Έμμεση παραδοχή ενοχής από τον Γρηγόρη Δημητριάδη και αποκάλυψη του οικοσυστήματος διαπλοκής της κυβέρνησης σε ένα δισέλιδο

«Εγώ ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για να προστατέψω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξη μου, αλλά πάνω από όλα την πατρίδα. Τίποτα παραπάνω». Με αυτό τον τρόπο, ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού και ανιψιός του Γρηγόρης Δημητριάδης, περιέγραψε τους λόγους της παραίτησής του το 2022, κατόπιν των αποκαλύψεων για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Μια δήλωση που δεν συνάδει με τη στάση «εγώ καμία σχέση δεν έχω με την υπόθεση» που επαναλαμβάνει μονότονα στις δεκάδες αγωγές SLAPP που έχει καταθέσει ενάντια σε κάθε σχεδόν δημοσιογράφο, που έχει αναφερθεί στη σύνδεση του με την υπόθεση των υποκλοπών.

Απεναντίας, η ίδια η διατύπωση της φράσης παραπέμπει όχι στην απουσία σχέσης με την υπόθεση, αλλά στο ακριβώς αντίθετο. Μια «μετάφρασή» της θα μπορούσε να είναι: «Ναι, είχαμε όλοι ευθύνη για την υπόθεση. Αλλά κάποιος έπρεπε να την αναλάβει, ώστε να υπάρξει ένα “εξιλαστήριο θύμα”, και να μην απειληθεί η κυβέρνηση με περαιτέρω διερεύνηση».

«Τα πήρα όλα πάνω μου» λέει μόνο κάποιος, που έχει πραγματική ευθύνη

Μάλιστα, ο τίτλος που επέλεξε η εφημερίδα για να συμπυκνώσει τη συνέντευξη είναι πολύ χαρακτηριστικός: «Τα πήρα όλα πάνω μου για να προστατεύσω την παράταξη και την κυβέρνηση», συνοδευόμενος από τον ιδιαίτερης σημασίας υπότιτλο «θα πάμε ενωμένοι και είμαι ο τελευταίος που θα δημιουργήσει πρόβλημα». Άλλωστε, στη συνέντευξη χαρακτηρίζει «ντροπή» το ότι κάποιοι «καλλιεργούν κακεντρεχείς φήμες ότι επιδιώκω να δημιουργήσω πρόβλημα».

Ούτε οι φράσεις αυτές παραπέμπουν «στο καμία σχέση δεν έχω» και στο «καμία παρανομία». Τα «παίρνει όλα επάνω του» κάποιος που έχει συμμετοχή σε μια παραβατική δραστηριότητα για να «προστατεύσει» τους συνενόχους του.

Αντίστοιχα, όπως και να το δούμε, το «είμαι ο τελευταίος που θα δημιουργήσει πρόβλημα», δημιουργεί, μακρινούς έστω, συνειρμούς με το στερεότυπο που έχουμε δει σε τόσες ταινίες, που το μέλος μιας συμμορίας αναλαμβάνει την ποινική ευθύνη, αλλά και ταυτόχρονα δεσμεύεται ότι δεν θα καταδώσει τα άλλα μέλη της συμμορίας, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν θα τους «δημιουργήσει πρόβλημα».

Βεβαίως έχει και την αντίστροφη ανάγνωση μιας ιδιότυπης προειδοποίησης, καθώς κάποιος θα μπορούσε εύλογα να υποστηρίξει ότι εάν ένας άνθρωπος με τόση γνώση των πραγματικών περιστατικών αποφάσιζε να μιλήσει, τότε όντως η κυβέρνηση θα είχε σοβαρά προβλήματα. Κοινώς, η ηχώ της φράσης σε κάποια αυτιά θα μπορούσε να φτάνει ως «δεν θα δημιουργήσω προβλήματα, αλλά μην με φέρετε σε θέση να δημιουργήσω».

Η επιστροφή στο πολιτικό προσκήνιο

Την ίδια στιγμή, βέβαια δεν χάνει την ευκαιρία να προβάλει τη δική του συνεισφορά στην παράταξη και σε μια στιγμή όπου η κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με ένα τείχος λαϊκής δυσαρέσκειας να υπογραμμίσει πως όταν ήταν αυτός στα πράγματα, το επιτελικό κράτος όντως λειτουργούσε και έλυνε προβλήματα. Γιατί όποιος διαβάσει αυτή τη συνέντευξη πίσω από τις αναφορές στο ότι εθελοντικά πλέον στρατεύεται και εργάζεται για την παράταξη, θα διακρίνει τη σαφή βούλησή του να επιστρέψει σε πολύ πιο ενεργό ρόλο στη Νέα Δημοκρατία, ως στέλεχος πρώτης γραμμής.

Άλλωστε, με μια ματιά στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί κανείς να εντοπίσει ουκ ολίγες φωτογραφίες του με άλλα πολιτικά στελέχη της κυβερνητικής παράταξης. Σχεδόν σε κλίμακα που θα παρέπεμπε στο ότι προετοιμάζεται να διεκδικήσει αν όχι την ηγεσία, τουλάχιστον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Δεν είναι τυχαίο ότι εμμέσως υπογραμμίζει ότι και αυτός από την ίδια πολιτική δυναστεία με τον πρωθυπουργό προέρχεται, αναφερόμενος στον παππού του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Τα ερωτήματα που επιμένει να μην απαντά ο Γρηγόρης Δημητριάδης

Βεβαίως, όπως πάντα συμβαίνει σε μια τέτοια δημόσια τοποθέτηση – την οποία, ας μη γελιόμαστε δεν τη διαμόρφωσε η εφημερίδα· είναι σαφές ότι και το τελευταίο σημείο στίξης έχει την έγκριση, αν όχι την έμπνευση του συνεντευξιαζόμενου – τα σημαντικά δεν είναι μόνο αυτά που λέγονται, αλλά και όλα αυτά που δεν λέγονται.

Γιατί μπορεί ο κ. Δημητριάδης, στην προσπάθειά του να (αυτό)προβληθεί ως αναντικατάστατος «στρατιώτης της παράταξης», -έτοιμος ακόμη και να αναλάβει το σύνολο μιας ευθύνης για να την προστατεύσει υποβάλλοντας παραίτηση-, να τονίζει ότι «τα πήρε όλα πάνω του», την ίδια στιγμή, όμως, ως προς την ουσιαστική ανάληψη της ευθύνης (που είναι και ποινική) σπεύδει να οχυρωθεί πίσω από τις διατάξεις του Αρείου Πάγου.

Μόνο που με αυτό τον τρόπο και αποφεύγοντας να τοποθετηθεί επί της ουσίας και να δώσει τις εξηγήσεις που οφείλει στην κοινωνία ως κάποιος που υπηρέτησε σε κρίσιμη δημόσια θέση με σημαντικότατες αρμοδιότητες, απλώς συμβάλλει στη συσκότιση και συγκάλυψη των τεράστιων ευθυνών που υπάρχουν για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παρακολουθήσεων στην Ευρώπη.

Γιατί ανεξαρτήτως των διατάξεων του Αρείου Πάγου – οι οποίες, όπως ο ίδιος γνωρίζει καλά, δεν συνιστούν απαλλακτικά βουλεύματα και άρα πάντα μπορεί να ανασυρθεί η υπόθεση – ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα να λάβει από τον κ. Δημητριάδη τις απαντήσεις που χρειάζεται. Απαντήσεις που μπορεί να δώσει γιατί όλη εκείνη την περίοδο υπήρξε προϊστάμενος της ΕΥΠ και άνθρωπος με άμεση γνώση όλων των σχετικών αποφάσεων, αλλά και συναλλαγών. Απαντήσεις που θα έπρεπε να απαιτήσει και η Δικαιοσύνη εάν δεν ήταν σε εξέλιξη η επιχείρηση χειραγώγησής της από την κυβέρνηση (όπως διαπιστώσαμε και μέσα από πρακτικές, όπως η παρακολούθηση δικαστικών).

Μάλιστα, είναι ακριβώς το γεγονός ότι επιλέγει πλέον να μιλήσει δημόσια, κάτι που είχε αποφύγει το προηγούμενο διάστημα, που κάνει ακόμη πιο εκκωφαντική τη σιωπή του απέναντι στα παρακάτω κρίσιμα ερωτήματα:

Ποιος ήταν αυτός που αποφάσισε ότι «επιτελικό κράτος» σημαίνει ότι το Μέγαρο Μαξίμου υιοθετεί πρακτικές Ανατολικής Γερμανίας και προχωρά στην παρακολούθηση υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, δημοσιογράφων, πολιτικών και επιχειρηματιών; Τόσο μέσω «νόμιμων επισυνδέσεων» μέσω ΕΥΠ (που ανήκε στις αρμοδιότητές του, όπως εμμέσως παραδέχεται σε αυτή τη συνέντευξη όταν υπογραμμίζει το σημαντικό έργο που αυτή έκανε εντός «επιτελικού κράτους»), όσο και μέσω του παράνομου λογισμικού Predator.

Ποιος αποφάσισε, σε ποια βάση και με ποια μεθόδευση να προμηθευτεί η ΕΥΠ παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό και πώς συγκαλύφθηκαν τα χρήματα που δόθηκαν για την προμήθειά του;

Ποιος επέλεξε αυτούς τους στόχους παρακολούθησης από την ΕΥΠ, που καμιά σχέση δεν είχαν με «εθνική ασφάλεια», και ποια δικαιολογία προβλήθηκε;

Για ποιο λόγο παρακολουθείτο για παράδειγμα ο Εισαγγελέας του Οικονομικού Εγκλήματος Χρήστος Μπαρδάκης (με επισυνδέσεις της ΕΥΠ, ορισμένες εκ των οποίων υπέγραψε ο σημερινός Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλλας);

Ποιες ήταν οι σχέσεις του ίδιου του κ. Δημητριάδη με τους επιχειρηματίες Λαβράνο και Μπίτζιο και ποια ήταν η συμμετοχή του στην όλη μεθόδευση που εξασφάλισε τη παραλαβή, χρηματοδότηση και λειτουργία από παράκεντρο εντός ΕΥΠ του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator;

Ποιος χειρίστηκε την επαφή με τους ισραηλινούς επιχειρηματίες που ήθελαν να πουλήσουν αυτό το λογισμικό;

Γιατί ο Ντίλιαν υπογραμμίζει διαρκώς ότι αυτός με κρατικές υπηρεσίες και κυβερνήσεις συναλλασσόταν, διαψεύδοντας το αφήγημα περί παρακολουθήσεων από «ιδιώτες»;

Γιατί η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να διευκολύνει αυτές τις εταιρείες να εξάγουν το συγκεκριμένο λογισμικό στο εξωτερικό;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο κ. Δημητριάδης έχει τις απαντήσεις και οφείλει τις δώσει.

Απαντήσεις που θα διευκόλυναν στην κατανόηση και επούλωση του τεράστιου θεσμικού τραύματος που προκάλεσε το σκάνδαλο των υποκλοπών και εξακολουθεί να παραμένει ανοικτό.

Απαντήσεις που δεν τις αναζήτησε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, αλλά τις αναζήτησε όντως ένα Μονομελές Πλημμελειοδικείο, όσο και εάν το απαξιώνει και το ειρωνεύεται ο κ. Δημητριάδης στη συγκεκριμένη συνέντευξη (ο οποίος θα έπρεπε να ξέρει ότι και πρωτοετής φοιτητής Νομικής γνωρίζει ότι ακόμη και εάν «από τη μία έχουμε τρεις αποφάσεις-διατάξεις του Αρείου Πάγου και από την άλλη έναν δικαστή του Μονομελούς» αυτό δεν αναιρεί καθόλου το ενδεχόμενο ο δικαστής του Μονομελούς να υπηρετήσει το αίτημα δικαιοσύνης πολύ πιο αποτελεσματικά).

Επιπλέον, ο κ. Δημητριάδης θα έπρεπε να θυμάται ότι οποιοσδήποτε πρωτοετής φοιτητής Νομικής διδάσκεται από το πρώτο μάθημα Εισαγωγής στην Επιστήμη του Δικαίου τη διάκριση μεταξύ δικαιοπρακτικών, διοικητικών και δικαιοδοτικών πράξεων, καθώς και την αυτοτέλεια ποινικής, αστικής, πειθαρχικής και πολιτικής ευθύνης.

Έτσι, ο φοιτητής της Νομικής γνωρίζει ότι η διάταξη Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου δεν έχει ισχύ δεδικασμένου, είναι μια μονοπρόσωπη πράξη χωρίς ακροαματική διαδικασία και χωρίς τις εγγυήσεις που αναλογούν σε μια δικαστική κρίση, σε αντιδιαστολή προς μια απόφαση δικαστηρίου που έρχεται μετά από αποδεικτική διαδικασία, περιλαμβάνει εκατέρωθεν ακρόαση, εξέταση μαρτύρων, αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και τήρηση των εγγυήσεων δίκαιης δίκης.

Επιπλέον, ο φοιτητής της Νομικής γνωρίζει ότι η εισαγγελική διάταξη που αρχειοθετεί ποινική δίωξη, αφορά αποκλειστικά την ποινική διάσταση. Όμως, σε κανένα βαθμό δεν απαλλάσσει από την πολιτική ευθύνη. Όμως, ο τρόπος που κ. Δημητριάδης επικαλείται τις εισαγγελικές διατάξεις για να υποστηρίξει ότι είναι άνευ αντικειμένου η πρόταση για εξεταστική επιτροπή παραβλέπει ακριβώς τη διάκριση ανάμεσα σε ποινική και πολιτική ευθύνη, την οποία διδάσκονται από πολύ νωρίς οι φοιτητές της Νομικής.

Η κοινοβουλευτική εξεταστική επιτροπή είναι θεσμός πολιτικού ελέγχου, αυτοτελής έναντι της ποινικής δικαιοσύνης. Και βεβαίως καμιά εισαγγελική διάταξη δεν μπορεί να ακυρώσει τις διαπιστώσεις που έχουν γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο από την επιτροπή PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη χρήση του Predator στην Ελλάδα και τις θεσμικές αδυναμίες του ελέγχου των μυστικών υπηρεσιών.

Επομένως, ο κ. Δημητριάδης πρέπει να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για απαντήσεις που ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να απαιτεί και που, ανεξαρτήτως των προθέσεων του κ. Δημητριάδη, κάποια στιγμή θα λάβει.

Όταν το «μέσο είναι το μήνυμα»

Όμως, στην περίπτωση αυτής της πρώτης, όπως και ο ίδιος σημειώνει, συνέντευξής του από το 2022 (παρότι βέβαια ο προσεκτικός αναγνώστης όλα αυτά τα χρόνια μπορεί να εντοπίσει πλούσια αρθρογραφία, που, έστω και έμμεσα, απηχεί τις απόψεις ή την οπτική του), ισχύει ίσως και η γνωστή φράση του Μάρσαλ ΜακΛούαν «το μέσο είναι το μήνυμα».

Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης επέλεξε να δώσει τη συνέντευξή του στην εφημερίδα Real News. Ο όμιλος μέσων ενημέρωσης Real Group, στον οποίο ανήκει η Real News, έχει ήδη υπογράψει μνημόνιο αλληλοκατανόησης με τoν όμιλο παροχής συμβουλευτικών και τεχνολογικών υπηρεσιών Bright, με αντικείμενο την απόκτηση από τον τελευταίο του 33,4% του μιντιακού ομίλου, έτσι ώστε να αποκτήσει θέση καταστατικής μειοψηφίας.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, εάν η διαδικασία νομικού και οικονομικού ελέγχου ολοκληρωθεί ομαλά, προς τα τέλη Μαΐου θα υπογραφεί η συμφωνία, έτσι ώστε ο όμιλος Bright να προχωρήσει την εισαγωγή του στο Χρηματιστήριο. Πληροφορίες πάντως αναφέρουν ότι τα οικονομικά δεδομένα δεν καθιστούν αυτονόητη την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης συμφωνίας, και ότι τυχόν σύναψή της, που θα σημαίνει τη συνεργασία ενός μιντιακού ομίλου με μια ανερχόμενη εταιρεία που ετοιμάζεται να μπει στο χρηματιστήριο, απλώς θα σηματοδοτεί ότι οι προτεραιότητες δεν ήταν μόνο οικονομικές.

Και αυτό γιατί η περίπτωση του ομίλου Bright έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας νέας μορφής επιχειρηματικότητας που αναδύεται εσχάτως και που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δυνατότητα μεγάλων συμβάσεων με το Δημόσιο, στην εποχή που – ας μην το ξεχνάμε… – το «επιτελικό κράτος» του Μεγάρου Μαξίμου διαχειρίζεται τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης.

Το παράδοξο “success story” της Bright Business Solutions

Γιατί η Bright Business Solutions ξεκινά το όχι και τόσο μακρινό 2020 ως μετονομασία μιας ΙΚΕ που μέχρι τότε λεγόταν AKPG PLUS CONSULTANΤS I.K.E. Η τελευταία είχε ιδρυθεί το 2015 με εταίρους τους Γιώργο Πουλόπουλο και Αριστείδη Καρτσόλη. Η Bright Business Solutions θα μετατραπεί σε ανώνυμη εταιρεία το 2023. Στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας συμμετείχε ως πρόεδρος από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 2024 ο Κωνσταντίνος Σάκκαρης, πατέρας της γνωστής τενίστριας Μαρίας Σάκκαρη, μνηστής του γιου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου. Ο Σάκκαρης επί σειρά ετών είχε δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά μέσω της εταιρείας Victory που για χρόνια ήταν αυτή που έφερνε τα δημοφιλή τηλεοπτικά τουρκικά σίριαλ στα ελληνικά κανάλια.

H Bright στην αρχική της διαδρομή έχει χαμηλούς τζίρους: 27.520 ευρώ για την AKPG το 2017, 6.805 το 2018, και μηδενικό το 2019. Ως Bright ξεκινά με καθαρό κύκλο εργασιών 1000 ευρώ το 2020, που ανεβαίνει στις 30.000 ευρώ το 2021. Όμως το 2022 ο κύκλος εργασιών της εταιρείας κάνει μια εντυπωσιακή άνοδο στο 1.465.711,74 ευρώ και το 2023 εκτινάσσεται σε 10.131.819,70 ευρώ και το 2024 ακόμη πιο ψηλά στα 15.415.197,79 ευρώ, με κέρδη προ φόρων 6.308.837,99 ευρώ, αυξημένα κατά 54,4% σε σχέση με την προηγούμενη χρήση και EBITDA 6.381.994,34 ευρώ αυξημένα κατά 56,7%.

Τον Σεπτέμβριο του 2024 η εταιρεία προχώρησε σε μια ακόμη εντυπωσιακή κίνηση, εξαγοράζοντας πλειοψηφικό πακέτο της DBC DIADIKASIA, μιας εταιρείας με σημαντική διαδρομή στην παροχή εξειδικευμένων συμβουλευτικών υπηρεσιών σε επιχειρήσεις και οργανισμούς του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Να σημειώσουμε ότι η DBC DIADIKASIA έκλεισε το 2024 με τζίρο 29 εκατ. ευρώ και EBITDA 13,4 εκατ. ευρώ. Η εξαγορά της DBC Diadikasia έγινε με ομολογιακό δάνειο 25.464.645 ευρώ, το οποίο διαχειρίστηκε η Τράπεζα Optima Bank, με την εταιρεία στην ανακοίνωση στο ΓΕΜΗ να αναφέρει ότι το δάνειο έγινε με την «προσωπική εγγύηση του κ. Κωνσταντίνου Σάκκαρη», κάτι που υποδηλώνει και μια έμμεση τουλάχιστον σχέση του με την εταιρεία ακόμη και μετά την αποχώρησή του από το ΔΣ, ενώ στα ενέχυρα περιλαμβάνονται οι συμβάσεις έργου της εταιρείας.

H Bright απέκτησε επίσης και την European Profiles που επίσης εξειδικεύεται στις συμβουλευτικές υπηρεσίες.

Άλλωστε, η Bright πλέον είναι όμιλος επιχειρήσεων και μάλιστα τον Δεκέμβριο του 2025 συστήθηκε η εταιρεία BRIGHT CAPITAL INVESTMENT Α.Ε με κύρια δραστηριότητα τις «Υπηρεσίες Εταιρειών Χαρτοφυλακίου (Holding)».

Στα πρώτα βήματά της εκτίναξής της η εταιρεία βοηθήθηκε από συμβάσεις που πήρε από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, επί υπουργίας Κυριάκου Πιερρακάκη, και στη συνέχεια από το υπουργείο Παιδείας επί υπουργίας Νίκης Κεραμέως. Στη συνέχεια η πρόσβαση στο μεγάλο πελατολόγιο της DBC Diadikasia της άνοιξε ακόμη μεγαλύτερα περιθώρια.

Στον όμιλο Bright συμπεριλαμβάνεται και η εταιρεία Digitech High Technology Solutions AE, η οποία επίσης είχε μια εκρηκτική άνοδο, καθώς από κύκλο εργασιών 33.135,42 το 2022, εκτινάχθηκε στα 15.025.923,72 ευρώ (με μεικτά κέρδη 5.469.408,56) το 2023, και 31.299.103,67 (με τα μικτά κέρδη στα 11.280.820,52 ευρώ) το 2024.

Την εταιρεία απέκτησε η Bright Technology Group Α.Ε που είναι θυγατρική της «Bright Holding Συμμετοχών Α.Ε.», συμφερόντων των επιχειρηματιών Γεωργίου Πουλόπουλου και Αριστείδη Καρτσόλη. H Digitech έχει επίσης συμβάσεις με το δημόσιο, όπως με το υπουργείο Παιδείας για την «Προμήθεια ηλεκτρονικού εξοπλισμού σχολικών μονάδων, για την ενίσχυση και υποστήριξη της ερευνητικής υποδομής σε θέματα διεθνών εκπαιδευτικών ερευνών στο πλαίσιο του Διεθνούς Προγράμματος PISA», ύψους 2.547.256,98 ευρώ, ή για την «Προμήθεια και εγκατάσταση εργαστηριακών ειδών ενέργειας και έξυπνων συστημάτων» ύψους 6.857.940,00€.

Πλέον, ο όμιλος Bright έχει επεκταθεί σε ένα ευρύτερο φάσμα συμβουλευτικών αλλά και τεχνολογικών υπηρεσιών συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αφορούν την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις εφαρμογές, ενώ ετοιμάζεται και για επενδύσεις και στο real estate.

Στοιχεία για τη χρήση 2025 δεν έχουν δημοσιοποιηθεί, όμως ενδεικτικό της εντυπωσιακής ανόδου της εταιρείας είναι, με βάση τα στοιχεία που αναρτήθηκαν στο ΓΕΜΗ, το μέρισμα 11.000 ευρώ ανά μετοχή, δηλαδή συνολικά 5,5 εκατομμύρια ευρώ.

Σε αυτό το πλαίσιο η εταιρεία ετοιμάζεται για την είσοδό της στο Χρηματιστήριο, με την εισαγωγή να χειρίζεται η Euroxx και τον ελεγκτικό ρόλο να έχει η Grant Thornton. Ίσως για να μπορέσει να αποκτήσει κεφαλαιακή επάρκεια ώστε να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι μία από τις βασικές πηγές εσόδων της είναι το Ταμείο Ανάκαμψης το οποίο ως γνωστόν έχει ημερομηνία λήξεως.

Ενδεικτική της κλίμακας των έργων που διαχειρίζεται αυτή τη στιγμή είναι ότι ήδη συμμετέχει, μαζί με άλλες δύο εταιρείες στην εκτέλεση του έργου του Ταμείου Ανάκαμψης «Εντοπισμός αυθαίρετης δόμησης με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα», που το διαχειρίζεται το ΤΕΕ (στο οποίο πρώτη δύναμη είναι η παράταξη που πρόσκειται στη Νέα Δημοκρατία), ένα έργο όπου το συνολικό συμβατικό τίμημα ανέρχεται σε 63.000.097,40 ευρώ. Πρόσφατα, η Διοικούσα Επιτροπή του ΤΕΕ ενέκρινε την καταβολή προκαταβολής 12.008.867,36 ευρώ στις τρεις εταιρείες, από τα οποία στην Bright αναλογούν τα 6.636.100,11.

Επιπλέον, μια ματιά μόνο στη «Διαύγεια» δείχνει μια εταιρεία που πρωταγωνιστεί στις συμβάσεις με όλα τα υπουργεία και πλήθος δημόσιων φορέων και σε ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων.

Όμιλος Bright: «Οικονομικό θαύμα» ή αποτέλεσμα διαπλοκής;

Φαινομενικά ο όμιλος Bright φαντάζει ένα από τα πιο εντυπωσιακά «οικονομικά θαύματα» της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Δεν είναι μικρό πράγμα από περίπου μηδενικό τζίρο το 2020, με βασικούς μετόχους που δεν είχαν, ιδίως ο Γ. Πουλόπουλος, κάποια ιδιαίτερα έντονη παρουσία στο επιχειρηματικό γίγνεσθαι, σήμερα να είναι ένας από τους πιο δυναμικούς ομίλους και να ετοιμάζεται όχι μόνο να μπει στο Χρηματιστήριο, αλλά και να αποκτήσει το «σήμα κατατεθέν» του ισχυρού επιχειρηματικού ομίλου, δηλαδή έναν μιντιακό όμιλο μεγάλης αναγνωρισιμότητας.

Μόνο που μια προσεκτική ματιά στην πορεία της εταιρείας δείχνει ότι η εκρηκτική άνοδός της δεν είναι μόνο αποτέλεσμα επιχειρηματικής διορατικότητας. Η εταιρεία αποκτά οικονομική δραστηριότητα και αμέσως εκτινάσσεται την εποχή που αρχίζει η διανομή του Ταμείου Ανάκαμψης.

Πράγμα που σημαίνει ότι δραστηριοποιείται σε έναν τομέα όπου δεν μετράει μόνο η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα, αλλά και οι καλές σχέσεις με αυτούς που διαχειρίζονται αυτές τις δαπάνες. Σίγουρα από ένα σημείο και μετά τη βοήθησε η εξαγορά της DBC Diadikasia, μιας εταιρείας με ισχυρή παρουσία στον κλάδο και πολύ μεγάλο πελατολόγιο, αλλά χρειαζόταν να συνεχίσει να πνέει ούριος άνεμος και από τη μεριά των υπουργείων και των δημοσίων φορέων.

Η διαπλοκή ως σύμπτωμα της διαρκούς θεσμικής παραβατικότητας της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη

Τα όσα περιγράφονται παραπέμπουν στο είδος της διαπλοκής που κατεξοχήν αναπτύχθηκε στην περίοδο της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, μια διακυβέρνηση στην οποία για σημαντικό διάστημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο και ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Γιατί μπορεί ο ίδιος να επικαλείται ότι «χάλασε τα χατίρια της διαπλοκής», όμως η πραγματικότητα του κυβερνητικού έργου, δείχνει ότι επί της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας η διαπλοκή κάθε άλλο παρά υποχώρησε.

Αυτή η διαπλοκή αφορά την επιλεκτική χρήση της ευρωπαϊκής και δημόσιας δαπάνης για να ευνοηθούν συγκεκριμένοι επιχειρηματίες, είτε έχουν προηγούμενη παρουσία, είτε την αποκτούν ακριβώς χάρη σε αυτή την προνομιακή σχέση. Οι επιχειρηματίες και επιχειρηματικοί όμιλοι που τυγχάνουν αυτής της εύνοιας, εξασφαλίζουν μεγάλες και συστηματικές συμβάσεις με το δημόσιο, ενίοτε και προνομιακή μεταχείριση από τις τράπεζες, όμως αναλαμβάνουν και υποχρεώσεις έναντι του συστήματος εξουσίας που σήμερα ασκεί τη διακυβέρνηση. Υποχρεώσεις που περιλαμβάνουν και τη διαμόρφωση ενός μιντιακού περιβάλλοντος ευνοϊκού προς την κυβέρνηση. Αυτό είναι ένα «γραμμάτιο» που δεν μπορούν να αποφύγουν, ακόμη και εάν για παράδειγμα τα ίδια τα οικονομικά δεδομένα δεν δείχνουν απαραίτητα θετικά.

Και εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε κάτι σημαντικό. Στις πρακτικές διαπλοκής έχει μεγάλη σημασία εάν αυτή γίνεται με ομίλους που ήδη υπάρχουν, έχουν παρουσία, αυτοτελή δραστηριότητα και επένδυση και απλώς επιδιώκουν να επεκτείνουν τη δραστηριότητα τους, ή εάν αυτή αφορά τη δημιουργία επιχειρήσεων που ουσιαστικά φτιάχνονται με αυτόν τον ορίζοντα και που εκ των πραγμάτων όχι μόνο θα είναι πολύ πιο εξαρτημένες από τις κυβερνητικές αποφάσεις και επιλογές, αλλά και πολύ πιο διατεθειμένες να εξυπηρετήσουν την κυβέρνηση ιδίως σε ότι αφορά τη στρέβλωση της δημόσιας σφαίρας σε φιλοκυβερνητική κατεύθυνση.

Κοντολογίς, όταν ένα επιχειρηματικό success story έχει διαμορφωθεί ακριβώς σε ένα πλαίσιο διαπλοκής θα δείχνει και πολύ πιο εύκολα την «ευγνωμοσύνη» του. Και πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι αυτό το πρόβλημα αφορά το Μέγαρο Μαξίμου ως κέντρο του «επιτελικού κράτους», αλλά αφορά και υπουργούς, ιδίως όσους αποδείχτηκαν ιδιαίτερα δραστήριοι στην επιλεκτική και κατευθυνόμενη κατανομή ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων. Ακόμη και εάν αρκετοί έχουν βρεθεί – μέχρι τώρα τουλάχιστον, καθώς η χώρα μας είναι πολλαπλά στο στόχαστρο ευρωπαϊκών ελεγκτικών μηχανισμών – στο απυρόβλητο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάδυση ενός επιχειρηματικού ομίλου που εμφανίζεται από το πουθενά, εκτινάσσεται μέσα από μεγάλες συμβάσεις με αυτή την κυβέρνηση, συμπεριλαμβάνει πρόσωπα με πρόσβαση ακόμη και στην πρωθυπουργική οικογένεια, τυγχάνει ευνοϊκής τραπεζικής μεταχείρισης, λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερα «πακέτα» δημοσίων συμβάσεων και είναι στη διαδικασία να αποκτήσει έναν μιντιακό όμιλο, στην εφημερίδα του οποίου δημοσιεύεται η συνέντευξη που σηματοδοτεί την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη, ενός ανθρώπου κατεξοχήν συνδεδεμένου στο παρελθόν με αυτό το σύστημα άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας, δύσκολα μπορεί να αναγνωσθεί με όρους απλώς και μόνο ενός επιχειρηματικού success story.

Πολύ περισσότερο υπογραμμίζει το βαθύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα σήμερα. Αυτό δεν είναι απλώς ότι υπάρχει κοινωνική δυσαρέσκεια για τα κυβερνητικά μέτρα. Ούτε καν ότι υπάρχουν κρούσματα διαφθοράς. Το πρόβλημα στη χώρα είναι η κανονικοποίηση της θεσμικής παραβατικότητας. Αυτή η περιφρόνηση για τη θεσμικότητα, αυτή η πλήρης εργαλειοποίηση των θεσμών, είναι τελικά το νήμα που συνδέει ένα πρωτοφανές σκάνδαλο υποκλοπών (που αντικείμενο είχε την επιτήρηση και εκβιασμό ουσιαστικά κρατικών αξιωματούχων, υπουργών, πολιτικών, δημοσιογράφων από το πρωθυπουργικό γραφείο), τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών ενισχύσεων για προεκλογικούς σκοπούς, τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης για την εξασφάλιση ασυλίας για την κυβέρνηση, και βεβαίως την επιλεκτική κατεύθυνση δημόσιων και ευρωπαϊκών συμβάσεων με σκοπό τη δημιουργία εκ του μηδενός επιχειρηματικών ομίλων που στη συνέχεια να αναλάβουν να συνεισφέρουν στη διαμόρφωση του φιλοκυβερνητικού μιντιακού οικοσυστήματος στο οποίο τόσο έχει επενδύσει η κυβέρνηση.