Το Ζ της ζωής

Ένα βιβλίο για την οικογενειακή βία, την κακοποίηση των γυναικών και τον τρόπο που το θέμα αντιμετωπίζεται από το κοντινό περιβάλλον και την κοινωνία.
Ένας ύμνος στη γυναικεία δύναμη και την ελευθερία του ατόμου. Μια πνοή ζωής για όλους αυτούς που ζουν μέσα στην καταπίεση και το φόβο.

Η Ηλέκτρα – μια μικρή μόνο προβολή της αναίτιας βίας που υφίσταται από αιώνων η Γυναίκα από το αντρικό φύλο σ΄αυτή την κακοπαθημένη φλούδα της γης – εξαναγκάζεται από τον πατέρα-αφέντη της να περάσει στην «κατοχή» ενός συζύγου-αφέντη. Φόντο της ιστορίας, ένα μικρό ορεινό χωριό της πατρίδας μας, όπου η κακοποίηση της γυναίκας είναι μια μάλλον συνηθισμένη ιστορία, δεν εκπλήσσει, μια υπόθεση που κρίνεται ως «άκρως οικογενειακή».

Η Ηλέκτρα πιάνεται στα 18 της σ΄αυτό το δόκανο, με τον Παναή (τον άντρα της) να την ξυλοφορτώνει καθημερινά για ασήμαντες αφορμές, χωρίς φίλους, ένα κορίτσι που από άνθρωπος γίνεται ξαφνικά σάκος του μποξ. Όταν συνειδητοποιεί ότι αυτό είναι το φυσικό του και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, ζητά τη βοήθεια των γονιών της. Να φύγει, να επιστρέψει στο πατρικό της.

Όμως εκείνοι τη γυρνούν πίσω στον άντρα της – «οι οικογένειες δε χαλούν για ψύλλου πήδημα». Στο μεταξύ γεννά κι ένα μωρό. Κορίτσι. Δράμα για τον Παναή. Ασφαλώς ήθελε γιo. Τα κορίτσια δεν είναι παιδιά. Είναι «τσούπρες». Και το ξύλο συνεχίζεται…

Και η Ηλέκτρα αρχίζει να μηχανεύεται τρόπους να ξεφύγει. Να διεκδικήσει αυτά που της έκλεψε ο Άντρας Όμως ο φόβος, που έχει ριζώσει μέσα της για τα καλά, την κρατάει δέσμια. Ώσπου ένα βράδυ, σ’ έναν ξυλοδαρμό, ο Παναής τής σπάει το χέρι. Κι εκεί γίνεται το «κλικ».

Η Ηλέκτρα ορθώνεται και αποφασίζει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Το σκάει από το σπίτι κι αναζητά, μέσα από βράχους και πουρνάρια, το δρόμο της Ελευθερίας μ’ ένα ολόκληρο χωριό να την κυνηγά. Αγώνας δύσκολος, το ρίσκο είναι μεγάλο, δε θα ξεφύγει τόσο εύκολα από τον τύραννό της, όμως τολμά να τον καταγγείλει και τελικά βγαίνει σε ξέφωτο, επιβεβαιώνοντας πως μόνο αν περάσουμε τα όριά μας θα μάθουμε μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε!

Το Ζ της ζωής, εξηγεί η συγγραφέας αναφερόμενη στον τίτλο του μυθιστορήματος, είναι αυτό που χαρακτηρίζει περισσότερο την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου. Ο πυρήνας του κάθε όντος. Το πιο ισχυρό του στοιχείο, το οποίο τον απογειώνει ή τον καταστρέφει.

Το Ζ της ζωής της Ηλέκτρας είναι η ελευθερία. Το Ζ της ζωής του δυνάστη συζύγου της είναι το «κακό». Τρέφεται απ’ αυτό και συγχρόνως το γεννά. Το Ζ της ζωής του αστυνόμου, που μπλέκεται στην υπόθεση, είναι η απόδοση της δικαιοσύνης με νόμιμο ή μη εντελώς νόμιμο τρόπο. Κάποιου άλλου το Ζ της ζωής είναι το χρήμα…

Καθένας από μας διαθέτει αυτό το ΖΗΤΑ και νομίζω πως το βιβλίο μου είναι μια καλή ευκαιρία για να το ψάξουμε όλοι.

Πολύ ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου, και το σημείωμα της συγγραφέως στο τέλος του μυθιστορήματος. Ευαισθητοποιημένη η ίδια πάνω στην κακοποίηση της γυναίκας ερεύνησε το πρόβλημα και τις διαστάσεις του. Έτσι, σε 15 περίπου σελίδες σκιαγραφεί την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, τόσο στον ελλαδικό όσο και στον διεθνή χώρο, με στατιστικά στοιχεία, απόψεις και αποσπάσματα επιστημονικών μελετών, και καταγραφή φορέων όπου μπορούν να απευθυνθούν τα θύματα. Στόχος της, όπως λέει η ίδια, «αφ’ ενός να φωτίσει το τεράστιο πρόβλημα που στους “εκτός των τειχών της ενδοοικογενειακής βίας” είναι άγνωστο ή αδιάφορο, και αφ’ ετέρου να βοηθήσει ίσως κάποιες γυναίκες που σηκώνουν αυτό το σταυρό, να βρουν τη δύναμη να αντιδράσουν».

Παρουσίαση της συγγραφέα

Γέννημα-θρέμμα της Κρήτης η Γωγώ Ατζολετάκη, πρωτοβλέπει το φως στη Σητεία, όπου και τελειώνει το Δημοτικό. Μια μετάθεση του γυμνασιάρχη πατέρα της τη φέρνει για τρία χρόνια στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια μια καινούργια μετάθεση την οδηγεί στην πρωτεύουσα. Στην Αθήνα τελειώνει το Στ΄ Γυμνάσιο Θηλέων και αμέσως μετά σπουδάζει θέατρο στη Δραματική σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη.
Στο θεατρικό χώρο κινείται από το 1973 γόνιμα και δημιουργικά, άλλοτε σε συνεργασία με άλλους παραγωγούς και άλλοτε ως θιασάρχης, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα ρεπερτορίου, που εκτείνεται από την επιθεώρηση μέχρι την αρχαία ελληνική τραγωδία. Στο καλλιτεχνικό της ενεργητικό εντάσσονται μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες (“Μια υπέροχη γλωσσού” του Δημήτρη Ψαθά, “Ρωμανός Δ΄ Διογένης” του Νίκου Φώσκολου, “Ο κόσμος και ο Κοσμάς” του Γρηγόρη Ξενόπουλου κ.ά.).
Το 1977 βραβεύεται στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τιμητική διάκριση για την ερμηνεία της στην ταινία του Ερμή Βελόπουλου “Το κλειστό παράθυρο”. Τη διετία 1987-88 συνεργάζεται ως αρθρογράφος-σχολιογράφος με τις εφημερίδες “Εβδόμη” και “Κυριακάτικη Ακρόπολη” , ενώ ως κειμενογράφος και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών έχει συνεργαστεί με τον ΑΝΤΕΝΝΑ, την ΕΡΑ 2, την ΕΡΑ 4, το Γ΄ Πρόγραμμα και τον PLANET. Τελευταία της ραδιοφωνική δραστηριότητα, από τον Οκτώβριο του 2008, η εκπομπή “Αχ, τι καλά που είναι νύχτα” στη ΝΕΤ 105.8. Έχει ασχοληθεί και με τη μετάφραση θεατρικών έργων από τα αγγλικά.
Έργα της που έχουν ανεβεί: “Το φεγγάρι που ματώνει-Blood moon” του Νίκολας Καζάν (θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ, 2001 και 2009) και “Εξαιρετικές περιστάσεις” του Μπέρναρντ Σλέηντ (θέατρο ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ, 2004). Ιδιαίτερα έχει δραστηριοποιηθεί στον τομέα “Το θέατρο στην εκπαίδευση”.
Από το 1998 μέχρι σήμερα διατελεί μέλος κριτικής επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Θεατρικούς Αγώνες, και επίσης κατά την τριετία 2005-2008 υπήρξε τακτικό μέλος της επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας για τα Καλλιτεχνικά Σχολεία.
Στο χώρο του βιβλίου πρωτοεμφανίζεται το 1989 με την «Προσωπική Απόδραση» (Χρονογραφήματα – Εκδόσεις ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ). Ακολουθούν το «Ηθοποιός, Σκιά και Φως» (εγχειρίδιο για υποψήφιους και νέους ηθοποιούς, εκδόσεις ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ – 1999), το «Σαν άσπρο πούπουλο σ’ απέραντο γαλάζιο» (μυθιστόρημα, εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ- 2000), το «Η φίλη σου, Ροζαλία» (μυθιστόρημα, εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ – 2004) και η Β΄αναθεωρημένη έκδοση του «Ηθοποιός, Σκιά και Φως» (εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ – 2006).
Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Ζει στην Αθήνα, είναι παντρεμένη με το δημοσιογράφο και καθηγητή Πανεπιστημίου Στέλιο Συρμόγλου κι έχει μια κόρη, τη Θεοδώρα.