Τρίτο Γράμμα στη Μητέρα, ζ΄

Μητέρα, τώρα πια περιφερόμαστε νυχθημερόν
σ’ ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο
με τα μισογκρεμισμένα παραπήγματα
και τις ξεθωριασμένες επιγραφές
του «Διοικητηρίου» και του «Κ.Ψ.Μ.» και των «Αφοδευτηρίων».
Τώρα πια περιφερόμαστε σ’ ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο
μ’ εκείνη την πολλαπλασιασμένη ερημιά
όταν έχει προηγηθεί πλήθος,
μ’ εκείνη την πολλαπλασιασμένη σιωπή
όταν έχει προηγηθεί θόρυβος,
μ’ εκείνη την πολλαπλασιασμένη απελπισία,
μ’ εκείνο τον πολλαπλασιασμένο θάνατο.
Περιεργαζόμαστε, μητέρα, σημάδια κ’ ίχνη κ’ υπολείμματα
και γραφές στους τοίχους:
«Στρατιώτης Νικολάου Αντώνιος του Γεωργίου
εκ Μόρφου – 7 Ιουνίου, 1973»,
«Λοχίας Κυριάκου Αθανάσιος του Κωνσταντίνου
εκ Λαπήθου – 3 Ιουλίου, 1974»,
περιέργως πλάι-πλάι όπως έπειτα στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο,
μονάχα τώρα με την προσθήκη της ηλικίας: «Ετών 19, ετών 18».
Μητέρα, τώρα πια γίναμε εμπόριο,
μητέρα, δεν ξέρω τι γίναμε τώρα πια
κ’ έρχονται απ’ όλο τον κόσμο υπουργοί
κι’ αρχηγοί κομμάτων κι’ «αξιωματικών αντιπολιτεύσεων»
κ’ εργατικοί βουλευτές και φιλέλληνες Αμερικανοί
κ’ Επιτροπές της Γερουσίας κι’ απεσταλμένοι εφημερίδων
και νεαροί των «Συνδέσμων Νεολαίας» με τις κιθάρες τους
να δουν τους προσφυγικούς καταυλισμούς μας και «να φροντίσουν»,
να δουν τα ξυπόλητα παιδάκια μας και «να φροντίσουν»,
ν’ ακούσουν για τους «αγνοουμένους» μας και «να φροντίσουν».
Έρχεται, μητέρα, ο Γενικός Γραμματεύς της Διεθνούς Οργανώσεως,
που μετακινήθηκε τώρα απ’ άλλες περιοχές,
και μας παροτρύνει να κρατηθούμε
και μας παροτρύνει να σκοτωθούμε όσο το δυνατό περισσότεροι
και να μη φοβόμαστε γιατί η υπόθεσή μας είναι και δική τους,
γιατί η υπόθεσή μας είναι υπόθεση ολοκλήρου του κόσμου.
Ακριβώς τα ίδια που ’λεγε και στους άλλους
κ’ εκ των υστέρων αποδείχτηκε
πως δεν ήταν υπόθεση ολοκλήρου του κόσμου
μα μονάχα κι’ αποκλειστικά δική τους,
κ’ εκ των υστέρων αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε «ολόκληρος κόσμος»,
πως τίποτα δεν υπήρχε, τίποτα…
Άσε με, θα τα πω, μητέρα, δε με νοιάζει.

*Κώστας Μόντης, Τρίτο Γράμμα στη Μητέρα, Λευκωσία, 1980.

Με την ανωτέρω ποιητική συλλογή, το αποτελούμενο από οκτώ μέρη (α-η’) Τρίτο Γράμμα στη Μητέρα, ο διακεκριμένος κύπριος λογοτέχνης και διανοούμενος Κώστας Μόντης αναφέρεται στη φρικτή πραγματικότητα μετά τον «Αττίλα», στις δραματικές επιπτώσεις της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974.


Είχαν προηγηθεί το Πρώτο και το Δεύτερο Γράμμα στη Μητέρα (δημοσιευθέντα το 1965 και το 1972 αντίστοιχα), στα οποία η θεματική είναι επικεντρωμένη στην περίοδο μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, στις δοκιμασίες και τα αδιέξοδα που βίωνε τότε η μεγαλόνησος, στο ανεκπλήρωτο όραμα της ένωσης με τη μητέρα πατρίδα.


Ο Κώστας Μόντης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 18 Φεβρουαρίου 1914 και απεβίωσε στη Λευκωσία την 1η Μαρτίου 2004.


Στο συγγραφικό έργο του Μόντη, που έλαβε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα των ετών 1955-1959 ως πολιτικός καθοδηγητής των μελών της ΕΟΚΑ, αποτυπώνονται τα σπουδαιότερα ιστορικά γεγονότα, αλλά και ο ιδιαίτερος τρόπος ζωής και σκέψης των συγχρόνων Κυπρίων.


Τα προσωπικά βιώματα και οι συλλογικές εμπειρίες κατατίθενται με έναν ιδιότυπο τρόπο έκφρασης, με ένα λόγο επιγραμματικό και αποφθεγματικό.


Την πολυσχιδή πνευματική δημιουργία του Μόντη (ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος), ο οποίος υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Aκαδημίας Aθηνών, χαρακτηρίζουν η συμπύκνωση, η ελλειπτική έκφραση, ο υπαινιγμός, η πικρή ειρωνεία και ο σαρκασμός.


Ο Κώστας Μόντης τιμάται από τον αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη

Ειδήσεις Σήμερα: