμενο. Ακούγοντας το CD, η εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή του ινδικού χοιριδίου, που γυρίζει τον τροχό στο κλουβί, χωρίς να πηγαίνει πουθενά.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα