Κοινοί στόχοι και διαφωνίες για το θέμα της απασχόλησης στη Λισαβόνα
Ο στόχος είναι μεγαλεπήβολος και κοινός: μέσα σε δέκα χρόνια η Ευρωπαϊκή Ενωση θα γίνει η πλέον ανταγωνιστική οικονομική ζώνη του κόσμου, η ανεργία θα περιοριστεί στο 4% (από 8,8% που είναι σήμερα) και η φτώχεια στο 10%, από το σημερινό 18%. Εκεί που υπάρχουν διαφωνίες είναι στους τρόπους με τους οποίους θα επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί.
Ο στόχος είναι μεγαλεπήβολος και κοινός: μέσα σε δέκα χρόνια η Ευρωπαϊκή Ενωση θα γίνει η πλέον ανταγωνιστική οικονομική ζώνη του κόσμου, η ανεργία θα περιοριστεί στο 4% (από 8,8% που είναι σήμερα) και η φτώχεια στο 10%, από το σημερινό 18%. Εκεί που υπάρχουν διαφωνίες είναι στους τρόπους με τους οποίους θα επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί.
Οι 15 έφτασαν στη Λισαβόνα ελπίζοντας ότι θα μπορέσουν να συμφωνήσουν σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και να καταστρώσουν μια στρατηγική που θα ανταποκρίνεται στις προκλήσεις των ευρωπαϊκών καιρών.
Ουσιαστικά, αυτό που τίθεται επί τάπητος είναι πώς θα μπορέσει να συνδυαστεί μια αμερικανικού τύπου ανταγωνιστική οικονομία ικανή να ενσωματώνει την τεχνολογική επανάσταση και την ευρωπαϊκή παράδοση της κοινωνικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, πώς μπορεί να συνυπάρξει έστω και αναθεωρημένο το περίφημο κράτος πρόνοιας με τη συνεχή μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ο στόχος δεν είναι αμελητέος.
Οπως διαβεβαιώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην Ευρώπη των 15 εκατομμυρίων ανέργων μπορούν να δημιουργηθούν δέκα εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Πρώτον γιατί η ενσωμάτωση της τεχνολογίας της Πληροφορικής υπόσχεται τη δημιουργία θέσεων εργασίας και, δεύτερον, γιατί έτσι κι αλλιώς η ανεργία, όπως και η φτώχεια, στοιχίζουν ακριβά, καταβροχθίζοντας ένα σημαντικό κομμάτι του κοινοτικού Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος.
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της Συνόδου Κορυφής στη Λισαβόνα είναι η δυναμική ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος της απασχόλησης, στοιχείο που δεν υπήρχε στην έκτακτη Σύνοδο του 1997 στο Λουξεμβούργο, η οποία επίσης είχε αποκλειστικό αντικείμενο την απασχόληση. Από τότε οι εθνικές κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια και το Ευρωκοινοβούλιο ανέλαβαν να καταγράψουν σχέδια δράσης για την πάταξη της ανεργίας, αλλά η προσπάθεια δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα γόνιμη.
Τώρα, όμως, υπάρχει για πρώτη φορά μια ευνοϊκή οικονομική συγκυρία και προοπτικές για καλή ανάπτυξη τα προσεχή χρόνια. Επίσης, τώρα οι Ευρωπαίοι έχουν συνειδητοποιήσει τη στενή σχέση μεταξύ της οικονομίας και της κοινωνίας. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει η ατζέντα της Λισαβόνας.
Βέβαια, κάθε χώρα προσεγγίζει διαφορετικά το πρόβλημα και προτείνει διαφορετικές λύσεις. Η Γαλλία, για παράδειγμα, εκτιμά ότι οι πρακτικές που εφαρμόζουν οι χώρες που έχουν σημειώσει μεγαλύτερη επιτυχία στην καταπολέμηση της ανεργίας θα πρέπει να αποτελέσουν σημεία αναφοράς. Ετσι, το Παρίσι αποδέχεται την πρόταση του Πορτογάλου πρωθυπουργού που ζητεί να υιοθετήσει η ΕΕ μεθόδους συγκριτικής αξιολόγησης, με μόνιμους δείκτες εκτίμησης των αποτελεσμάτων (benchmarking), αλλά αυτή η ιδέα βρίσκει διστακτικό το Γερμανό καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ.
Αυτή δεν είναι η μόνη διαφωνία: οι υπουργοί κοινωνικών υποθέσεων της Γαλλίας, της Ιταλίας και του Βελγίου συμφώνησαν υπέρ μιας υψηλού επιπέδου πολιτικής κοινωνικής προστασίας. Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι 48 ώρες αργότερα, ο Βέλγος πρωθυπουργός συμφωνούσε με το Βρετανό ομόλογό του στη διατύπωση μιας δημόσιας πρωτοβουλίας με το σκεπτικό ότι οι μηχανισμοί του κράτους πρόνοιας θα πρέπει να αποτελούν μάλλον εφαλτήριο για την απασχόληση παρά δίχτυ κοινωνικής ασφαλείας.
Ο Τόνι Μπλερ κινήθηκε πολύ δραστήρια για να επηρεάσει με τις θέσεις του τη συνάντηση της Λισαβόνας. Την περασμένη εβδομάδα υπέγραψε από κοινού κείμενο με τον Ιταλό ομόλογό του Μάσιμο ντ Αλέμα, με το οποίο οι δύο ηγέτες ζητούσαν ριζική απορρύθμιση της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας, αντίληψη που αντίκειται σε αυτήν που δίνει έμφαση στη μείωση του 35ωρου χρόνου εργασίας και των απαιτούμενων ετών για συνταξιοδότηση, αντίληψη την οποία συμμερίζεται ο Γάλλος πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν.
Αν το χαρακτηριστικό της γαλλικής πολιτικής για την απασχόληση είναι η υποστήριξη του 35ωρου, στη Γερμανία το σημείο αναφοράς είναι η φορολογική μεταρρύθμιση, στη Βρετανία το new deal -με έμφαση στην επαγγελματική επιμόρφωση παρά στις κοινωνικές παροχές- στην Ιταλία το κοινωνικό συμβόλαιο για τη θεραπεία της ανεργίας (αν και το συνταξιοδοτικό παραμένει ανοικτό), ενώ στην Ισπανία η έμφαση δόθηκε στη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, με μεγαλύτερη ευελιξία στις απολύσεις.
Σε αντίθεση με τα ως τώρα ειωθότα, την πρωτοβουλία για τη Σύνοδο της Λισαβόνας δεν έχει ο γαλλογερμανικός άξονας αλλά ο Βρετανός πρωθυπουργός με τον Ισπανό ομόλογό του Χοσέ Μαρία Αθνάρ. Ο Γερμανός καγκελάριος πάντως, αν και δεν απέφυγε την πρώτη γραμμή της προβολής, είναι σαφές ότι οι θέσεις του συγκλίνουν περισσότερο με του Τόνι Μπλερ παρά με του Λιονέλ Ζοσπέν.
Στις 10 Μαΐου, το jazz trio των Camila Nebbia, Gonçalo Almeida και Sylvain Darrifourcq καταλαμβάνει τη σκηνή του θεάτρου Baumstrasse, ως «ζέσταμα» για τα φετινά Φ Hill Sessions
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 09.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/evgeni-tcherkasski-6AcF6hcRU8A-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442