Μάσκα που δεν φαίνεται και φαντασία στα «Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα»
Τι είναι πραγματικό και τι όχι, τι να πιστέψεις κανείς και τι να αμφισβητήσει, ποια η μάσκα και ποιο το πρόσωπο, είναι ορισμένα ερωτήματα που αναδύονται μέσα από το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο, «Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα», στο θέατρο Olvio. Τι είναι πραγματικό και τι όχι, τι να πιστέψεις κανείς και τι να αμφισβητήσει, ποια […]
Τι είναι πραγματικό και τι όχι, τι να πιστέψεις κανείς και τι να αμφισβητήσει, ποια η μάσκα και ποιο το πρόσωπο, είναι ορισμένα ερωτήματα που αναδύονται μέσα από το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο, «Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα», στο θέατρο Olvio.
Τι είναι πραγματικό και τι όχι, τι να πιστέψεις κανείς και τι να αμφισβητήσει, ποια η μάσκα και ποιο το πρόσωπο, είναι ορισμένα ερωτήματα που αναδύονται μέσα από το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο, «Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα», στο θέατρο Olvio.
Έξι φανταστικοί χαρακτήρες
που ισχυρίζονται ότι είναι ήρωες ενός ημιτελούς θεατρικού έργου, εισβάλλουν στο θέατρο την ώρα που γίνεται πρόβα και ζητούν από τον σκηνοθέτη να ανεβάσει έργο με θέμα τη δική τους ζωή. Υπερασπίζονται την αλήθεια της ύπαρξής τους και ζητούν επίμονα να τους δοθεί ζωή και να τους επιτραπεί να αφηγηθούν την ιστορία τους. Τα «έξι πρόσωπα», γεννημένα στην φαντασία ενός συγγραφέα, συμφωνούν απόλυτα με τα γεγονότα που προκάλεσαν την τραγωδία τους, προβάλλοντας, όμως, καθένα τη δική του υποκειμενική αλήθεια.Ο Άγγελος Καλίνογλου, στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, παρουσιάζει με ριζοσπαστικό τρόπο το έργο και επιλέγει να δημιουργήσει μια δυσδιάκριτη απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μυθοπλασία.
Το ταξίδι προς την αναζήτηση της ύπαρξης , η φαντασία, η υποκειμενικότητα της αλήθειας και το χάος στο οποίο προσκρούουν τα ανθρώπινα όντα, ξεπροβάλλουν επί σκηνής και θυμίζουν Ιονέσκο και Πίντερ.
Ιονέσκο, ως προς το απατηλό παιχνίδι της ζωής και την αμφισημία που «κρύβεται» πίσω από τη ταυτότητα, και Πίντερ ως προς τη δυσκολία στην επικοινωνία.
Μέσα από χιούμορ, αλλά και δραματικότητα, γραφικές και τραγικές φιγούρες και με έναν σκηνοθέτη που μένει στη μνήμη του θεατή με τα σπαστά ελληνικά του, η παράσταση μιλά έξω από τα δόντια για το παράλογο και την ψευδαίσθηση.
Ακούγονται ιστορίες εκμετάλλευσης, πόνου και μίσους που δημιουργούν κόμπο συγκίνησης και απορίας στο κοινό , όπως και ξεπροβάλλουν αστείες ατάκες. Το σύγχρονο υπάρχει σε μεγάλο βαθμό, με τον βαρύ μανδύα που ντύνει το έργο να ελαφραίνει και τις ερμηνείες να ανήκουν σε νέα πρόσωπα.
«Η αγωνία της ύπαρξής μας , το τι γίνεται αφού περάσουμε το βιολογικό προσδόκιμο ζωής που έχουμε, αναδεικνύονται μέσα από το έργο. Και ένα άλλο μεγάλο ζήτημα είναι η διαφορετική αντίληψη που έχουμε για ένα αντικειμενικό συμβάν. Σχεδόν ποτέ δεν λέμε το ίδιο για όλους τους ανθρώπους. Το ζήτημα της επικοινωνίας είναι περίπλοκο. Ένα αντικειμενικό συμβάν μπορεί να έχει εκατομμύρια αλήθειες και όλοι να έχουν δίκιο γύρω από αυτό», είχε δηλώσει στο in.gr ο Άγγελος Καλίνογλου για την παράσταση.
Το έργο «Έξι Πρόσωπα Ζητούν Συγγραφέα» τον έβαλε στο στίβο της σκηνοθεσίας , χωρίς να γνωρίζει εάν θα σκηνοθετήσει ξανά στο μέλλον. Η συγκεκριμένη, όμως, παράσταση πρόκειται για ένα εγχείρημα με αυξημένες απαιτήσεις και με νέα πρόσωπα να κατέχουν τα ηνία.