Πώς κατέληξε να στάζει τόσο δηλητήριο ο διάλογος για τα φετινά Όσκαρ;

Περίπου την πέμπτη μέρα της συζήτησης για το τι είπε ή/και εννοούσε ο Τιμοθέ Σαλαμέ σχετικά με την όπερα και το μπαλέτο, αρχίσαμε να έχουμε την αίσθηση ότι ίσως η σεζόν των Όσκαρ 2025-2026 να διαρκεί στην πραγματικότητα τα τελευταία 17 χρόνια.

Η ψηφοφορία για την 98η ετήσια τελετή των Όσκαρ ολοκληρώθηκε στις 5 Μαρτίου, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το διαδίκτυο να επιχειρήσει μια σειρά από «τελευταίες εντυπώσεις» -μια συνέντευξη στην οποία ο Σαλαμέτ αναφέρθηκε εντελώς άνετα στο μπαλέτο και την όπερα ως μορφές τέχνης που ενδεχομένως κινδυνεύουν με εξαφάνιση είχε στην πραγματικότητα πραγματοποιηθεί πριν από μερικές εβδομάδες, σε μια συζήτηση με τον ηθοποιό Μάθιου Μακόναχι.

Όμως, ήταν ακριβώς την Πέμπτη, την ημέρα λήξης της ψηφοφορίας, που το βίντεο άρχισε να κυκλοφορεί ραγδαία στο διαδίκτυο και οι αντιδράσεις έπεσαν βροχή. Ακολούθησαν αμέσως αντεπιθέσεις ότι πιθανότατα η πλειοψηφία των ανθρώπων που κατακρίνανε τον Σαλαμέ, ο οποίος διεκδικεί το βραβείο καλύτερου ηθοποιού για τον ρόλο του στο «Marty Supreme», δεν είχαν πάει οι ίδιοι στο μπαλέτο ή στην όπερα, ειδικά πρόσφατα.

«Cats» και γάτες

Τουλάχιστον κανείς δεν ρώτησε τον Σαλαμέτ τι γνώμη έχει για το μιούζικαλ «Cats», σχολιάζει ο Jesse Hassenger στον Guardian και συνεχίζει: «Περίπου την ίδια εποχή που ο νεαρός ηθοποιός δεχόταν σφοδρή κριτική από έναν οργισμένο όχλο υποτιθέμενων λάτρεις της όπερας, επανεμφανίστηκε ένα άλλο βίντεο, καταμεσής της προετοιμασίας των Όσκαρ.

Σε αυτό, η υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού Τζέσι Μπάκλεϊ, που ήταν υποψήφια για τον ρόλο της ως πενθούσα μητέρα (και σύζυγος του Ουίλιαμ Σαίξπηρ) στην ταινία «Hamnet», συζητούσε για την υποτιθέμενη αντιπάθειά της προς τις γάτες – το ζώο, όχι την παράσταση «Cats».

Στη συνέχεια η Μπάκλεϊ ισχυρίστηκε σε μια εμφάνισή της στο Tonight Show ότι στην πραγματικότητα είναι «λάτρης των γατών», κάτι που δεν ταιριάζει ακριβώς με το προηγούμενο αστείο της ότι θα έθετε στον μελλοντικό σύζυγό της, ο οποίος έχει γάτα, ένα τελεσίγραφο τύπου «αυτές ή εγώ».

Γιατί στο καλό τα γνωρίζουμε όλα αυτά; Και αν πρέπει να τα γνωρίζουμε, γιατί πρέπει να τα συζητάμε συνεχώς;

«Δεν είναι επιλογή το να μην είμαστε θυμωμένοι με τα Όσκαρ;» αναρωτιέται ο ο Jesse Hassenger στον Guardian

Παράλογες ιδέες

Ναι, μεγάλο μέρος αυτής της ψεύτικης διαμάχης συμβαίνει στα κοινωνικά μέσα, τα οποία έχουν φέρει επανάσταση στον άχρηστο τομέα της διαμόρφωσης γρήγορων απόψεων πάνω σε σύντομα βίντεο κλιπ. Αλλά αυτό έχει οδηγήσει σε πολλά μακροσκελή άρθρα που αναλύουν αυτές τις επιπόλαιες απόψεις, επιτρέποντας στις παράλογες ιδέες να διαχυθούν στον πραγματικό κόσμο.

