Υπάρχουν ποδοσφαιρικές ιστορίες που ξεκινούν από τα αποδυτήρια και άλλες που ξεκινούν από ένα τραπέζι. Αυτή ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ξεκίνησε με ένα καλό γεύμα, ένα σημειωματάκι με ονόματα, ένα παλιό αυτόγραφο του Ζίκο και μια ιδέα που δεν είχε ως στόχο απλώς να κερδίζει αγώνες, αλλά να ενώσει κουλτούρες. Σήμερα, η Σεντ Τρούιντεν δεν είναι απλώς μια επαρχιακή ομάδα του βελγικού ποδοσφαίρου. Είναι ένα ζωντανό εργαστήριο παγκοσμιοποίησης, ένα ποδοσφαιρικό bridge ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος αυτού που έχει συμβεί, αρκεί να δει τη σύνθεση της ομάδας: οκτώ Ιάπωνες ποδοσφαιριστές σε ένα ευρωπαϊκό ρόστερ, κάτι σχεδόν αδιανόητο μέχρι πριν λίγα χρόνια. Κι όμως, εδώ μοιάζει απολύτως φυσικό. Παίκτες που προσαρμόζονται γρήγορα, μαθαίνουν γλώσσα, ρυθμούς, απαιτήσεις. Όπως ο Κεϊσούκε Γκότο, που για να γίνει αποδεκτός έγραψε σε ένα χαρτί τα ονόματα όλων των συμπαικτών του και τα αποστήθισε. Μια μικρή πράξη σεβασμού που λέει πολλά για τη φιλοσοφία του κλαμπ: ένταξη, όχι απλή μεταγραφή.

Η (για τους Φλαμανδούς) Στ. Τροντ δεν ήταν ποτέ «μεγάλο» όνομα. Ένα γήπεδο που λέγεται «Inferno» (κόλαση), μια καυτή αλλά μικρή έδρα, μια ιστορία γεμάτη μετρημένα highlights. Όμως ακριβώς αυτό το προφίλ το έκανε ιδανικό. Όταν οι Ιάπωνες επενδυτές αποφάσισαν ότι δεν θέλουν απλώς να χορηγούν, αλλά να χτίσουν, αναζητούσαν έναν σύλλογο σταθερό, ανοιχτό, χωρίς περιορισμούς ξένων και με κουλτούρα ανάπτυξης. Το βελγικό ποδόσφαιρο προσέφερε όλα αυτά: pressing, ένταση, φυσικό παιχνίδι, αλλά και μια αγορά που βλέπει το ταλέντο πριν δει το διαβατήριο.

Το όραμα ήταν ξεκάθαρο: να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός ενδιάμεσος σταθμός για Ιάπωνες παίκτες, ένα «φυτώριο» που θα τους έδινε αξία, ορατότητα και χρόνο. Όπως ακριβώς είχε συμβεί με τον Ναγκάτομο, που έπρεπε πρώτα να περάσει από την Ιταλία για να πείσει μια μεγάλη ομάδα. Η λογική ήταν απλή και κυνική: οι μεγάλες ομάδες δεν αγοράζουν απευθείας από την Ιαπωνία, αλλά αγοράζουν από την Ευρώπη. Το Sint Truiden θα γινόταν αυτό το φίλτρο.

Και λειτούργησε. Από εδώ πέρασαν παίκτες που στη συνέχεια έκαναν άλμα καριέρας, άλλοι που έγιναν βασικά γρανάζια σε κορυφαία πρωταθλήματα, άλλοι που έκλεισαν εδώ τον κύκλο τους μεταφέροντας εμπειρία και νοοτροπία. Το μοντέλο ήταν βιώσιμο όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και εμπορικά. Στην Ιαπωνία, το Sint Truiden έγινε cult. Αγώνες σε ζωντανή μετάδοση, τηλεοπτικές εκπομπές, εκατομμύρια προβολές του ύμνου, φανέλες στους δρόμους του Τόκιο. Ένα κλαμπ από το Λίμπουργκ να αποκτά ζωή στη Σιμπούγια.

Το marketing δεν ήταν επιφανειακό. Ήταν βαθιά πολιτισμικό. Εστιατόρια εμπνευσμένα από το Βέλγιο, μενού που παντρεύουν φλαμανδικές γεύσεις με ιαπωνική αισθητική, χορηγίες που ταξιδεύουν από το wasabi στο naming rights του γηπέδου. Η Σεντ Τρούιντεν δεν «πουλάει» απλώς ποδόσφαιρο. Πουλάει αφήγημα. Και περίπου το 40% των εσόδων του προέρχεται πια από την Ανατολή.

Αγωνιστικά, η ομάδα έπαψε να είναι κομπάρσος. Με σταθερή ανάπτυξη, έξυπνο scouting και έναν προπονητή που γνωρίζει το DNA του συλλόγου, έφτασε να διεκδικεί τίτλους. Παίκτες όπως ο Γκότο, ο Κοκούμπο, ο Χάτα, ο Γιαμαμότο, συνθέτουν ένα ρόστερ που συνδυάζει δύναμη, τεχνική και πειθαρχία. Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον scouts από όλη την Ευρώπη περνούν από το «Inferno».

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι αυτή η ιστορία ξεπερνά το γήπεδο. Είναι ένα παράδειγμα για το πώς το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει πολιτιστική υποδομή. Πώς ένα κλαμπ μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα σε δύο χώρες, δύο αγορές, δύο νοοτροπίες. Η Sint Truiden δεν ανήκει πια μόνο στο Βέλγιο. Ανήκει και στην Ιαπωνία. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σύγχρονο τρόπαιο που έχει κατακτήσει.

Ειδήσεις Σήμερα: