Συγκλονιστικές αφηγήσεις από τους διασωθέντες ναυαγούς του Εξπρές Σάμινα
Τη νύχτα τρόμου στα τρικυμισμένα νερά του Αιγαίου περιέγραψαν στα ΜΜΕ οι επιζώντες ναυαγοί του Εξπρές Σάμινα, οι οποίοι μακαρίζουν την τύχη τους για τη διάσωσή τους. Ολοι τους μαρτυρούν ότι επικράτησε κλίμα πανικού πάνω στο πλοίο λίγα λεπτά μετά την πρόσκρουσή του στη βραχονησίδα, όταν ξεκινούσε η μάχη τους να βγουν ζωντανοί από την περιπέτεια. «Σκέφτηκα τον Τιτανικό» ανέφερε ένας από αυτούς, δήλωση πολύ χαρακτηριστική του εφιάλτη που έζησαν το βράδυ της Τρίτης.
Τη νύχτα τρόμου στα τρικυμισμένα νερά του Αιγαίου περιέγραψαν στα ΜΜΕ οι επιζώντες ναυαγοί του Εξπρές Σάμινα, οι οποίοι μακαρίζουν την τύχη τους για τη διάσωσή τους. Ολοι τους μαρτυρούν ότι επικράτησε κλίμα πανικού πάνω στο πλοίο λίγα λεπτά μετά την πρόσκρουσή του στη βραχονησίδα, όταν ξεκινούσε η μάχη τους να βγουν ζωντανοί από την περιπέτεια. «Σκέφτηκα τον Τιτανικό» ανέφερε ένας από αυτούς, δήλωση πολύ χαρακτηριστική του εφιάλτη που έζησαν το βράδυ της Τρίτης.
«Εκείνη την ώρα παρακολουθούσαμε τηλεόραση σε ένα από τα σαλόνια του φέρι. Το πλοίο άρχισε να κλίνει και τότε ξεκίνησε ο πανικός» δηλώνει ο Ανδρέας Σπανός. «Πολλοί άνθρωποι, όπως και εγώ, πήδηξαν στη θάλασσα. Ηξερα εκείνη τη στιγμή πως το σκάφος θα βυθιζόταν. Υπήρχαν ακόμη πολλοί άνθρωποι επάνω, μπορούσα να τους ακούω να φωνάζουν από απόσταση. Ενα ψαράδικο με περισυνέλεξε και με έβγαλε στην ακτή της Πάρου. Ομως υπήρχαν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας και παιδιά πάνω στο πλοίο – δεν ξέρω τι συνέβη σε αυτούς…»
Η Εφη Χίου μιλά για την πτώση της στο νερό από τους βίαιους κραδασμούς του πλοίου: «Η αριστερή πλευρά του Σάμινα άγγιζε τη θάλασσα και ο ένας μετά τον άλλο πέσαμε στο νερό. Αμέσως μετά είδα μια φωτοβολίδα στον ουρανό και ένα σκάφος να πλησιάζει από την Πάρο.
»Εκείνη τη στιγμή είχε πέσει στο νερό μία λέμβος από το πλοίο και, όπως και οι υπόλοιποι επιβάτες, φώναζα προς το μέρος της. Προσπαθούσα να κολυμπήσω, αλλά φορούσα πιτζάμες και παπούτσια – ευτυχώς, το νερό ήταν ζεστό. Ενιωσα ένα χέρι να αρπάζει το πόδι μου. Φώναξα: Μη με τραβάτε, δεν ξέρω να κολυμπώ καλά!.
»Η θάλασσα είχε μεγάλα κύματα. Καταπίναμε πολύ νερό και τότε πιστέψαμε ότι αυτός θα ήταν ο τάφος μας. Πρέπει να κολυμπούσα για σχεδόν δύο ώρες, όταν βρήκα μια ξύλινη σανίδα – δεν ξέρω από πού ήλθε. Κατόπιν, μια βαλίτσα με χτύπησε στο κεφάλι.
»Το ψαράδικο μας πλησίαζε και, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, μας έφτασε. Ηταν γεμάτο με ανθρώπους στοιβαγμένους σαν πρόβατα. Τρεις άνδρες του Λιμενικού μού έριξαν ένα σκοινί και με τράβηξαν επάνω. Ετρεμα, όπως και οι υπόλοιποι…».
Οπως σχεδόν όλοι οι διασωθέντες, ο Γιώργος Κιουλάφης γλίτωσε χάρη στην επέμβαση ψαράδων της Πάρου. Από το ξενοδοχείο Αργώ του νησιού μιλά στο Reuters, για να τους ευχαριστήσει: «Ετρεξαν για να μας σώσουν· νιώθω ότι τους οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αν δεν είχαν σπεύσει, τα κύματα θα μας πετούσαν επάνω στα βράχια».
Πάντως, δικαιούται και ο ίδιος τον τίτλο του ήρωα: «Ακουσα το κλάμα ενός μωρού στο νερό. Κατάφερα να το σώσω, όμως η μητέρα του πνίγηκε…».