Τα σχόλια του Σαλαμέτ θα μπορούσαν να τραβήξουν την προσοχή οποιαδήποτε εποχή του χρόνου -είναι, άλλωστε, ένας από τους λίγους γνήσιους κινηματογραφικούς αστέρες κάτω των 40 ετών. Η Μπάκλεϊ, ωστόσο, λαμβάνει πραγματικά αυτή την προσοχή μόνο λόγω της υποψηφιότητάς της για Όσκαρ.

Ακόμη και η νέα της ταινία, The Bride!, που δεν έχει καμία σχέση με αυτό, έχει συζητηθεί σε μεγάλο βαθμό ως προς το αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το Norbit της (το όνομα προέρχεται από την ταινία του Έντι Μέρφι και μεταφράζεται ως «η απολύτως κακή ταινία της καριέρας σου που σου στερεί τη δυνατότητα της υποψηφιότητας για Όσκαρ»).

Στη συνέχεια η Μπάκλεϊ ισχυρίστηκε σε μια εμφάνισή της στο Tonight Show ότι στην πραγματικότητα είναι «λάτρης των γατών», κάτι που δεν ταιριάζει ακριβώς με το προηγούμενο αστείο της ότι θα έθετε στον μελλοντικό σύζυγό της, ο οποίος έχει γάτα, ένα τελεσίγραφο τύπου «αυτές ή εγώ»

Σε περιμένουν όλοι στη γωνία

«Ακόμη και το να επαινείς κάτι, πλέον, μπορεί να λειτουργήσει ως αυτόματη πρόσκληση για κριτική. Την περασμένη εβδομάδα, δημοσίευσα στα κοινωνικά μέσα ότι εντυπωσιάστηκα από τη δουλειά του Λεονάρντο Ντι Κάπριο σε ταινίες όπως το Once Upon a Time in Hollywood, το Killers of the Flower Moon και το τρέχον υποψήφιο One Battle After Another, εκφράζοντας ελαφρώς τη λύπη μου που δεν θα λάβει Όσκαρ για καμία από αυτές» αναφέρει ο Jesse Hassenger στον Guardian και συνεχίζει:

«Αυτό οδήγησε σε πολλές απαντήσεις που υπονοούσαν ότι το να επαινέσω τον Ντι Κάπριο σήμαινε να αρνηθώ σκληρά την προσοχή που άξιζε στον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, του οποίου ωστόσο την πιθανή νίκη περιέγραψα συγκεκριμένα ως “συναρπαστική”».

Πιθανότατα είναι ο πιο εξαντλητικός κύκλος των Όσκαρ εδώ και αρκετό καιρό.

Επικίνδυνος κόσμος

Επιπλέον, είναι παράξενο το γεγονός ότι μια χρονιά όπου οι δύο πιο βραβευμένες υποψήφιες ταινίες είναι το «Sinners» και το «One Battle After Another» – ταινίες που έχουν κερδίσει την αγάπη των κριτικών, είναι δημοφιλείς και αρκετά προσιτές – προκαλούν μια τέτοια ατέρμονη και χωρίς χαρά συζήτηση.

Ο συνδυασμός μιας παρατεταμένης σεζόν Όσκαρ και της τάσης των κοινωνικών μέσων να λειτουργούν ως διέξοδος για το άγχος ενός παλαβού κι επικίνδυνου πραγματικού κόσμου οδηγεί φυσικά σε κάποιες ανθυγιεινές εμμονές, όπου μια διασκεδαστική απόσπαση της προσοχής μεταλλάσσεται γρήγορα σε αδικαιολόγητη οργή που ξεχειλίζει από την σάπια κατάσταση της επικαιρότητας.

Τα σχόλια του Σαλαμέτ θα μπορούσαν να τραβήξουν την προσοχή οποιαδήποτε εποχή του χρόνου -είναι, άλλωστε, ένας από τους λίγους γνήσιους κινηματογραφικούς αστέρες κάτω των 40 ετών. Η Μπάκλεϊ, ωστόσο, λαμβάνει πραγματικά αυτή την προσοχή μόνο λόγω της υποψηφιότητάς της για Όσκαρ

Επιβλαβείς αναρτήσεις

Ωστόσο, η γενικά υψηλή ποιότητα των φετινών υποψηφίων φαίνεται να επηρεάζει τη συζήτηση με έναν απροσδόκητο τρόπο. Στις περισσότερες περιόδους των Όσκαρ, μόλις ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες, αναδύεται πάντα κάποιος «κακός».

Πέρυσι, για παράδειγμα, η γενικευμένη απορία που ένιωσαν πολλοί κριτικοί για την επιλογή της Εμίλια Πέρεζ από την Ακαδημία επιδεινώθηκε όταν ήρθαν στο φως επιβλαβείς αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της υποψήφιας για το Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού Κάρλα Σοφία Γκασκόν -η συνέργεια των αρνητικών συναισθημάτων ήταν σχεδόν τέλεια.

Την προηγούμενη χρονιά, ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του Maestro, Μπράντλεϊ Κούπερ, δέχτηκε κριτική επειδή ήθελε τόσο πολύ το Όσκαρ. Κάποιοι τελικά βρήκαν την ενθουσιώδη αποδοχή του Everything Everywhere All at Once λίγο καταπιεστική, και φυσικά η οπισθοδρομική αδεξιότητα του Green Book αποτέλεσε τον τέλειο «κακό» των Όσκαρ.

Πολιτιστικό φαινόμενο

Συχνά αυτές οι διαμαρτυρίες είναι υπερβολικές, αλλά τελικά κατανοητές. Ακόμη και η παράξενη φασαρία της εποχής του 2016 ότι το La La Land, λόγω του ότι πρωταγωνιστούσαν δύο λευκοί και κυκλοφόρησε σε στενή χρονική εγγύτητα με την ταινία Moonlight, ήταν ουσιαστικά μια έκφραση εθνικισμού τύπου Ντόναλντ Τραμπ.

Τώρα, μπροστά σε μια σειρά υποψηφίων που, σύμφωνα με τα περισσότερα κριτήρια, δεν παρουσιάζουν μια τόσο κραυγαλέα γκάφα όσο το «Green Book», πολλοί άνθρωποι του κινηματογράφου φαίνεται να ψάχνουν ούτως ή άλλως για καβγά. Αυτό οφείλεται εν μέρει στους διαδικτυακούς θαυμαστές του Sinners. Σήμερα, δεν μπορείς να γίνεις πολιτιστικό φαινόμενο (όπως είναι σίγουρα το ιστορικό δράμα βαμπίρ του Ryan Coogler) χωρίς να προσελκύσεις φανατικούς θαυμαστές που θεωρούν οτιδήποτε λιγότερο από απόλυτη κυριαρχία ως ανεπαρκή σεβασμό, αντιπροσωπευτικό των μεγαλύτερων κακών της κοινωνίας.

Ατελείωτος διάλογος

«Δεν είναι επιλογή το να μην είμαστε θυμωμένοι με τα Όσκαρ;» αναρωτιέται ο ο Jesse Hassenger στον Guardian.

«Σε μια εβδομάδα θα έχει περάσει, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα υπάρξει μεγάλη και διαρκής οργή για την πιθανή νίκη είτε του «One Battle After Another» είτε του «Sinners» (παρά το φανατικό κοινό του τελευταίου)».

Το πιο περίεργο πράγμα σχετικά με τον ατέλειωτο διάλογο για τα Όσκαρ φέτος είναι το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζει πόσο χειρότερα μπορεί να φαίνονται τα βραβεία σε λίγα χρόνια. Υπό αυτή την έννοια κι η Warner Bros σχεδιάζει να συγχωνευθεί με την Paramount ο Σαλαμέ δεν έχει άδικο.

Σε λίγα χρόνια, μια βραβευμένη με Όσκαρ, αγαπημένη από τους κριτικούς και επιτυχημένη στο box office ταινία από ένα μεγάλο στούντιο μπορεί να μοιάζει περισσότερο με μια αναγνωρισμένη παράσταση μπαλέτου παρά με ένα πολιτιστικό φαινόμενο μεγάλης κλίμακας.

*Με στοιχεία από theguardian.com | Αρχική Φωτό: Μια τεράστια διαφημιστική πινακίδα με τον φετινό παρουσιαστή των Όσκαρ, Κόναν Ο’Μπράιεν, υψώνεται πάνω από τη λεωφόρο Χόλιγουντ, στις 9 Μαρτίου 2026. REUTERS/Daniel Cole