Άλλη μια μαρτυρία για τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944, στην Καισαριανή, από τον 92χρονο σήμερα Τάσο Χατζηαναστασίου, έρχεται να συγκλονίσει το πανελλήνιο. «Ήμουν δέκα χρονών ανεβασμένος στη μάντρα και είδα τα πάντα…» λέει συγκινημένος και με τρεμάμενη φωνή.

Άνθρωποι που έζησαν τη φρίκη θυμούνται…

Συγγενείς και αυτόπτες μάρτυρες των εκτελεσθέντων μεγάλωσαν με το τραύμα εκείνης της ημέρας. Ο πόνος μεταφέρθηκε στις επόμενες γενιές, ως ζωντανή υπενθύμιση μιας βαρβαρότητας που έμεινε ατιμώρητη.

Η αποκάλυψη των φωτογραφικών ντοκουμέντων από τις εκτελέσεις κομμουνιστών έχει προκαλέσει ρίγη συγκίνησης ενώ η Πολιτεία σπεύδει να αποκτήσει τα τεκμήρια της ναζιστικής θηριωδίας.

Η μαρτυρία (OPEN TV) του κ. Χατζηαναστασίου είναι «γροθιά στο στομάχι».

«Βλέπαμε χέρια να βγαίνουν από τα αυτοκίνητα και να πετάνε χαρτάκια»

«Ήμουν πιτσιρίκος, δέκα ετών ήμουν τότε. Εγώ θυμάμαι ότι η Καισιαριανή ήταν ανάστατη από τα καμνιόνια των Γερμανών, ανεβαίνανε στους δρόμους και πηγαίνανε μαζί με Έλληνες πατριώτες στο σκοπευτήριο για εκτέλεση. Εμείς σαν νεαρά παιδάκια που ήμασταν αρχίζαμε και τρέχαμε και κυνηγάγαμε τα καμιόνια από πίσω. Τρέχαμε πίσω από αυτά και βλέπαμε και ορισμένα χέρια να βγαίνουν από τα αυτοκίνητα και να πετάνε χαρτάκια. Αλλά εμείς δεν ξέραμε, σαν παιδάκια που ήμασταν τότε, καμιά δεκαρία παιδιά, ήμασταν και τρέχαμε, γιατί τα μεγαλύτερα παιδιά αυτά που ήταν 15-16, 20 χρονών, φεύγανε από την Καισιαρινή και πηγαίνανε στους πρόποδες του Υμητtού. Εκεί ήταν ο «Αράπης», και κρυβόντουσαν εκεί, για να μην τους σκοτώσουν οι Γερμανοί. Και όταν φεύγανε οι Γερμανοί γυρίζανε πίσω» λέει αρχικά.

«Ξέραμε ότι θα τους εκτελέσουνε» στην Καισαριανή

Απαντώντας σε ερώτηση για το πώς αισθάνθηκε αντικρίζοντας τα συγκλονιστικά ντουκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας, απάντησε: «Συγκινήθηκα πάρα πολύ, τα είδα στην τηλεόραση, στις φωτογραφίες, βέβαια δεν θυμόμουνα πρόσωπα και πράγματα γιατί ήμουνα παιδί τότε. Αλλά θυμάμαι όλα τα άλλα».

Αναφορικά με τα σημειώματα που πετούσαν οι άνθρωποι που πήγαιναν για εκτέλεση με την ελπίδα να διαβαστούν από τους δικούς τους ανθρώπους, ο  κ. Χατζηαναστασίου είπε: «Εμείς δεν ξέραμε τι ήταν αυτά, ήμασταν παιδάκια τότε».

«Αφού φτάνανε τα καμιόνια στις πόρτες του σκοπευτηρίου εμείς φεύγαμε και πηγαίναμε στον τοίχο, γιατί ξέραμε ότι θα τους εκτελέσουνε. Ήμασταν παιδιά βέβαια αλλά αυτό το γνωρίζαμε, γιατί είχαν εκτελέσει κι άλλους. Πιτσιρίκια 10 ετών, άλλος 11 και άλλος 9 ετών, πήγαμε και ανεβήκαμε στη μάντρα και βλέπαμε μέσα. Δεν είχαμε την αίσθηση του φόβου. Ήταν 5-6 Γερμανοί κάτω ξαπλωμένοι και ήταν ένας αξιωματικός από πάνω τους και τους έδινε εντολές. Και βάζανε 20,10,15 δικούς μας Έλληνες, και τους σκοτώνανε. Έδινε εντολή ο αξιωματικός στα γερμανικά, και αυτοί είχαν πολυβόλα. Ήταν ξαπλωμένοι αυτοί κάτω με τα πολυβόλα και καθαρίζανε. Σύμφωνα με τις εντολές που τους δίνανε», πρόσθεσε.

«Την ώρα που τους εκτελούσανε τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο και φωνάζανε ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ»

Και συνέχισε: «Μετά παίρναμε τις σφαίρες και τα μολύβια. Είχε πάρα πολλά μολύβια γιατί ερχόντουσαν κάθε μέρα αυτοί και σκοτώνανε τον κόσμο. Σαν πιτσιρίκια που είμαστε τα μαζεύαμε και πηγαίναμε και τα πουλάγαμε. Κόσμο δεν είχε εκεί γιατί οι μεγάλοι λείπανε, φεύγανε. Είχε μόνο γυναίκες. Η μητέρα μου με έψαχνε».

Κατέληξε: «Την ώρα που τους εκτελούσανε τους ανθρώπους, τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο και φωνάζανε ΕΛΑΣ-ΕΛΑΣ».

Ειδήσεις Σήμερα: